Zastanawiałem się jakim utworem powrócić do mojej „świeckiej tradycji” i wybrałem utwór Statystyczny uniform Leonarda Luthera. W zasadzie jest kilka spraw, które wpłynęły na ten, a nie inny wybór ale pozwolę sobie nie rozwodzić się z dużo nad tymi wszystkimi „powodami”.

Generalnie któregoś dnia zacząłem zastanawiać się czy piosenka, którą za chwilę razem ze mną posłuchacie jest nadal na czasie, a jeśli nie – to co się zmieniło?

Utwór Statystyczny uniform został napisany przez Aleksandrę Bacińską ponad 20 lat temu (na 100% piosenka znalazła się na kasecie Leonarda z 1992 roku)! Leonard Luther stworzył do tego tekstu odpowiednią muzykę i zaprezentował go po raz pierwszy prawdopodobnie na festiwalu studenckim Yapa. Piszę prawdopodobnie, bo nie mam 100% danych, a z drugiej strony właśnie Yapa jest, z tego co mi wiadomo, Jego ulubionym festiwalem. Moim też kiedyś była, ale dzisiejsza Yapa to już nie ta sama Yapa co kiedyś – to w sumie temat na inną opowieść :(.

O czym jest Statystyczny uniform?

W zasadzie jest to skrót z życia typowego obywatela PRLu, który już od urodzenia umieszczony jest w pewnym systemie. Oczywiście przez ostatnie 20 lat system się zmienił i mamy III RP ale czy na pewno staliśmy się bardziej wolni? Czy aby znów nie jesteśmy jedynie małym trybikiem wielkiego systemu? Czy nie jest tak, że na początku ktoś nas wstawia do tego mechanizmu, a na koniec przychodzi mechanik, który usuwa zużytą część i wstawia kolejną? Oczywiście nie mówię o zmianach, jakie nastąpiły w kwestii wolności słowa, czy wolności podróżowania itd. – chodzi mi o sytuację w domu, w szkole, na ulicy, w pracy etc.

Może zerknijmy na poszczególne zwrotki – traktując je jak pewne etapy życia każdego (?) z nas:

Na początku był smoczek, pierwszy spacer po mieście,  d C d C
Przełykanych na siłę statystycznych gram dwieście.  F A7
Pierwsza świeczka na torcie, pierwszy krok na dwóch nogach,  g A7 d 
Ząb na nitce wyrwany w porę i przepisowo.  F A7

Tutaj nie zmieniło się prawie nic albo wręcz nic! Przecież smoczki istnieją, każdy wykonuje pierwsze kroki, potem pojawia się pierwszy tort z obowiązkową świeczką i wyrywanie pierwszego mleczaka też wygląda podobnie. Dociekliwy czytelnik mógłby zapytać – a co ze „statystycznych gram dwieście” – to też nadal istnieje, bo co roku takie i inne podobne życiowe parametry wylicza dla nas Główny Urząd Statystyczny…

REF.
Statystyczny uniform, model szyty na miarę,  d A7  d D7 
Precyzyjny jak echo, jak szwajcarski zegarek.  g D7  g
Chociaż ruchy krępował, chociaż dławił pod szyją,  C C7 F A 
Ale jakoś się żyło, jakoś się żyło.  g F A7

Refren jest raczej filozoficzny i pozostawię go każdemu pod własną rozwagę!

Pierwszy maj niecierpliwie prasowany od rana,
List do Saszy z Charkowa i do władcy Tarzana.
Pierwszy rower na gwiazdkę, pierwsze oko podbite,
Bo chciał każdy być Jankiem, a nikt nie chciał Szarikiem.

Tutaj też podobnie! Nie świętujemy już 1 maja jako dnia pracy lub jako święto socjalizmu albo robotników etc. Zamiast tego świętujemy wejście do Wspólnot Europejskich – obecnie Unii Europejskiej. Ciekawe, że kiedy rozwijało się chrześcijaństwo wybrano właśnie koniec roku (przesilenie zimowe, tradycyjny moment narodzin Horusa, Mitry i innych)  na moment, w którym będzie czczone również narodzenie tego nowego Boga. Tak to już w historii ludzkości bywa, że nowe święta wypierają stare ale obchodzone są w tym samym momencie i często w bardzo podobny sposób. Czym różni się Parada Szumana (9 maja) od Marszu 1-majowego?

Idźmy dalej – nie piszemy już listów do Saszy z Charkowa, bo też większość młodych ludzi nie wie gdzie jest ten Charków. Za to prawie każdy ma konto na Facebooku i pisze do znajomych z wielkiej Europy – Londynu, Kolonii albo Dublina. Kult Tarzana jakoś upadł ale mamy nowe sezonowe objawienia – Justyn Bieber, wcześniej Miley Cyrus etc.

Nadal dostajemy rowery albo raczej komputery na gwiazdkę (od tego samego św. Mikołaja), nadal dzieci się biją ale teraz nie wolno ich skarcić, bo króluje wychowanie bezstresowe. Nie wiem niestety kto zajął miejsce Janka, a kto Szarika (czyli Kuleczki) ale na pewno zjawisko nadal występuje – może ktoś z czytelników będzie miał pomysł…

Plakat z ABBĄ nad łóżkiem zamiast Świętej Rodziny,
Całowana niezdarnie pierwsza w życiu dziewczyna.
Kolczyk w uchu podwójny, żeby dziwił się beton,
Ojciec łajdak, co odszedł z jaką inną kobietą.

Tutaj też w zasadzie bez zmian, tylko ABBA odeszła w zapomnienie dobre kilka lat temu. Mamy za to wymienianych wcześniej Bieberów i inne gwiazdki pop… Kolczyk w uchu nie jest jednak już żadną manifestacją i nie ma już tównież tego samego „betonu”, co kiedyś. Zamiast tego mamy młodych nieszczęśliwych ludzi ze smutnymi twarzami, krzywymi grzywkami i markowymi ciuchami, do których teoretycznie nie przywiązują uwagi, „bo wszystko jest bez sensu i nikt mnie nie kocha”. Ojcowie nadal okazują się łajdakami ale tutaj zaszła epokowa zmiana, bo częściej niż w tamtym okresie łajdaczkami okazują się też kobiety – jakby nie było mamy równouprawnienie, parytety i jeszcze kilka innych zdobyczy nowoczesności…

Pierwsze „sto lat” i „gorzko”, ona biała jak wata,
Potem dzieci, tapety, pierwsza wpłata na fiata.
W domu żona nieświeża i wczorajsza gazeta,
Pierwszy powrót nad ranem, jakaś inna kobieta.

Czy tutaj jest inaczej? Środowisko naciska na zawieranie związków sakramentalnych i wesela według zasady „postaw się a zastaw się”, a państwo też  zachęca i dobrze, że jeszcze nie zmusza! Ci pierwsi naciskają, bo tak wypada i taka jest kolej rzeczy (statystka, uniform itd.), a państwo przecież liczy na kolejnych podatników. Nikt już oczywiście nie robi „wpłaty na fiata” ale za to każdy musi mieć od razu wypasione auto, więc pożycza od znajomych oraz rodziny i zaciąga kolejne kredyty. Przecież można by trochę popracować i odłożyć i dopiero potem zrobić to na co ma się ochotę, a nie ślub, auto, mieszkanie itd. zaraz po studiach, a potem zawód, rozwód i depresja…

Pierwsza renta od ZUS-u, przeliczana dwa razy,
„Jeziorany” w niedzielę, w dzień powszedni „cardiamid”.
Pierwszy zawał znienacka, trzecia młodość pod tlenem
I kwaterka na górce, pierwsza w rzędzie po lewej

ZUS nadal mamy, ale nie napisze, że nadal działa, bo to byłby żart :) Nie zmieniło się za to przeliczanie dwa razy i niedowierzanie, że tak mało dostajemy po tylu latach pracy! Przynajmniej jedna z piszących u mnie osób doświadczyła już tego uczucia! Cardiamid trzyma się dobrze, chociaż szczerze mówiąc nie sprawdzałem czy jest na liście refundacyjnej Ministra Arłukowicza. Jeziorany chyba jeszcze są ale nawet jeśli nie, to przecież mamy M jak miłość, 2568 odcinek Mody na sukces albo wspaniałe seriale na kanale TVN albo AXN – o bohaterskich policjantach, prawnikach, strażakach itd. Koniec piosenki jest jakby oczywisty i tym bardziej nie należy spodziewać się w tej materii specjalnych zmian…

Miało być krótko, a ja się strasznie rozpisałem. Możecie napisać, że nie mam racji i że gadam głupoty ale myślę, że coś w tej piosence jest i w zasadzie chodzi jedynie o to, żeby jak najmniej chodzić w tym statystycznym uniformie i przeżyć życie po swojemu!

Jak najlepiej sprawdzić, czy jesteśmy już w tym uniformie? Zachęcam do zerknięcia na fragment refrenu „chociaż ruchy krępował, chociaż dławił pod szyją, ale jakoś się żyło, jakoś się żyło”. Jeśli tak własnie jest u Was, to czas wstać z fotela i coś ze sobą zrobić!

Będzie to utwór w języku rosyjskim zatytułowany Новый Год, a jak łatwo się domyśleć oznacza to Nowy Rok! Zespół, który stworzył to dzieło nazywa się Стекловаты, co dla odmiany oznacza według mojej wiedzy Watę szklaną. Piosenka też nie jest nowa, bo ma już kilka dobrych lat…

Muzycznie Panowie nie pasują do żadnej kategorii i nie mieszczą się w żadnych znanych mi ramach. Tworzą oni coś tak niepowtarzalnego, że nawet nie wiem czy naśladując tutaj Nietzschego nie powiem, że jest to nadsztuka!

Koniecznie zerknijcie na oficjalną stronę zespołu Стекловаты - znajdziecie tam dużo niezłego „contentu” :)

Tu przerwał, lecz róg trzymał; wszystkim się zdawało…

Wszystkiego dobrego w Nowym Roku!

Jeśli ktoś z Was chciałby pozostać w klimacie i byłby spragniony innych podobnie pięknych utworów to polecam zajrzeć do Hołka na dwa wpisy:

• Zestaw sylwestrowy
• Zestaw sylwestrowy – suplement

Poniżej tradycyjnie tekst piosenki dla osób lubiących sobie pośpiewać:

Новый Год
Muzyka i słowa: Сергей Кузнецов
Wykonawcy: Денис Беликин, Артур Еремеев (grupa „СтеклоVата”) i Александр Гуляев, Сергей Дядюн (grupa „Чернильное небо”)

В час, когда зажигаются свечи
В каждом доме и каждом окне -
Это пришел праздничный вечер.
Пусть на улице вьюга и ветер,
Но даже они улыбаются мне,
И звон часов в праздничный вечер…

Новый, новый, новый год все мечты исполнит!
Новый, новый, новый год мы на год запомним!
Новый, новый, новый – год не жалейте свечи!
Новый, новый, новый год в новогодний вечер!

Новый год! Новый год! Новый год!

Разукрашена золотом ёлка,
В эту ночь город сказкою стал,
Море огней в праздничном цвете.
Запах мягких зелёных иголок -
Долгих месяцев наша мечта.
Пусть дарит мне вьюга свой ветер!

Новый год! Новый год! Новый год!
Новый год! Новый год! Новый год!

Новогодняя зимняя сказка,
И двенадцать ударов часов,
Станет добрей белая вьюга.
Карнавальные яркие маски,
Шум весёлых хмельных голосов.
Пожелайте в двенадцать часов счастья друг другу!

Новый год! Новый год! Новый год!
Новый год! Новый год! Новый год!
Новый год! Новый год! Новый год!
Новый год!

Oczywiście chodzi o utwór Last Christmas w wykonaniu George’a Michaela, który był wtedy liderem zespołu Wham!

Piosenka została nagrana w grudniu 1984 roku i wydana jako singiel. Autorem wspaniałego wiekopomnego tekstu jest nie kto inny, jak sam George Michael.

Czy zastanawialiście się kiedykolwiek o czym tak na prawdę jest ta piosenka i jakie ma przesłanie?

To jest smutna opowieść faceta, który zakochał się nieszczęśliwie i dopiero rok później zrozumiał swój błąd i „aby uniknąć łez” ma zamiar „oddać swoje serce komuś innemu – komuś specjalnemu” :).

Gdzie tu jest temat narodzenia Jezusa Chrystusa?

OK – tzw. święta nie są już wydarzeniem religijnym więc może powinienem poszukać jakiś elementów choinki, Mikołaja, prezentów albo chociaż ciężarówki wiozącej Coca-Colę? Niestety nic takiego nie ma w tym utworze, po za słowami „Last Christmas I gave you my heart…”

Tak czy inaczej utwór zdobył ogromną popularność na całym świecie, a w Polsce posiada już chyba status tradycyjnej polskiej kolędy nr 1 tuż obok Stille Nacht. Tak mi się trochę wydaje, że nie ma i nie będzie już Świąt (symbolicznego) narodzenia Jezusa Chrystusa w tym kraju bez trzech fundamentalnych elementów: utworu Last Christmas na każdym kroku, filmu Kevin sam w domu na Polsacie i filmu Szklana pułapka na TVN…

Ciekaw jestem co Wy myślicie o tym utworze, jego klimacie i tej specyficznej świeckiej tradycji?

Jakby ktoś nie znał tekstu, w co wątpię – podaję poniżej pełne słowa piosenki.

Wham! – Last Christmas

Last Christmas
I gave you my heart
But the very next day you gave it away
This year
To save me from tears
I’ll give it to someone special

Once bitten and twice shy
I keep my distance
But you still catch my eye
Tell me baby
Do you recognize me?
Well
It’s been a year
It doesn’t surprise me
I wrapped it up and sent it
With a note saying „Merry Christmas”
I wrapped it up and sent it
Now I know what a fool I’ve been
But if you kissed me now
I know you’d fool me again

[Refren]

A crowded room
Friends with tired eyes
I’m hiding from you
And your soul of ice
My god I thought you were
Someone to rely on
Me?
I guess I was a shoulder to cry on

A face on a lover with a fire in his heart
A man under cover but you tore me apart
Now I’ve found a real love you’ll never fool me again

[Refren: x2]

A face on a lover with a fire in his heart
A man under cover buy you tore him apart
Maybe next year I’ll give it to someone
I’ll give it to someone special.

Swoje propozycje zgłosili jedynie Krystyna – Dutch, czyli język niderlandzki oraz Kamil Maciejewski wspomniał o języku niemieckim.

Skoro obiecałem, to dziś wywiążę się z tej obietnicy :) zachęcając Was oczywiście do proponowania kolejnych języków! W ramach muzyki na niedzielę posłuchamy dzisiaj utworu pod tytułem Zij Maakt Het Verschil w wykonaniu zespołu De Poema’s.

Oczywiście ekipa De Poema’s śpiewa w języku niderlandzkim lub jak kto woli holenderskim, a na rynku muzycznym pojawili się w 1999 roku.

W zasadzie zabłysnęli trzema przebojami: Mijn houten hart (Moje drewniane serce), Zij maakt het verschil (Ona sprawia, że jest inaczej) i Ik mis niets (Za niczym nie tęsknię). Sama nazwa oznacza pumy – takie zwierzęta :)

De Poema’s wydali jedynie cztery single zawierające wcześniej wymienione tytuły + Gewoon maar wat op weg (nie umiem tego przetłumaczyć – coś w stylu „Po prostu jaką drogą?”) oraz jeden album Best of de POEMA’s.

Ja usłyszałem ich przebój Zij maakt het verschil w trakcie mojego pobytu w Niderlandach w ramach wymiany studenckiej Erasmus w 2002 roku. W zasadzie w każdej stacji radiowej utwór ten puszczany był przynajmniej raz na godzinę, jak nie częściej… Chyba najwięcej nasłuchałem się tej muzyki w trakcie dyżurów w kuchni w akademiku - część ludzi bardzo syfiła (Francuzi, Włosi i część Hiszpanów), więc mieliśmy okresowe zmiany sprzątania tego całego „chlewu”!

Przejdźmy jednak do piosenki, która jest typową piosenką miłosno-żałosną… Już w pierwszych wersach dowiadujemy się, że (jakaś) Ona nie jest lekarstwem na upływający czas. Jakby tego było mało okazuje się, że nie ma już żadnej nadziei, ani żadnego celu i nie widać nieba (gwiaździstego?) w nocy. Potem jest tylko gorzej – brak źródła na pustyni kiedy jesteśmy spragnieni, brak uśmiechu na twarzy po wypowiedzeniu najlepszego żartu etc.

W zasadzie każda kolejna linijka jest na NIE – chyba moje ulubione i warte przytoczenia to:

• Geen bloementuin in bloei – żadnych kwitnących kwiatów
• Niet het eind van al mijn wachten – brak końca mojego (ciągłego) wyczekiwania
• Niet het schone koele bed dat mijn koortsen weg kan nemen – brak czystego i chłodnego łóżka, które pomogłoby w zlikwidowaniu gorączki :)

Mógłbym tak komentować i przytaczać fragmenty w nieskończoność ale sam podmiot liryczny w refrenie mówi:

Nee meer nog dan ik eigenlijk toegeven wil
Zij maakt het verschil

co oznacza mniej więcej:

I jest tego więcej niż jestem w stanie wymienić (przyznać)
Ona sprawia, że jest inaczej

Posłuchajcie sami, a pod filmem tradycyjnie umieszczam pełny tekst piosenki Zij Maakt Het Verschil dla lubiących pośpiewać! Oczywiście liczę na Wasze komentarze zarówno dotyczące muzyki, jak i samego tekstu :)

De Poema’s – Zij Maakt Het Verschil

Ze is geen medicijn tegen het tikken van de klok
Geen hoop, geen gids
Geen haven in de nacht
Geen bron in de woestijn als je kapot gaat van de dorst
Niet een glimlach op je aller slechtste grap

Ze is geen hitrefrein dat van de steigers klinkt
Niet de aller duurste wijn die je zonder kater drinkt
Geen bloementuin in bloei
Niet een uit duizend nachten
Geen uitgestoken hand
Niet het eind van al mijn wachten

Nee meer nog dan ik eigenlijk toegeven wil,
Zij maakt het verschil

Ze is geen slap excuus voor wat ik graag had willen zijn
Geen droom, geen doel
Geen stok om mee te slaan
Geen enkele garantie voor een lang gelukkig leven
Ze is geen antwoord op de vraag van ons bestaan

Niet de mooiste symfonie onder de film genaamd ‘Wij tweëen”
Niet het schone koele bed dat mijn koortsen weg kan nemen
Niet het ritme van mijn hart, niet het zuiverste geweten
Ze kwam niet op het juiste moment,
En dat kan me ook niet schelen

Want meer nog dan ik eigelijk toegeven wil,
Zij maakt het verschil

Tussen alles wat ik had en hoe dat opeens ging leven
Wat met potlood staat geschetst kan met kleur worden in getekend
Tussen nooit iets aan de hand en van alles te beleven
Tussen nooit en misschien, heel soms
En tussen ik en ons
Zoveel zang en zoveel woorden en moet allemaal gezegd
Maar wat ze ook probeeren geef me gelijk het is terecht
Misschien is het wat simpel maar alles wat ik horen wil is

Zij maakt het verschil
Zij (zij, zij) maakt het verschil

Want ze is geen goed gesprek
Waar geen hond op zit te wachten
Niet de vlag waar ik onder strijd
Geen advies bij al mijn klachten
Niet de aller laatste uitweg waar wij allang niet meer aan dachten

Maar meer nog dan ik eigenlijk toegeven wil,
Zij maakt het verschil
Zij maakt het verschil
hooohoooohooooooooohh x3
aaaaaahhh (aaaaaahhh) x2

e-moll…………C-dur…………a-moll…………D-dur

e-moll…………C-dur…………a-moll…………D-dur

e-moll…………C-dur…………a-moll…………D-dur

e-moll…………C-dur…………a-moll…………D-dur

Jest Super

Popatrz na wspaniałe autostrady
Na drogi, na których nie znajdziesz wybojów
Rosną nowe bloki i nie ma wypadków
W czystych szpitalach ludzie umierają rzadko
Mamy extra rząd i super prezydenta
Ci wszyscy ludzie to wspaniali fachowcy
Ufam im i wiem, że wybrałem swoją przyszłość
Za rękę poprowadzą mnie do Europy

Jest super
Jest super
Więc o co Ci chodzi

Mamy tolerancję wobec innych upodobań
Kościół zaciekle broni najbiedniejszych
Bogaci są fajni i w miarę uczciwi
Policja surowo karze złych przestępców

Jest super
Jest super
Więc o co Ci chodzi

Dzisiejsza piosenka to utwór Dyscyplina, pochodzący z filmu Pan Kleks w Kosmosie (1988), w wykonaniu Emiliana Kamińskiego.

Kiedy byłem mały i oglądałem wszystkie części przygód Pana Kleksa wiele spraw do mnie nie docierało lub nie zauważałem „drobnych smaczków”. Myślę, że aby w pełni zrozumieć aluzje i podteksty ukryte w książkach Jana Brzechwy przeniesionych na ekran przez Krzysztofa Gradowskiego oraz w Jego autorskim dziele, jakim jest Pan Kleks w Kosmosie, trzeba było dorosnąć i poznać trochę więcej otaczającego nas świata :).

Dlaczego wybrałem akurat Dyscyplinę?

Jeśli nie znacie, to zerknijcie do tekstu piosenki poniżej – czy nie mieliście lub nie macie do czynienia właśnie z podobnym podejściem nauczycieli lub wykładowców? Są oczywiście osoby odbiegające od normy ale niestety duża część mogłaby bez problemu przyznać rację dyrektorowi Kudłaczowi i zaśpiewać razem z Nim tę piosenkę…

Kiedyś myślałem, że to kwestia pewnej grupy wiekowej lub bardziej – pewnego pokolenia. Okazuje się jednak, że nadal bardzo często pracę, która oparta jest głównie na kontakcie ze studentami (lub uczniami) otrzymują osoby nienadające się do tego jakoś specjalnie lub wręcz nielubiące tego fachu! Dla odmiany ludzie o otwartym oraz niestandardowym podejściu i działaniu eliminowani są jako niebezpieczni…

W związku z tym pozostaje nam jedynie zaśpiewać: „Sztywno, równo i posłusznie, a do tego bez wahania…”.

Dyscyplina

Dziecko należy ustawić w szeregu
Niechaj kolejno odlicza
Numer dla dziecka stanu szkolnego
Ważniejszy od jego oblicza

Ref.
Sztywno, równo i posłusznie
A do tego bez wahania:
Dyscyplina, dyscyplina
To podstawa wychowania

Dziecko nie może za dużo czytać
Tylko wybrane problemy
Dziecko nie może o nic pytać
Ma słuchać co mu powiemy

Ref.

Jeśli na czarne mówimy białe
Dla dzieci ma to być białe
Białe dlatego bywa czarne
Że ja je tak nazwałem

Ref.

Bywa czasem, że jakieś dziecko
Próbuje mieć własne zdanie
Wtedy z nim krucho
Wtedy z nim kiepsko
To dziecko dostanie lanie

Ref.

Baczność klasa, klasa słucha
Właśnie przeleciała mucha
Ha ha

Nie było w ubiegły weekend muzyki na niedzielę, więc dziś będzie ten drobny utwór muzyczny :)

Jeśli ktoś chciałby sobie pośpiewać, to pod filmem prezentuję odpowiednie słowa:

Stürmisch ziehen Wolken

Stürmisch ziehen Wolken
Bis zum Horizont
Und wir werden folgen
Wir ziehen an die Front.
Wird der Feind bezwungen
Ist der Sieg errungen
Und der Krieg ist aus.
Und die Welt wird schön sein
Und der Mensch wird frei sein.
Kehren wir nach Haus.

Warto już na wstępie wspomnieć, że mówimy o akcji zakończonej sukcesem, czyli zdobyciem szczytu Howerla (ukr. Говерла) 2061 m n.p.m. – najwyższego szczytu pasma Czarnohory oraz całych Beskidów i co najważniejsze najwyższego szczytu Ukrainy!

W ten oto sposób moja Korona Europy powiększyła się o kolejny (14-ty) szczyt! Przede mną jeszcze jakieś 33 szczyty… Jak dobrze pójdzie to do końca tego roku przekroczę dwudziestkę :)

A teraz pokrótce napiszę jak to było:

Dzień pierwszy

Zaraz po pracy w piątek rozpoczęliśmy manewr wyjeżdżania z Krakowa „autostradą” w kierunku na wschód. Jak się można było spodziewać staliśmy w super korku, posuwając się do przodu z prędkością max 20 km/h przez dobre 1,5-2 h. Jakby tego było mało dwóch „bardzo miłych” panów TIRowców chciało „obić mi ryja” (cytat), bo panowie wychodzili z założenia, że jak oni nie mogą wyprzedzać w miejscu gdzie robiły się dwa pasy pod górę to my też nie, a ja jednak jednego z nich wyprzedziłem. Temat na inną opowieść…
Tak czy inaczej ok. 21.00 udało nam się wreszcie dojechać do naszego miejsca noclegu, który zaplanowaliśmy jeszcze po polskiej stronie w Krościenku. Agroturystykę obsługuje bardzo miła Pani, a koszt noclegu to 30 zł. Warto skusić się, na nocleg „U Jarka” chociażby ze względu na klimat łazienko-toalety, w której w miejscu centralnym stoi telewizor :)

Dzień drugi

Wyruszyliśmy, jak na nas to dość wcześnie bo ok. 8.00, tak że odprawę na granicy rozpoczęliśmy w okolicach 8.30. Dla wszystkich znawców i miłośników przejść granicznych Polsko-Ukraińskich muszę powiedzieć, że cała zabawa z karteczkami, pieczątkami, oglądaniem bagażnika itd. trwała wyjątkowo krótko i już po ok. 30 min legalnie jechaliśmy po słynnych na całym świecie ukraińskich szosach :)
Do Krościenka z Krakowa było ok. 250 km, a część ukraińska naszej trasy stanowiła tę „większą połowę” bo ok. 300 km. Już parędziesiąt kilometrów za granicą wjechaliśmy do miasteczka, w którym z powodu targu skierowano nas na objazd wzdłuż większości straganów, parkingów – cud, miód i malina… Po krótkich zakupach spożywczych – salami + ser + bułka pojechaliśmy dalej.

Mógłbym teraz opisywać jak wygląda jazda przez Ukrainę ale tego się nie da opisać – najlepiej wybrać się samemu i np. sprawdzić jak idą przygotowania do Euro2012 :) Po paru godzinach dojechaliśmy do Worochty, gdzie zaczęło nam auto lekko dymić! Ponieważ była to sobota i jednocześnie do mety brakowało nam tylko kilkunastu kilometrów postanowiliśmy dojechać tam gdzie planowaliśmy i martwić się naprawą dopiero w poniedziałek…

Zaraz za Worochtą trzeba skręcić w prawo i jadąc lekko pod górę, aby po kilku kilometrach osiągnąć szlaban na granicy Karpackiego Parku Narodowego. Wjazd do KPN kosztuje 15 UAH (Hrywien) ~ 7 zł od człowieka.

Dzięki tej opłacie można pojechać za szlaban i nie tłuc się dobrych kilka kilometrów brzydką, nudną i (bardzo) dziurawą drogą do punktu noclegowo-startowego o nazwie Zaroślak (ok. 1200 m n.p.m.). Tam kończy się asfalt, oczywiście jeśli można to coś nazwać asfaltem :) i mamy do dyspozycji budki z piwem i pamiątkami oraz dość duży obiekt noclegowy  Zaroślak, będący oficjalnie bazą olimpijską Ukrainy.

W przewodnikach piszą, że jest brzydko i obsługa niemiła, klimat komunistyczny itd. ale chyba tak było kiedyś i obecnie trochę się pozmieniało. Za pokój z łazienką (w miarę czystą), trzema łóżkami, TV i widokiem na Howerlę trzeba zapłacić 100 UAH (z pościelą) lub 80 UAH (bez pościeli) od osoby. Jedyna wada tego miejsca to dość ograniczony dostęp do ciepłej wody, co miało się wyjaśnić dopiero później. Generalnie Pani na recepcji przy wydawaniu klucza powiedziała, że ciepła woda będzie od 20.00 i była ale…

Dzień trzeci i najważniejszy

Trasa na Howerlę z Zaroślaka zajmuje według przewodnika 3.00 h, a według tabliczki ok. 2.30 h, z tym że ta tabliczka jest już w głębi lasu (jakieś 10-15 min od Zaroślaka). Tak czy inaczej nam pokonanie tych 3 km i ponad 800 m w pionie zajęło ok . 2.45 h.

Szlak jest bardzo dobrze (!) wyznakowany – według klasycznej polskiej metody znakami biało-czerwono-białymi. Trasa początkowo łagodnie kluczy pod górę przez las górnoreglowy i po mniej więcej 1/3 dystansu wychodzi się w piętro kosodrzewiny. Od tego momentu widać dużo i ładnie pod warunkiem, że akurat trafimy na prześwit w chmurach…

Po drodze jest kilka dobrych miejsc do odpoczynku, z których warto skorzystać. Jedynym minusem jest to, że turyści na Ukrainie jeszcze gorzej śmiecą niż turyści w Polsce. Z drugiej strony na całej dość ruchliwej trasie trafiliśmy jedynie na dwa śmietniki w postaci dużych foliowych worków na śmieci.

Kilkanaście minut przez samym szczytem trafiamy na słupki graniczne – pozostałość po międzywojennej granicy Polsko – Czechosłowackiej. Co ciekawe będą ona nam towarzyszyć jeszcze dobry kawałek za szczytem. Tak się składa, że grań Czarnohory to tradycyjna granica w różnych okresach historycznych – Galicja/Węgry, Polska/Czechosłowacja.

Niestety nie uraczyliśmy się widokiem z samego szczytu, bo przez cały czas Howerla spowita była chmurami i szybko przemieszczającą się mgłą (widać to na niektórych zdjęciach).

Na samym szczycie mamy kilka obiektów, przy których można się sfotografować do wyboru:

• betonowy obelisk na którym ludzie wieszają sznurki, torebki, czapki itd. oraz podpisują się kredkami, sprejem i czym popadnie…
• metalowy krzyż (katolicki)
• pomnik – tablica z uszkodzonym trójzębem (ukr. тризуб) – symbolem Ukrainy
• maszt z flagą Ukrainy
• tradycyjną tabliczkę z nazwą i wysokością oraz dodatkowymi tabliczkami kierunkowymi

My wybraliśmy wszystkie opcje poza krzyżem…

Nie byliśmy jedynymi turystami na szczycie, bo po za nami były jakieś 4 większe grupy i kilku turystów indywidualnych. Co ciekawe z plecakami i kijami oraz w dobrych butach było nie więcej niż 25% osób. Pozostała większość wybiera się na Howerlę w adidasach albo klapkach, trzymając reklamówkę z wałówką w reku :)

Niestety z góry przeprowadziliśmy łączność tylko z jednym krótkofalowcem, ale za to cała nasza trójka. Naszym korespondentem był:

• SQ7HJI: 11.07.2010, 10:20 (UTC), UX1DZ, Victor, QTH Batrad (ukr. Батрадь), KN18FI
• SQ9MCK: 11.07.2010, 10:22 (UTC), UX1DZ, Victor, QTH Batrad (ukr. Батрадь), KN18FI
• SQ7UFO: 11.07.2010, 10:29 (UTC), UX1DZ, Victor, QTH Batrad (ukr. Батрадь), KN18FI

Po zabawie radiem czas było już ruszać i tutaj muszę powiedzieć, że szlaku nie ma co szukać… Na szczęście tak jak pisałem wcześniej po całej grani Czarnohory prowadzą nas stare słupki graniczne.

Ruszyliśmy żwawo w kierunku Bereskułu 1911 m n.p.m. i już po kilkuset metrach zaczęła się poprawiać widoczność. W siodle pomiędzy Howerlą na Bereskułem zrobiłem zdjęcie Howerli, które umieściłem obok ->

Wędrówka granią była dość przyjemna i nawet dość silny wiatr nie przeszkadzał za bardzo. Dopiero w okolicach szczytu Bereskuła trafiliśmy na czarną chmurę i kilka minut deszczu. Co ciekawe, my postanowiliśmy szybko przejść na drugą stronę, a spotkani po drodze Ukraińcy rozłożyli sobie wielką płachtę i zrobili w ten sposób coś na kształt wieloosobowego schronu.

Następnymi szczytami na trasie były Pożyżewska 1822 m n.p.m., Dancerz 1850 m n.p.m. i Turkuł 1932 m n.p.m. Tuż za tym ostatnim rozpoczęliśmy schodzenie z grani i po minięciu Jeziorka Niesamowitego 1750 m n.p.m. wkroczyliśmy w fragment trasy przypominający bagno. Do tego wszystkiego nagle przyszedł 15 minutowy ostry deszcz.

Od Jeziorka Niesamowitego do Zaroślaka idzie się powoli w dół ok. 2 h i co ciekawe zanim doszliśmy do finału naszej trasy zdążyliśmy wyschnąć :) Całość trasy według przewodnika powinna zająć około 9 h, nam cały spacer wraz z 30 minutową przerwą na szczycie i kilkoma mniejszymi zajął dokładnie 10 h.

W Zaroślaku jak się okazało z powodu niedzieli nie było już po 20.00 ciepłej wody ogólnodostępnej! Na szczęście na każdym piętrze dostępne są też małe łazienki z bojlerami. Jak wszystkie grzeczne dzieci – zjedliśmy coś na kształt obiadokolacji, umyliśmy się i poszliśmy spać. Chyba tylko Radek zafascynowany telewizją ukraińską coś oglądał do poduszki :)

Dzień czwarty

Wyruszyliśmy wcześnie, żeby mieć szansę na znalezienie mechanika i żeby ten ewentualny mechanik miał szansę naprawić auto. Niestety jak się okazało po dojechaniu do pierwszej większej wioski, czyli Worochty nasze szanse na mechanika spadły do zera, bo jak się okazało – akurat w tamten poniedziałek na Ukrainie było jakieś święto religijno-państowe. Mieliśmy za to przyjemność zobaczyć dużo ludzi w tradycyjnych strojach ludowych zarówno we wsiach jak i miasteczkach…

Dlatego też pomimo naszych dobrych chęci, lekko dymiąc i dolewając ok. 1 l oleju silnikowego na 30-40 km dojechaliśmy do granicy. Tutaj znów zdziwienie! Nie było żadnej kolejki i zostaliśmy dość szybko i miło obsłużeni. Jedyne opóźnienie związane było z tym, że Gosia nie miała pieczątki wjazdowej do Ukrainy ale miała ten magiczny kupon więc jakoś nas jednak wypuścili, oczywiście też bez pieczątki w Gosi paszporcie. Potem pozostało nam ostatnie 250 km jazdy do Krakowa przerywanej tłumaczeniem przez CB co nam się stało z autem i że jedziemy do Krakowa do mechanika…

Poniżej cała galeria z wyjazdu:

Zapraszam również do poczytania relacji na stronie Radka Grzegorskiego SQ7UFO oraz obejrzenia Jego zdjęć. Radek robił więcej zdjęć na trasie, bo ja z powodów oczywistych nie bardzo byłem w stanie :)

I na koniec jeszcze bonus – tekst i akordy do jednej z lepszych piosenek napisanych przez Janusza Boisse (niestety nie mam zwrotki po ukraińsku) do melodii tradycyjnej:

Czarnohora

A ja pójdę przez góry, przez góry, a d
Znów trawersem przez chmury, przez chmury. G C
Pod nogami Karpaty, Karpaty, a d
Cień przeszłości skrzydlaty, skrzydlaty. E a E a

Czarnohora z dawnych lat, a E a
Przez granice, przez marzenia, poprzez świat. C G C G C
Dzwonki owiec, Jorgi ślad C d
I wspomnienia starych chat. a E
Huculskie piosenki rozwiał wiatr. a E a

A ja pójdę przez góry, przez góry…

Błękit nieba w dole lśni,
Znów trawersem pod Turkułem będę iść.
Na Howerlę patrzy Bóg,
Gdzie są ślady naszych stóp –
Przesłania je chmura dalszych dróg.

A ja pójdę przez góry, przez góry…

Obcy język, swojska pieśń
Gdzieś do Polski połoniny będą nieść.
Pop Iwana groźny zrąb,
Temnatyka czarny ząb
Mgły września zabiorą nam je z rąk.

A ja pójdę przez góry, przez góry…

Czarnohoro śpiewaj mi,
Że w kosówce, nad jeziorem warto żyć,
Starej watry zniknie dym,
Nasze pieśni lecą z nim
To było naprawdę – wierzcie mi.

A ja pójdę przez góry, przez góry…

Nie będzie to typowy wpis, bo daruję sobie rozpisywanie się o wykonawcach (zespół Bra-De-Li) i okolicznościach powstania piosenki, lecz skupię się na analizie tekstu! Słowa piosenki są krótkie ale niosą ze sobą bardzo dużo wartości poznawczych.

Zaczynamy:

Rejs 2000

słowa i muzyka P. Urzędowski

1.
Apostołowie, Wikingowie, Kolumb, Diaz i Magellan
żeglowania 2000 lat

Apostołowie – żeglarze, rybacy itd., czyli sławna dwunastka, którą chyba każdy zna… ale z obrazu (swoją drogą znam może z 5 członków KK potrafiących wymienić wszystkich 12 uczniów Jezusa) – poniżej pełna lista:

1. Szymon Piotr (Kefas), syn Jonasza, rybak z Betsaidy,
2. Andrzej, brat Piotra, rybak z Betsaidy
3. Jakub (zwany Większym), syn Zebedeusza
4. Jan Ewangelista, syn Zebedeusza, brat Jakuba
5. Filip z Betsaidy
6. Bartłomiej – Natanael z Ptolemaidy
7. Tomasz (zwany Didymos)
8. Mateusz – Lewi, były poborca podatkowy
9. Jakub, syn Alfeusza
10. Szymon Kananejczyk (zwany Gorliwym)
11. Juda Tadeusz (Judas), syn Jakuba
12. Judasz Iskariota, zdrajca Jezusa; po jego samobójstwie wybrany został Maciej.

Wikingowie – to jak każde dziecko wie waleczni goście z hełmami udekorowanymi rogami itd… Według definicji powinienem napisać, że Wikingowie to wojownicy pochodzący ze Skandynawii, o których pierwsze wzmianki pojawiają się już w VIII wieku.

Krzysztof Kolumb (1451-1506) – urodzony we Włoszech (Genua) hiszpański lub włoski żeglarz – odkrywca Ameryki (Środkowej). Oczywiście jak większość żeglarzy w owym czasie próbował sprawdzić możliwość dostanie się do Indii „od drugiej strony”. Dlatego też na początku ziemie odkryte przez Krzysztofa nazywane były Indiami Zachodnimi, aż do czasu pewnego dokonania Ferdynanda Magellana ale o tym za chwilę :)

Diogo Diaz – facet żył również w XV wieku i pochodził z Portugalii. Wsławił się kilkoma rzeczami, ale chyba najważniejsze to:

• odkrycie Przylądka Zielonego (port. Cabo Verde) aktualnie terytorium Senegalu – najbardziej wysuniętego na zachód punktu kontynentalnej Afryki,
• odkrycie Madagaskaru nazwanego początkowo przez odkrywcę Wyspą Świętego Wawrzyńca.

Ferdynand Magellan (właściwie Fernão de Magalhães) (1480-1521) – znany jest oczywiście z opłynięcia świata dookoła, czego tak naprawdę nie dokonał, ginąc na Filipinach (27 kwietnia 1521 r.) z rąk rozwścieczonych ludów, które próbował nawracać… Prawdą jest jednak to, że Jego wyprawa dokonała pełnego opłynięcia kuli ziemskiej wracając do Sewilli (w 1522) ostatnim ocalałym statkiem o nazwie Victoria pod dowództwem Juana Sebastián Elcaño. Wyprawie Magellana zawdzięczamy kilka ciekawych rzeczy:

• nazwanie Oceanu Spokojnego,
• opisanie nieznanego w Europie rzędu Sphenisciformes, czyli Pingwinów,
• zaobserwowanie Obłoków Magellana,
• zaobserwowanie Krzyża Południa.

Ref.:
Trzeci tysiąc będzie dla nas
odkryjemy nowy świat
Trzeci tysiąc będzie dla nas
odkryjemy lepszy świat

2.
Vespucci, Hudson, Barents, Davis, Beffin, Sindbad i da Gama
żeglowania 2000 lat

Amerigo Vespucci (1454-1512) – był włoskim podróżnikiem, który wyjątkowo jak na owe czasy i tę grupę społeczną posiadał dość dobre wykształcenie. Mam nawet z Nim coś wspólnego :) – ja również od małego lubiłem rysować i przerysowywać wszelkiego rodzaju mapy. Do najważniejszych dokonań należą:

• odkrycie Wenezueli, którą nazwał Małą Wenecją,
• dotarcie jako pierwszy Europejczyk do ujścia Amazonki.

Ze względu na wykształcenie i umiejętności pisarskie, Jego relacje ze wszystkich podróży do Ameryki Środkowej i Południowej były bardzo chętnie czytane i tłumaczone na inne języki na Starym Kontynencie. Prawdopodobnie dlatego też nowy kontynent został nazwany Jego imieniem, a nie imieniem Kolumba…

Willem Barents (1550-1597) – skoro napisałem już o podróżnikach wyruszających na południe, zachód i południowy zachód przyszedł czas na podróżnika północno-wschodniego! Jest nim właśnie holenderski żeglarz nazywany po flamandzku Willem Barentsz. On to właśnie pod koniec XVI wieku postanowił dostać się do Azji przez Nową Ziemię. Oczywiście jak można było się spodziewać pierwsza i druga wyprawa miała ogromne problemy związane z lodem. Jednakże już w trakcie trzeciej próby Barents odkrył tzw. Wyspę Niedźwiedzią i morze, nazwane później Jego imieniem – Morze Barentsa. Ostatecznie „skrótu” do Azji kontynentalnej nie odkrył ale zapisał się w historii badań Arktyki. To właśnie Jego wyprawie przypisywane jest stworzenie pierwszego zimowego obozu w strefie arktycznej. Co ciekawe ślady tego obozu zostały odnalezione pod koniec XIX wieku.

Sindbad Żeglarz (perskie سندباد, Sand-bâd) – pierwsza na liście postać fikcyjna ale za to inspirująca całe pokolenia odkrywców. Na historię Sindbada składają się opowieści wielu żeglarzy pływających głównie po Oceanie Indyjskim ale nie tylko. Dodatkowo możemy odnaleźć bardzo wiele elementów tradycji, wierzeń i mitologii z terenów Persji (dziś głównie Iran) oraz okolic.

Vasco da Gama (1469-1524) – no i mamy kolejnego na liście Portugalczyka. W zasadzie to dzięki Niemu Europa poznała bardzo wiele przypraw i to dzięki Niemu rozwinął się międzykontynentalny handel. A wszystko to za sprawą pierwszego w historii dotarcia do Indii drogą morską! Było to w zasadzie opłynięcie Afryki w wzdłuż wybrzeża, omijając odkryty przez Bartolomeu Diasa Przylądek Dobrej Nadziei (wcześniej Przylądek Burz), aż do Kenii. Tam już prosto z portu Malindi obrano kurs na Kalikat w Indiach. Za zasługi dla Portugalii da Gama otrzymał specjalny tytuł Admirała mórz indyjskich.

Ref.:
Trzeci tysiąc…

3.
Jan i Leonid, Krzysztof, Andrzej, Mariusz, Henryk, wielu innych
żeglowania 2000 lat

Jan z Kolna (ok. 1435-ok. 1484) – nasz polski przyczynek do wielkich odkryć i podróży dalekomorskich w XV wieku. Istnieje teoria, że to właśnie Pan Jan, a nie Krzysztof Kolumb jako pierwszy Europejczyk (pomijając Wikingów) dopłynął w 1476 do Ameryki i co ciekawe nie Środkowej albo Południowej lecz Północnej – konkretnie do Labradoru! Co ciekawe niektórzy historycy kwestionują w ogóle istnienie Pana Jana albo podważają Jego polskie pochodzenie ale to temat na osoby wpis…

Leonid Teliga (1917-1970) – żeglarz, dziennikarz, oficer WP II RP, tłumacz, lotnik itd. Był drugim Polakiem, po Władysławie Wagnerze, który opłynął Ziemię dookoła na jachcie. Co więcej był to pierwszy polski samotny rejs dookoła świata, a jacht nazywał się Opty. Cały rejs trwa 2 lata i 2 miesiące, w tym na dystansie 13 260 mil żeglował bez zawijania do portów przez 165 dni – ówczesny (nie jestem pewien czy nadal aktualny) rekord nieprzerwanej samotnej żeglugi oceanicznej.

Krzysztof Baranowski (ur. 1938) – najmłodszy z bohaterów mojego dzisiejszego wpisu jest żeglarzem, jachtowy kapitan żeglugi wielkiej, dziennikarzem i nauczycielem, dodatkowo warto nadmienić, iż posiada licencję krótkofalarską i znak SP5ATV. Do największych osiągnięć Pana Krzysztofa należy trzecie polskie samotne opłynięcie całego świata (1973). Jest również założycielem Szkoły pod Żaglami. Starsi czytelnicy mojej strony mogą jeszcze pamiętać jak Pan Krzysztof pojawiał się w Teleranku i bardzo zajmująco opowiadał i zachęcał do żeglarstwa!

Andrzej Urbańczyk (ur. 1936) – żeglarz, jachtowy kapitan żeglugi wielkiej, publicysta i autor wielu książek, a do tego mgr chemii :) i doktor historii! W świecie żeglarstwa zasłynął rekordową liczbą mil morskich przepłyniętych samotnie – ponad 75 000! w łącznie 750 dni. Dodatkowo przepłynął pod żaglami w sumie ponad 120 000 mil co stanowi rekord w historii polskiego żeglarstwa. Co ciekawe Pan Andrzej jest również pisarzem science-fiction, jak również ma na koncie dość dużo artykułów w jednym z najlepszych polskich czasopism technicznych, czyli w Młodym Techniku.

Mariusz Zaruski (1867-1941) – facet był jedną z ciekawszych postaci dwudziestolecia międzywojennego. Był generałem, żeglarzem i członkiem polskiej Ligii Morskiej, współorganizatorem Yacht Klubu Polskiego, kapitanem Zawiszy Czarnego, a przy okazji założycielem TOPR, taternikiem, przewodnikiem, instruktorem ZHP, pisarzem, malarzem itd. itd. Jednym słowem to prawdziwy człowiek Renesansu :). Imię gen. Marusza Zaruskiego nosi też drużna harcerska, której miałem przyjemność być drużynowym – 4 Łódzka Drużyna Harcerska.

Henryk Jaskuła (ur. 1923) – jest polskim żeglarzem, z wykształcenia elektrykiem. W historii żeglarstwa zapisał się tym, że jako pierwszy Polak i trzeci człowiek na świecie samotnie, bez zatrzymywania się w jakimkolwiek porcie, opłynął w 1980 roku Ziemię dookoła!

Ref.:
Trzeci tysiąc…

Dodam jeszcze, że nie jestem w 100% pewien czy dobrze zinterpretowałem postacie występujące w trzeciej zwrotce. Podobnie nie jestem pewien czy Szanowne Panie z Bra-De-Li śpiewały w pierwszej zwrotce o Bartolomeu Diasie czy o opisanym przeze mnie Diogo Diazie.

A na koniec pozdrawiam wszystkich serdecznie, a szczególnie feministki – ahoj!

Wszelkie rysunki, obrazy oraz zdjęcia użyte we wpisie pochodzą ze zbiorów Wikimedia Commons.

Piosenka, którą wybrałem to All You Need Is Love. Przypisywana jest ona spółce Lennon/McCartney ale w rzeczywistości napisał ją sam John Lennon, co akurat prawdziwi fani twórczości The Beatles są w stanie wyczuć i w razie potrzeby udowodnić na kila sposobów.

Utwór powstał w 1967 i według mnie był pierwszym z serii rewolucyjnych manifestów Johna Lennona. Tymi następnymi były Give Peace a Chance (1969), Power to the People (1971) i kolejne…

Warto wspomnieć, że pierwsze publiczne wykonanie utworu nastąpiło w dniu 25 czerwca 1967 w programie Our World, który był transmitowany na cały świat jako przekaz satelitarny! Poza orkiestrą studyjną w występie (i nagraniu) uczestniczyło całkiem spore grono przyjaciół zespołu The Beatles, takich jak: członkowie grupy The Rolling Stones, Eric Clapton, Marianne Faithfull, Keith Moon oraz Graham Nash.

Poniżej jako pierwszy film przedstawiam właśnie to wykonanie z 25 czerwca 1967 roku:

Jak drugi film prezentuję animację pochodzącą z filmu Yellow Submarine:

I jako trzeci film przedstawiam bardzo ciekawą wersję piosenki All You Need Is Love w wykonaniu 156 narodów świata! Piękne wykonanie, forma przedstawienia niektórych zakątków naszego globu oraz ich mieszkańców również niesamowita :) Pojawia się również Polska, chociaż jak dla mnie chyba najlepsze są Japonia, Czarnogóra (Montenegro), Saint Lucia i Izrael – każde z innego powodu…

I tradycyjnie na koniec tekst dla chcących pośpiewać :)

All You Need Is Love The Beatles (Lennon/McCartney)

Love, love, love, love, love, love, love, love, love.
There’s nothing you can do that can’t be done.
Nothing you can sing that can’t be sung.
Nothing you can say but you can learn how to play the game
It’s easy.
There’s nothing you can make that can’t be made.
No one you can save that can’t be saved.
Nothing you can do but you can learn how to be you
in time – It’s easy.

All you need is love, all you need is love,
All you need is love, love, love is all you need.
Love, love, love, love, love, love, love, love, love.
All you need is love, all you need is love,
All you need is love, love, love is all you need.
There’s nothing you can know that isn’t known.
Nothing you can see that isn’t shown.
Nowhere you can be that isn’t where you’re meant to be.
It’s easy.
All you need is love, all you need is love,
All you need is love, love, love is all you need.
All you need is love (all together now)
All you need is love (everybody)
All you need is love, love, love is all you need.

Praca spawacza mnie przeistacza,
z piórka na wietrze w lodołamacza.
Gdy ściskam w dłoni pręt spawalniczy,
wtedy nie umiem myśleć o niczym.
Jak tylko trwale łączyć metale
- spawam na oślep w obłędnym szale:
stale, żelaza, chromy, tytany
- ten dar od niebios został mi dany.
Na miejsce pracy wybrałem stocznie,
lecz przyszło stocznie rzucić niezwłocznie.
A to za sprawą niewinnej wpadki,
gdy zespawałem ze sobą statki.
Wpadka znalazła miejsce w papierach,
więc umów ze mną nikt nie zawiera.
I ludzi dobrych teraz wciąż proszę,
bym mógł zespawać coś choć za grosze.

Bo dla mnie nie wiedzieć czemu, wolność ma zapach acetylenu.
Powstałe z karbidu gazy, doprowadzają mnie do ekstazy.
Mistyczny łuk elektryczny działa jak napój energetyczny.
Spawanie to takie danie, które smakować mi nie przestanie.

Gdy spod spawarki iskier kaskady, lecą jak gwiazdy, to nie ma rady.
Spawam, czy trzeba, czy też nie trzeba, na stałe stale ze sobą zgrzewam.
A gdy już wszystko wokół pospawam, wtedy usiądę i wzrok napawam.
Bo nic tak nerwów moich nie koi, jak widok spawu kochani moi.
Lecz moje spawy źródłem zabawy, nie są niestety dla mojej baby,
która mój panie wprost nie jest w stanie, pojąć jak bliskie jest mi spawanie.
Każdy kto tworzył wie o czym mowa, postęp ludzkości musi kosztować.
Że zaspawałem w windzie jej matkę, nazwalałbym właśnie twórczym wypadkiem.

Bo dla mnie nie wiedzieć czemu, wolność ma zapach acetylenu.
Powstałe z karbidu gazy, doprowadzają mnie do ekstazy.
Mistyczny łuk elektryczny działa jak napój energetyczny.
Spawanie to takie danie, które smakować mi nie przestanie.

Spawanie. Łączenie głównie metali poprzez łączenie stopionych elementów z dodawaniem, lub bez dodawania spoiwa. Wyróżniamy: spawanie elektryczne, gazowe,elektrożużlowe, termitowe, laserowe.

Przeglądając sieć, w poszukiwaniu jakiś informacji natrafiłem przypadkiem na utwór p.t. Nie Lekceważ Nas. Jako że lubię utwory wykonywane przez kilku różnych artystów zwróciłem na niego większą uwagę – wcześniej już serwowałem na mojej stronie produkcje typu United Artists for sth.

Duża ekipa wykonawców to jedno. Naprawdę ciekawe okazało się to, że w ciągu 8:16 min trwania piosenki usłyszałem chyba z 11 języków należących do naszej grupy językowej.

Lista artystów skupionych wokół projektu prezentuje się następująco: Pono (PL), Ego (SK), Vova iz Lvova (UA), Remi (HR), S.A.F. (MK), Mih (BY), Sharks (SLO), Ill Government (SRB), Sokół (PL), Wladimir (CZ), Ligalize (RUS), Frenkie (BIH), Koff (SLO), Cistychov (SK), Komplex (SRB), XL Deluxe (UA), Orion (CZ), Spens (BG), Bazyl (BY), Berezin (RUS) & Martina (PL).

Sam utwór daje do myślenia to raz. A dwa, to ciekawa jest cała otoczka zbudowana wokół projektu Unii Słowian albo Unii Słowiańskiej…

Zapraszam do posłuchania:

Poniżej fragment piosenki, wraz z tekstem i tłumaczeniem na język angielski.

A na koniec jeszcze cały tekst, niestety nie w oryginale lecz w zapisie typu jak słyszymy tak piszemy:

Nie Lekceważ Nas (Slavic Track)

Wszyscy co nam źle życzyli, mówili byśmy skończyli
to w tej chwili zobaczyli jak bardzo się pomylili
połączyliśmy siły słowami ponad granicami
między nami są sami nazwani przez świat słowianami
mamy moc, przebicie i jak nikt łeb do picia
nie lekceważ nas, ponieważ cały świat jest do zdobycia

Som pater jote, koko kokop zastupułem katarja sinus
to kokot u tihapu
nepsani doces sisum besne hahopo
stokuru mi kryje herbaty dewo depo

Mulj boze, zele bone, oudezy noi wsys
slowiany, poljaki, serbo, chorwaty, bohare, rosyjany
ktos kto wiezy, tech to pjany, je dzentelmeny, hoolihany
tomokraszy, dalaj dale, chouaj sfo i nahany
nas zna to bahato, piervoj moze z niebujte sjarane
mie a hraf czaso tea, bo na to Pilzno albo zarany
mojto domena to vizno połahoj, poszlano
poko ce pisac, bolilu nate mit dolo dasiano

My mamy niko znewu co bys chtial
trenim, rokokonda kati dieł
kak di smiele makni binaoli frewu cze
elamento zefripevi czi zapojnicze
glok timurka szuraku Bjarusin se
mes nażda vretymy tu efendo we
umekfija nikidama ena musi da mi znasz
kak mie ne wiesz nie zdłako ot mani sparasz

Direktor, papo Kotasweto
diblisgo do getto, karlo treko
o te pożnysz kołodzenia ta na tyszkoto
horodna ta grudka na humanizmo terrorizmo
pajos keta dispinos kosmopolitizmo
od Vagar do Karpaty te posel sleviansky odbiern
jeden za wsyte, wsyte za jeden
asaf żeżi picze kako wreo obo
dwilem di sedmo leto gospodoło

Skorka puj, mi rosci ta naszy gra
wsio parjat, et fua, i szto beżit tak stat
nie puscy mojkie, nie moga sul bystroje
puzin razem piera możem, slava bohu
niszoj sile, niszoj nie a stalitienie
z cisztym sercem zgiereci korwiu pierem
is Bielarus, is fiet, nie sfora faraskas
znaj, nie wzadi dacenio et nas

[x4]
Nie lekceważ nigdy nas

Sany skosztowany slovany sokeles brany
czio se do podreo semoje woje da szidu doje
dubirori mero dinu zaszwi jota nurdimo
skupo projekt, jek kartko powiecie
efekt semer be czworka nas bostiszla dana glasi neo tiszla
nos podpira nistisza, nekadanycz e proje
to je zeczity numer, slovansky nabiza fundament
i cze soje bolboke zdany na waszich nogach kucemen

I zaszłujs boka znamy caly kraj
prooga cemo swoi ja sabali odo dwaj
nielicze sinej, PROSTO sine
sesy zartresy czum chwilem sto posto sine

Co na to rządy, co węszący, bo napewno
niejednego z nich dziś boli nasza jedność
kryminalne kraje wykrwawiają się od lat
masz słowiański rap, nie radzę lekceważyć nas
sme sloviansky buch, widisz?
mi serce tepre pum pum, cejkisz?
widisz to, kam patszisz, segisz, ażwanisz
smetu, poczitaj snama, slyszysz?
bichodni witre a wichodni steo
steo zapahu juda, a smrad mao seo
zna ma newy jebesz, na stedo stanesz
wiec udzielam ci bresz, mie niewu nie biesz

Dis gustwa, slowa, nawyk, umienie
pabiedy, a szybkie, rabota, cierpienie
striemlenie, blysk, paezja, muzyka
hetenie pri koloże, wsie sierozna ciustrwo
i szre, skrecz, ritm, rifmo
mudrosc, molodosc, stawan, stiło
ligalaj zbie maskwa, dwa ci z piervem wieg
reprezent rassija, na sloviansky trek

Frentei tenkiei kej twoi dedi
repirigi gustwa kupiesłi kaukeni
stil tiela zhelka spija ceribokum
we kriminal wisok, Evropa i stop
nomaji kusi mosz, se jak? aha
ja prestam na Bosnu Haucheva, merhaki sevda
a kusy budrush, medro stradasz smetno
kraj Bosnii, a na predko

[x4]
Nie lekceważ nigdy nas

Psenkar winka zdam drua
sentoje moje i teke ne da a a a
nezepawa ce zna, nezepawa ce zna
dokusam pralużny, doktuimi i zda
dopapra epotizwa, slovianska nawejza
czak de noje dolutimo szeto wos
odpil te klube neh se party zeczne
porsistamy zaba aba raewo enegre

I de czesko skousimy zajebala swoje rymy
no swoje miny tituzimy mija zame slovanskimy
swoje tekstu de prauda ulica pricze
krimimena medli noskozwu komu wida skrivic

Ne slovieny joty zhimy bahti zhiwy joszu nama
mizmo bra czasami kryje baztu plynie potoczkama
oprocz te je segie dosne za to prawo swiłu
nabane getleku swisa dole nek doslausky zhiwis knaga

kto wytycza nowy szlak? to ZIP Skład, a jak
ten pakt przypieczętował Słowak, ten słowiański rap
zobacz ile flag przez jeden track, jeden świat
jest obok siebie jak brat, tak rap jednoczy nasz świat

Josu mahah ote hroho cum horek koko
som intelektualny lerek seroz broko
nem te sasnamy sum legendai grofo
to jes slovansky kompo o o, o o

Każdy weekend wtisze syna naszych pare
piasta germane, u mienia wsio pariadet
ktojto pari, ekseldiluks
tam gdzie uczy bier mienu sumi nafsi gra plus
show time szwajmi tu sa neże naj
cagrij keżdiele i gra predo żraj
se deejay Max Czerny, deejay Max Czerny
widi es taj, budysz me grou

Skonczyl to Hitler, skonczyl to i Shwer
kagito nehalinum sloze ja tuakra to dwes
skonczyl to Lacoste, mil bignij fols
oenasz papa Szwejk, odo pierdala kols
niwzy slovany nie poczeniu i nas
jebanas komołż lainy zlome landlas
muzite poczitac, sami cela Evropa us
steczi kidwra gra porwali joł po was potopa

[x4]
Nie lekceważ nigdy nas

Opsa czeli jeto tekla no peokrata do Warszawy
siku jednoł, czwor dezolismo zastawy
dostem czosnem minem szalim da simi prominim
toutajmy dolite wjebo rikolenem

Chłopaków od Belgradu przez Warszawę do Moskwy
doceń (doceń) wcześniej stajemy się dorośli
a jak widzisz słowiańską dziewczynę od razu jej chcesz
jak ją miałeś to wiesz, jak z nią jest, jak nie to cześć

I spezata kaza tochu bije prijato
estestwe no, sztese tolka madekwato, wtozi drak
prostujama kak, nelisnom rapat
e nauczimi chemii trawo deam na fahwed
no so siczki, i mojta a tateosz te brodi
fuszitene sloviansky te narody
zdrawo brat, jesli se bouisz zkadat
tuaj samalopop, pogniż tokusom bradat
zreorganizowany, oddany wułany
odwutlany robi matu zmeczo wohany, to
to mamy ewsiko na żre ne u mamy
sahszti żeba to na spetna folna ejak cunamy

zesfenasz e ze mnie, pesni segorek
zapompe tu besme, swinekste mole
aj musamol toko swizo jedna bieda za swet
sezłuczykiem na łonie poczi nie predama nie

buida bu serce wiera datom christiem
piszu pasa ne zażyzna z twajom listjem
nie dieta moszto be pozać, pazaloda
kłospital, nie staaa, ludzie na baodzie
i slawa boguż toszla żilis naszy dni tak
diecki geodet, echni szitata
was spominanija użenie takia smen
gorkich bilju i nada prie choliat wsiem

jedziem, bouu, ja rodam z ni Rassiji
sztalminia, hip-hap palisi
slavianski kisti padojgie di minesti ki
prusaka luckiera a paczusti silu słała
kak de jon mikrofone roz kalender biła zała
esta dziewone, mnie nie można karone
poczuby slabady, ja robem sulec tu despet
pakoje moje nagrada

[x4]
Nie lekceważ nigdy nas

Tak czy inaczej dzisiaj jest niedziela, a przecież postanowiłem znów umieszczać co tydzień muzykę z krótkim komentarzem!

Dziś przyszła kolej na Zbigniewa Wodeckiego, którego twórczość bardzo lubię i cenię, a szczególnie szanuję ponadczasowość wielu Jego utworów. Co ciekawe teksty do Jego piosenek pisało wiele interesujących postaci, z czego niewiele osób zdaje sobie sprawę. Dla przykładu utwór „Zacznij od Bacha” wielokrotnie przypisywany Wodeckiemu został tak na prawdę napisany przez Janusza Terakowskiego (ojca mojego dobrego znajomego – podróżnika Kuby Terakowskiego).

Kilka miesięcy temu proponowałem w ramach „Muzyki na niedzielę” utwór zespołu Ira pod tytułem „Wiara” nagrany dla WOŚP przez członków Iry wraz z zaproszonymi ówczesnymi gwiazdami polskiego rocka. Dziś będzie podobnie…

Do wykonania utworu „Tak bardzo wierzę w nas” Zbigniew Wodecki zaprosił sławy polskiej muzyki rozrywkowej (odrobinę wcześniejszego pokolenia), takie jak: Zdzisława Sośnicka, Danuta Rinn, Michał Bajor, Irena Santor, Alicja Majewska, Ewa Bem oraz Andrzej Zaucha. Dodatkowo pod koniec utworu możemy usłyszeć bliżej niezidentyfikowaną dziewczynkę. Słyszałem już teorie, że jest to Natalia Kukulska, Magdalena Fronczewska albo któraś z dziewczynek z „kultowego” zespołu Fasolki – jak jest naprawdę pewnie nie wie nikt :)

Chciałbym jeszcze na zakończenie dodać, że Zbyszek Wodecki pojawi się na mojej stronie zapewne jeszcze nie raz i nie dwa.

Teraz już zapraszam do wysłuchania piosenki „Tak bardzo wierzę w nas”, której przesłanie przynajmniej według mnie jest ponadczasowe i może dać do myślenia…

Tak bardzo wierzę w nas

Nawet jeśli źle nam wróżą
My za życie toast wznieśmy winem z róży

Przybyło nam po kilka lat
Niby ten sam a jakże inny wokół świat
Nie łatwiej żyć, nie łatwiej nam
Dobrnąć z fasonem razem do piotrowych bram

Ale wierzę, tak bardzo wierzę w nas
W Ciebie i w siebie i w ten zwariowany czas
Ale wierzę, choć ludzi jakaś część
Miałaby znów o końcu świata pleść
I o tym jak tę karę niebios znieść

Nawet jeśli źle nam wróżą
My za życie toast wznieśmy winem z róży

Mówią że wiatr, że wicher dmie
I że z tym wiatrem bieda z nędzą do nas mknie
I co że wiatr, że struny drżą
Skoro to oczu Twoich blask rozjaśnia dom

Bo ja wierzę, tak bardzo wierzę w nas
W Ciebie i w siebie i w ten zwariowany czas
Wierzę, choć jakaś ludzi część
Miałaby znów o końcu świata pleść
I o tym jak tę karę nieba znieść

Nawet jeśli źle nam wróżą
My za życie toast wznieśmy winem z róży

Księżyca sierp na niebie tkwi
Na niebie słońce a po nocach znowu dni
Więc będzie tak jak miało być
Ot najzwyczajniej dokąd Bóg zezwoli żyć

Bo ja wierzę, tak bardzo wierzę w nas
W Ciebie i w siebie i w ten zwariowany czas
Bo ja wierzę, choć jakaś ludzi część
Miałaby znów o końcu świata pleść
I o tym jak tę karę nieba znieść

Toast wznieśmy za nas!

Będzie to piosenka utrzymana w klimacie laitna-pop z elementami flamenco w wykonaniu bardzo interesujących trzech sióstr Muñoz o melodyjnych imionach Pilar Gabriella, Lola Sangria i Lucia Maria – tylko proszę nie pytajcie mnie, która jest która :)

W roku 2002 wspomniane trzy siostry założyły zespół o nazwie Las Ketchup, którego nazwa nawiązuje do pseudonimu artystycznego Ich ojca (Juan Muñoz) – „El Tomate”, czyli „Pomidor”!

Niestety jak się okazało grupa Las Ketchup stał się „zespołem jednej piosenki” ale za to jakiej! Za singla z piosenką Aserejé (The Ketchup Song) dziewczyny otrzymały kilka platynowych oraz jedną diamentową płytę (Francja). Jeśli chodzi o listy przebojów to piosenka Aserejé osiągnęła pierwszą pozycję na 24 z nich!

Sama piosenka opowiada o Diego (jak napisali na en.wiki: „a pimp-like afro-gipsy, rastafari”), który wchodzi do knajpy i tam DJ puszcza mu piosenkę, zespołu The Sugarhill Gangdo „Rapper’s Delight”, z 1979 roku, do której nawiązanie odnajdujemy w refrenie.

Co ciekawe pomysł na refren polega na próbie zaśpiewania tekstu angielskiego po hiszpańsku :) Co więcej zaśpiewanie to jedno, a spisanie tego to drugie – takie zabawy z fonetyką…

Poniżej podaję zestawienie konkretnych wersów:

• The Sugarhill Gangdo: I said a hip hop, the hippie, the hippie
• Aserejé: Aserejé ja de jé de jebe

• The Sugarhill Gangdo: do the hip hip hop, a you don’t stop
• Aserejé: tu de jebere sebiunouva

• The Sugarhill Gangdo: the rockin’ to the bang bang boogie say up jumped the boogie
• majabi an de bugui

• The Sugarhill Gangdo: to the rhythm of the boogie, the beat
• Aserejé: an de buididipí

Ok. koniec gadania – czas na piosenkę! Jeśli ktoś chciałby spróbować pośpiewać z pannami Muñoz, to na dole wpisu odnajdzie cały tekst piosenki. Miłej zabawy…

Aserejé

Mira lo que se avecina
a la vuelta de la esquina
viene Diego rumbeando.

Con la luna en las pupilas
y su traje agua marina
parece de contrabando.

Y donde mas no cabe un alma
alli se mete a darse cańa
poseido por el ritmo ragatanga.

Y el dj que lo conoce
toca el himno de las doce
para Diego la cancion mas deseada

Y la baila,y la goza y la canta…

Aserejé, ja deje tejebe tude jebere
sebiunouba majabi an de bugui an de buididipí [x3]

No es cosa de brujeria
que lo encuentre tos los dias
por donde voy caminando.

Diego tiene chuleria
y ese punto de alegria
rastafari afrogitano

Y donde mas no cabe un alma
alli se mete a darse cańa
poseido por el ritmo ragatanga.

Y el dj que lo conoce
toca el himno de las doce
para Diego la cancion mas deseada

Y la baila,y la goza y la canta…
Aserejé, ja deje tejebe tude jebere
sebiunouba majabi an de bugui an de buididipí [x3]

A tutaj jeszcze pierwsza wersja teledysku – mniej żywiołowa :)

Tak czy inaczej, dziś jest niedziela więc będzie muzycznie.

Kilka dni temu na blogu Szumana zobaczyłem utwór „Africa” w wykonaniu Perpetuum Jazzile. Byłem po prostu zachwycony i postanowiłem się nim  z Wami podzielić w najbliższą niedzielę. Co ciekawe – na początku pomyślałem, że ten zespół tworzą pewnie Amerykanie, ale po bliższym obejrzeniu członków zespołu stwierdziłem, że muszą mieć w nim wielu Słowian, a zwłaszcza Słowianek :). Potem pogrzebałem chwilę w sieci i znalazłem inny równie dobry wideoklip tego zespołu. I co sie okazała – nie pomyliłem się – to zespół ze Słowenii, pieknego małego kraju, który mam nadzieję w tym roku znów odwiedzić…

Poniżej znaleziony Perpetuum Jazzile – Cudna Noc (po Słoweńsku):

A tutaj znaleziony u szumana Perpetuum Jazzile – Africa: