Zastanawiałem się jakim utworem powrócić do mojej „świeckiej tradycji” i wybrałem utwór Statystyczny uniform Leonarda Luthera. W zasadzie jest kilka spraw, które wpłynęły na ten, a nie inny wybór ale pozwolę sobie nie rozwodzić się z dużo nad tymi wszystkimi „powodami”.

Generalnie któregoś dnia zacząłem zastanawiać się czy piosenka, którą za chwilę razem ze mną posłuchacie jest nadal na czasie, a jeśli nie – to co się zmieniło?

Utwór Statystyczny uniform został napisany przez Aleksandrę Bacińską ponad 20 lat temu (na 100% piosenka znalazła się na kasecie Leonarda z 1992 roku)! Leonard Luther stworzył do tego tekstu odpowiednią muzykę i zaprezentował go po raz pierwszy prawdopodobnie na festiwalu studenckim Yapa. Piszę prawdopodobnie, bo nie mam 100% danych, a z drugiej strony właśnie Yapa jest, z tego co mi wiadomo, Jego ulubionym festiwalem. Moim też kiedyś była, ale dzisiejsza Yapa to już nie ta sama Yapa co kiedyś – to w sumie temat na inną opowieść :(.

O czym jest Statystyczny uniform?

W zasadzie jest to skrót z życia typowego obywatela PRLu, który już od urodzenia umieszczony jest w pewnym systemie. Oczywiście przez ostatnie 20 lat system się zmienił i mamy III RP ale czy na pewno staliśmy się bardziej wolni? Czy aby znów nie jesteśmy jedynie małym trybikiem wielkiego systemu? Czy nie jest tak, że na początku ktoś nas wstawia do tego mechanizmu, a na koniec przychodzi mechanik, który usuwa zużytą część i wstawia kolejną? Oczywiście nie mówię o zmianach, jakie nastąpiły w kwestii wolności słowa, czy wolności podróżowania itd. – chodzi mi o sytuację w domu, w szkole, na ulicy, w pracy etc.

Może zerknijmy na poszczególne zwrotki – traktując je jak pewne etapy życia każdego (?) z nas:

Na początku był smoczek, pierwszy spacer po mieście,  d C d C
Przełykanych na siłę statystycznych gram dwieście.  F A7
Pierwsza świeczka na torcie, pierwszy krok na dwóch nogach,  g A7 d 
Ząb na nitce wyrwany w porę i przepisowo.  F A7

Tutaj nie zmieniło się prawie nic albo wręcz nic! Przecież smoczki istnieją, każdy wykonuje pierwsze kroki, potem pojawia się pierwszy tort z obowiązkową świeczką i wyrywanie pierwszego mleczaka też wygląda podobnie. Dociekliwy czytelnik mógłby zapytać – a co ze „statystycznych gram dwieście” – to też nadal istnieje, bo co roku takie i inne podobne życiowe parametry wylicza dla nas Główny Urząd Statystyczny…

REF.
Statystyczny uniform, model szyty na miarę,  d A7  d D7 
Precyzyjny jak echo, jak szwajcarski zegarek.  g D7  g
Chociaż ruchy krępował, chociaż dławił pod szyją,  C C7 F A 
Ale jakoś się żyło, jakoś się żyło.  g F A7

Refren jest raczej filozoficzny i pozostawię go każdemu pod własną rozwagę!

Pierwszy maj niecierpliwie prasowany od rana,
List do Saszy z Charkowa i do władcy Tarzana.
Pierwszy rower na gwiazdkę, pierwsze oko podbite,
Bo chciał każdy być Jankiem, a nikt nie chciał Szarikiem.

Tutaj też podobnie! Nie świętujemy już 1 maja jako dnia pracy lub jako święto socjalizmu albo robotników etc. Zamiast tego świętujemy wejście do Wspólnot Europejskich – obecnie Unii Europejskiej. Ciekawe, że kiedy rozwijało się chrześcijaństwo wybrano właśnie koniec roku (przesilenie zimowe, tradycyjny moment narodzin Horusa, Mitry i innych)  na moment, w którym będzie czczone również narodzenie tego nowego Boga. Tak to już w historii ludzkości bywa, że nowe święta wypierają stare ale obchodzone są w tym samym momencie i często w bardzo podobny sposób. Czym różni się Parada Szumana (9 maja) od Marszu 1-majowego?

Idźmy dalej – nie piszemy już listów do Saszy z Charkowa, bo też większość młodych ludzi nie wie gdzie jest ten Charków. Za to prawie każdy ma konto na Facebooku i pisze do znajomych z wielkiej Europy – Londynu, Kolonii albo Dublina. Kult Tarzana jakoś upadł ale mamy nowe sezonowe objawienia – Justyn Bieber, wcześniej Miley Cyrus etc.

Nadal dostajemy rowery albo raczej komputery na gwiazdkę (od tego samego św. Mikołaja), nadal dzieci się biją ale teraz nie wolno ich skarcić, bo króluje wychowanie bezstresowe. Nie wiem niestety kto zajął miejsce Janka, a kto Szarika (czyli Kuleczki) ale na pewno zjawisko nadal występuje – może ktoś z czytelników będzie miał pomysł…

Plakat z ABBĄ nad łóżkiem zamiast Świętej Rodziny,
Całowana niezdarnie pierwsza w życiu dziewczyna.
Kolczyk w uchu podwójny, żeby dziwił się beton,
Ojciec łajdak, co odszedł z jaką inną kobietą.

Tutaj też w zasadzie bez zmian, tylko ABBA odeszła w zapomnienie dobre kilka lat temu. Mamy za to wymienianych wcześniej Bieberów i inne gwiazdki pop… Kolczyk w uchu nie jest jednak już żadną manifestacją i nie ma już tównież tego samego „betonu”, co kiedyś. Zamiast tego mamy młodych nieszczęśliwych ludzi ze smutnymi twarzami, krzywymi grzywkami i markowymi ciuchami, do których teoretycznie nie przywiązują uwagi, „bo wszystko jest bez sensu i nikt mnie nie kocha”. Ojcowie nadal okazują się łajdakami ale tutaj zaszła epokowa zmiana, bo częściej niż w tamtym okresie łajdaczkami okazują się też kobiety – jakby nie było mamy równouprawnienie, parytety i jeszcze kilka innych zdobyczy nowoczesności…

Pierwsze „sto lat” i „gorzko”, ona biała jak wata,
Potem dzieci, tapety, pierwsza wpłata na fiata.
W domu żona nieświeża i wczorajsza gazeta,
Pierwszy powrót nad ranem, jakaś inna kobieta.

Czy tutaj jest inaczej? Środowisko naciska na zawieranie związków sakramentalnych i wesela według zasady „postaw się a zastaw się”, a państwo też  zachęca i dobrze, że jeszcze nie zmusza! Ci pierwsi naciskają, bo tak wypada i taka jest kolej rzeczy (statystka, uniform itd.), a państwo przecież liczy na kolejnych podatników. Nikt już oczywiście nie robi „wpłaty na fiata” ale za to każdy musi mieć od razu wypasione auto, więc pożycza od znajomych oraz rodziny i zaciąga kolejne kredyty. Przecież można by trochę popracować i odłożyć i dopiero potem zrobić to na co ma się ochotę, a nie ślub, auto, mieszkanie itd. zaraz po studiach, a potem zawód, rozwód i depresja…

Pierwsza renta od ZUS-u, przeliczana dwa razy,
„Jeziorany” w niedzielę, w dzień powszedni „cardiamid”.
Pierwszy zawał znienacka, trzecia młodość pod tlenem
I kwaterka na górce, pierwsza w rzędzie po lewej

ZUS nadal mamy, ale nie napisze, że nadal działa, bo to byłby żart :) Nie zmieniło się za to przeliczanie dwa razy i niedowierzanie, że tak mało dostajemy po tylu latach pracy! Przynajmniej jedna z piszących u mnie osób doświadczyła już tego uczucia! Cardiamid trzyma się dobrze, chociaż szczerze mówiąc nie sprawdzałem czy jest na liście refundacyjnej Ministra Arłukowicza. Jeziorany chyba jeszcze są ale nawet jeśli nie, to przecież mamy M jak miłość, 2568 odcinek Mody na sukces albo wspaniałe seriale na kanale TVN albo AXN – o bohaterskich policjantach, prawnikach, strażakach itd. Koniec piosenki jest jakby oczywisty i tym bardziej nie należy spodziewać się w tej materii specjalnych zmian…

Miało być krótko, a ja się strasznie rozpisałem. Możecie napisać, że nie mam racji i że gadam głupoty ale myślę, że coś w tej piosence jest i w zasadzie chodzi jedynie o to, żeby jak najmniej chodzić w tym statystycznym uniformie i przeżyć życie po swojemu!

Jak najlepiej sprawdzić, czy jesteśmy już w tym uniformie? Zachęcam do zerknięcia na fragment refrenu „chociaż ruchy krępował, chociaż dławił pod szyją, ale jakoś się żyło, jakoś się żyło”. Jeśli tak własnie jest u Was, to czas wstać z fotela i coś ze sobą zrobić!

Będzie to utwór w języku rosyjskim zatytułowany Новый Год, a jak łatwo się domyśleć oznacza to Nowy Rok! Zespół, który stworzył to dzieło nazywa się Стекловаты, co dla odmiany oznacza według mojej wiedzy Watę szklaną. Piosenka też nie jest nowa, bo ma już kilka dobrych lat…

Muzycznie Panowie nie pasują do żadnej kategorii i nie mieszczą się w żadnych znanych mi ramach. Tworzą oni coś tak niepowtarzalnego, że nawet nie wiem czy naśladując tutaj Nietzschego nie powiem, że jest to nadsztuka!

Koniecznie zerknijcie na oficjalną stronę zespołu Стекловаты - znajdziecie tam dużo niezłego „contentu” :)

Tu przerwał, lecz róg trzymał; wszystkim się zdawało…

Wszystkiego dobrego w Nowym Roku!

Jeśli ktoś z Was chciałby pozostać w klimacie i byłby spragniony innych podobnie pięknych utworów to polecam zajrzeć do Hołka na dwa wpisy:

• Zestaw sylwestrowy
• Zestaw sylwestrowy – suplement

Poniżej tradycyjnie tekst piosenki dla osób lubiących sobie pośpiewać:

Новый Год
Muzyka i słowa: Сергей Кузнецов
Wykonawcy: Денис Беликин, Артур Еремеев (grupa „СтеклоVата”) i Александр Гуляев, Сергей Дядюн (grupa „Чернильное небо”)

В час, когда зажигаются свечи
В каждом доме и каждом окне -
Это пришел праздничный вечер.
Пусть на улице вьюга и ветер,
Но даже они улыбаются мне,
И звон часов в праздничный вечер…

Новый, новый, новый год все мечты исполнит!
Новый, новый, новый год мы на год запомним!
Новый, новый, новый – год не жалейте свечи!
Новый, новый, новый год в новогодний вечер!

Новый год! Новый год! Новый год!

Разукрашена золотом ёлка,
В эту ночь город сказкою стал,
Море огней в праздничном цвете.
Запах мягких зелёных иголок -
Долгих месяцев наша мечта.
Пусть дарит мне вьюга свой ветер!

Новый год! Новый год! Новый год!
Новый год! Новый год! Новый год!

Новогодняя зимняя сказка,
И двенадцать ударов часов,
Станет добрей белая вьюга.
Карнавальные яркие маски,
Шум весёлых хмельных голосов.
Пожелайте в двенадцать часов счастья друг другу!

Новый год! Новый год! Новый год!
Новый год! Новый год! Новый год!
Новый год! Новый год! Новый год!
Новый год!

Oczywiście chodzi o utwór Last Christmas w wykonaniu George’a Michaela, który był wtedy liderem zespołu Wham!

Piosenka została nagrana w grudniu 1984 roku i wydana jako singiel. Autorem wspaniałego wiekopomnego tekstu jest nie kto inny, jak sam George Michael.

Czy zastanawialiście się kiedykolwiek o czym tak na prawdę jest ta piosenka i jakie ma przesłanie?

To jest smutna opowieść faceta, który zakochał się nieszczęśliwie i dopiero rok później zrozumiał swój błąd i „aby uniknąć łez” ma zamiar „oddać swoje serce komuś innemu – komuś specjalnemu” :).

Gdzie tu jest temat narodzenia Jezusa Chrystusa?

OK – tzw. święta nie są już wydarzeniem religijnym więc może powinienem poszukać jakiś elementów choinki, Mikołaja, prezentów albo chociaż ciężarówki wiozącej Coca-Colę? Niestety nic takiego nie ma w tym utworze, po za słowami „Last Christmas I gave you my heart…”

Tak czy inaczej utwór zdobył ogromną popularność na całym świecie, a w Polsce posiada już chyba status tradycyjnej polskiej kolędy nr 1 tuż obok Stille Nacht. Tak mi się trochę wydaje, że nie ma i nie będzie już Świąt (symbolicznego) narodzenia Jezusa Chrystusa w tym kraju bez trzech fundamentalnych elementów: utworu Last Christmas na każdym kroku, filmu Kevin sam w domu na Polsacie i filmu Szklana pułapka na TVN…

Ciekaw jestem co Wy myślicie o tym utworze, jego klimacie i tej specyficznej świeckiej tradycji?

Jakby ktoś nie znał tekstu, w co wątpię – podaję poniżej pełne słowa piosenki.

Wham! – Last Christmas

Last Christmas
I gave you my heart
But the very next day you gave it away
This year
To save me from tears
I’ll give it to someone special

Once bitten and twice shy
I keep my distance
But you still catch my eye
Tell me baby
Do you recognize me?
Well
It’s been a year
It doesn’t surprise me
I wrapped it up and sent it
With a note saying „Merry Christmas”
I wrapped it up and sent it
Now I know what a fool I’ve been
But if you kissed me now
I know you’d fool me again

[Refren]

A crowded room
Friends with tired eyes
I’m hiding from you
And your soul of ice
My god I thought you were
Someone to rely on
Me?
I guess I was a shoulder to cry on

A face on a lover with a fire in his heart
A man under cover but you tore me apart
Now I’ve found a real love you’ll never fool me again

[Refren: x2]

A face on a lover with a fire in his heart
A man under cover buy you tore him apart
Maybe next year I’ll give it to someone
I’ll give it to someone special.

Swoje propozycje zgłosili jedynie Krystyna – Dutch, czyli język niderlandzki oraz Kamil Maciejewski wspomniał o języku niemieckim.

Skoro obiecałem, to dziś wywiążę się z tej obietnicy :) zachęcając Was oczywiście do proponowania kolejnych języków! W ramach muzyki na niedzielę posłuchamy dzisiaj utworu pod tytułem Zij Maakt Het Verschil w wykonaniu zespołu De Poema’s.

Oczywiście ekipa De Poema’s śpiewa w języku niderlandzkim lub jak kto woli holenderskim, a na rynku muzycznym pojawili się w 1999 roku.

W zasadzie zabłysnęli trzema przebojami: Mijn houten hart (Moje drewniane serce), Zij maakt het verschil (Ona sprawia, że jest inaczej) i Ik mis niets (Za niczym nie tęsknię). Sama nazwa oznacza pumy – takie zwierzęta :)

De Poema’s wydali jedynie cztery single zawierające wcześniej wymienione tytuły + Gewoon maar wat op weg (nie umiem tego przetłumaczyć – coś w stylu „Po prostu jaką drogą?”) oraz jeden album Best of de POEMA’s.

Ja usłyszałem ich przebój Zij maakt het verschil w trakcie mojego pobytu w Niderlandach w ramach wymiany studenckiej Erasmus w 2002 roku. W zasadzie w każdej stacji radiowej utwór ten puszczany był przynajmniej raz na godzinę, jak nie częściej… Chyba najwięcej nasłuchałem się tej muzyki w trakcie dyżurów w kuchni w akademiku - część ludzi bardzo syfiła (Francuzi, Włosi i część Hiszpanów), więc mieliśmy okresowe zmiany sprzątania tego całego „chlewu”!

Przejdźmy jednak do piosenki, która jest typową piosenką miłosno-żałosną… Już w pierwszych wersach dowiadujemy się, że (jakaś) Ona nie jest lekarstwem na upływający czas. Jakby tego było mało okazuje się, że nie ma już żadnej nadziei, ani żadnego celu i nie widać nieba (gwiaździstego?) w nocy. Potem jest tylko gorzej – brak źródła na pustyni kiedy jesteśmy spragnieni, brak uśmiechu na twarzy po wypowiedzeniu najlepszego żartu etc.

W zasadzie każda kolejna linijka jest na NIE – chyba moje ulubione i warte przytoczenia to:

• Geen bloementuin in bloei – żadnych kwitnących kwiatów
• Niet het eind van al mijn wachten – brak końca mojego (ciągłego) wyczekiwania
• Niet het schone koele bed dat mijn koortsen weg kan nemen – brak czystego i chłodnego łóżka, które pomogłoby w zlikwidowaniu gorączki :)

Mógłbym tak komentować i przytaczać fragmenty w nieskończoność ale sam podmiot liryczny w refrenie mówi:

Nee meer nog dan ik eigenlijk toegeven wil
Zij maakt het verschil

co oznacza mniej więcej:

I jest tego więcej niż jestem w stanie wymienić (przyznać)
Ona sprawia, że jest inaczej

Posłuchajcie sami, a pod filmem tradycyjnie umieszczam pełny tekst piosenki Zij Maakt Het Verschil dla lubiących pośpiewać! Oczywiście liczę na Wasze komentarze zarówno dotyczące muzyki, jak i samego tekstu :)

De Poema’s – Zij Maakt Het Verschil

Ze is geen medicijn tegen het tikken van de klok
Geen hoop, geen gids
Geen haven in de nacht
Geen bron in de woestijn als je kapot gaat van de dorst
Niet een glimlach op je aller slechtste grap

Ze is geen hitrefrein dat van de steigers klinkt
Niet de aller duurste wijn die je zonder kater drinkt
Geen bloementuin in bloei
Niet een uit duizend nachten
Geen uitgestoken hand
Niet het eind van al mijn wachten

Nee meer nog dan ik eigenlijk toegeven wil,
Zij maakt het verschil

Ze is geen slap excuus voor wat ik graag had willen zijn
Geen droom, geen doel
Geen stok om mee te slaan
Geen enkele garantie voor een lang gelukkig leven
Ze is geen antwoord op de vraag van ons bestaan

Niet de mooiste symfonie onder de film genaamd ‘Wij tweëen”
Niet het schone koele bed dat mijn koortsen weg kan nemen
Niet het ritme van mijn hart, niet het zuiverste geweten
Ze kwam niet op het juiste moment,
En dat kan me ook niet schelen

Want meer nog dan ik eigelijk toegeven wil,
Zij maakt het verschil

Tussen alles wat ik had en hoe dat opeens ging leven
Wat met potlood staat geschetst kan met kleur worden in getekend
Tussen nooit iets aan de hand en van alles te beleven
Tussen nooit en misschien, heel soms
En tussen ik en ons
Zoveel zang en zoveel woorden en moet allemaal gezegd
Maar wat ze ook probeeren geef me gelijk het is terecht
Misschien is het wat simpel maar alles wat ik horen wil is

Zij maakt het verschil
Zij (zij, zij) maakt het verschil

Want ze is geen goed gesprek
Waar geen hond op zit te wachten
Niet de vlag waar ik onder strijd
Geen advies bij al mijn klachten
Niet de aller laatste uitweg waar wij allang niet meer aan dachten

Maar meer nog dan ik eigenlijk toegeven wil,
Zij maakt het verschil
Zij maakt het verschil
hooohoooohooooooooohh x3
aaaaaahhh (aaaaaahhh) x2

Między innymi dlatego na mojej stronie w ramach muzyki na niedzielę pojawiają się właśnie takie utwory obcojęzyczne. Podzieliłem się z Wami już utworami w następujących językach:

• rosyjskim - Светлана Рерих – Ладошки oraz Владимир Семёнович Высоцкий – Кони
• jidysz – ייִדיש אַלעף בעט
• słoweńskim – Perpetuum Jazzile – Cudna Noc
• mołdawskim (rumuńskim) - O-Zone – Dragostea Din Tei
• węgierskim - Omega – Gyöngyhajú lány
• hiszpańskim - El Tomate – Aserejé
• wszystkich głównych słowiańskich razem - Nie Lekceważ Nas (Slavic Track)
• polsko-amerykańskim :) - Forfiter Blues – MerC ‘N CeZik

Dziś przyszedł czas na język turecki! Na przedstawiciela tego języka wybrałem Tarkana Tevetoğlu znanego jako Tarkan. Co ciekawe Jego imię nie jest typowym imieniem tureckim lecz nawiązuje ono do bohatera starego tureckiego komiksu oraz imienia starożytnego tureckiego króla…

Mam pewien problem, czy nazwać Tarkana tureckim czy może niemieckim artystą. Tak się złożyło, że urodził się On w Niemczech, a po kilku latach wraz z rodzicami powrócił do ojczyzny i dopiero tam rozpoczęła się Jego kariera.

Tarkan tworzy głównie w nurcie muzyki pop oraz disco i został nawet nazwany kiedyś królem tureckiego popu! Sam nie jestem specjalistą od tych kategorii muzycznych bo raczej preferuję rocka chociaż bardziej klasyczny pop nie jest mi również obcy i dlatego nie skuszę się na komentarz czy jest to dobry, czy zły pop :)

Utwór, który dziś wybrałem jest jednym z dwóch najsławniejszych utworów Tarkana. Został on umieszczony w 1997 roku na płycie Ölürüm Sana oraz jako oddzielny singiel Şımarık (1999). Tytuł piosenki można przetłumaczyć na Zepsuty (w znaczeniu zły). Słowa zostały napisane przez Sezen Aksu, a muzyka powstała w kooperacji Tarkana, Aksu i Ozana Çolakoğlu.

Całość ma w sobie niesamowitą, wręcz porywającą energię. Bardzo silny i melodyjny głos Tarkana w połączeniu z oryginalnym przerywnikiem w postaci podwójnego głośnego pocałunku i generalny klimat muzyki orientalnej tworzą bardzo interesującą całość!

Zapraszam do posłuchania i oczywiście skomentowania – zawsze jestem ciekaw Waszych opinii…

PS. Zanim jeszcze przejdziemy do teledysku, chciałem zapytać Was o jedną rzecz: Utwory w jakich językach chcielibyście abym umieścił i skomentował w przyszłości na mojej stronie? Mam pewne pomysły ale postanowiłem poradzić się Szanownych Czytelników :)

Tradycyjnie dla lubiących pośpiewać:

Tarkan – Şımarık

Takmış koluna elin adamını
Beni orta yerimden çatlatıyor
Ağzında sakızı şişirip şişirip
Arsız arsız patlatıyor

Biz böyle mi gördük babamızdan
Ele güne rezil olduk
Yeni adet gelmiş eski köye vah
Dostlar mahvolduk

Seni gidi fındıkkıran
Yılanı deliğinden çıkaran
Kaderim püsküllü belam
Yakalarsam…
Seni gidi fındıkkıran
Yılanı deliğinden çıkaran
Kaderim püsküllü belam
Yakalarsam…

Takmış koluna elin adamını
Beni orta yerimden çatlatıyor
Ağzında sakızı şişirip şişirip
Arsız arsız patlatıyor

Biz böyle mi gördük babamızdan
Ele güne rezil olduk
Yeni adet gelmiş eski köye vah
Dostlar mahvolduk

Seni gidi fındıkkıran
Yılanı deliğinden çıkaran
Kaderim püsküllü belam
Yakalarsam…
Seni gidi fındıkkıran
Yılanı deliğinden çıkaran
Kaderim püsküllü belam
Yakalarsam…

Ocağına düştüm yavru
Kucağına düştüm yavru
Sıcağına düştüm yavru
El aman
Ocağına düştüm yavru
Kucağına düştüm yavru
Sıcağına düştüm yavru
El aman

Seni gidi fındıkkıran
Yılanı deliğinden çıkaran
Kaderim püsküllü belam
Yakalarsam…
(4x)

Znalazłem tłumaczenie tej piosenki w serwisie tekstowo.pl ale po wrzuceniu go do Google Translatora wychodzi zupełnie inna treść :) W związku z tym nie będę tego tłumaczenia przytaczał…

Piosenka ta została nagrana w 2010 roku, a jej część wykorzystano do kampanii promującej kredyty mieszkaniowe w jednym z banków. Zapewne wiecie w jakim, a jeśli nie, to musicie sami poszukać, bo ja nie będę im robił reklamy :) Tak czy inaczej teledysk, który został wtedy nakręcony jest w mojej ocenie całkiem niezłym uzupełnieniem dla muzyki…

Zakopower jak można się domyślać (jeśli ktoś nie wie) wywodzi się z Zakopanego, a jego założycielem i głównym wokalistą oraz skrzypkiem jest Sebastian Karpiel-Bułecka. Ten zakopiański muzyk (z wykształcenia architekt po Politechnice Krakowskiej) nagrał też kilka utworów gościnnie z innymi artystami. Pisałem nawet jakiś czas temu o rewelacyjnej piosence Grzegorza Turnaua -  Na plażach Zanzibaru, w której Karpiel-Bułecka zarówno zaśpiwoł, jak i zagroł na skrzypeckach hej!

Aktualnie zespół Zakopower składa się z dziewięciu osób i panowie grają muzykę z pogranicza folku i popu z wyraźną nutą góralską. Ja osobiście lubię tego typu połączenia i trochę brakuje mi obecnie takich zespół na polskiej scenie. Kiedyś do swojej muzyki elementy góralskie przemycali bracia Zielińscy (zespół Skaldowie), potem mieliśmy połączenie punk-rocka i reggea z melodiami góralskimi w wykonaniu De Press oraz zespół Brathanki (pop, rock i folk ale z mniejszą dawką góralskości).

A czy Wy lubicie też tego typu połączenia? czy raczej konserwatywnie dzielicie muzykę na gatunki, których nie powinno się mieszać?

Pomyślałem jeszcze, że warto nadmienić, iż nie tylko u nas pojawiają się połączenia folku z innymi gatunkami muzycznymi. Dla mnie osobiście chyba najciekawszą zagraniczną syntezą tego typu jest białoruski folk z w połączeniu z metalem promowane przez zespół Znich (Znicz) – kiedyś o nich jeszcze napiszę.

Teraz zapraszam do posłuchania i jak ktoś lubi pośpiewania (tekst pod teledyskiem)…

Udomowieni

Trzeba stworzyć dom,
Żeby mieć do czego wracać.
Upchać miłość tam w każdy kąt.
Więc marzenia miej, bo to nie jest ciężka praca.
I kochaj, i kochaj. Zbudujesz dom.

Wybuduje dym z komina,
i rupieci pełen strych.
W kącie my, nad lampką wina
Koty trzy, koty trzy.
Gdzieś, za szafą, zadomowi się, nam świerszcz.
Jak ćmy wpadną przyjaciele,
Tylko wierz, mocno wierz, mocno wierz.

Trzeba stworzyć dom,
Żeby mieć do czego wracać.
Upchać miłość tam w każdy kąt.
Więc marzenia miej, bo to nie jest ciężka praca.
I kochaj, i kochaj. Zbudujesz dom.

Ziemię wokół zrównam z ziemią,
Głośno skrzypieć będą drzwi.
A wieczorem sen o domu,
Niech się śni, niech się śni.
Ty posadzisz, w każdym oknie złoty kwiat.
A nad nami dach i niebo.
To nasz świat, cały świat, cały świat.

Trzeba stworzyć (…). / x2

W związku z tym, że był to pracowity okres niestety zaniedbałem moją stronę i postanowiłem dziś chociaż trochę nadrobić te zaległości publikując wpis w ramach muzyki na niedzielę.

Bohaterów dzisiejszej muzyki będzie kilkoro! Postanowiłem podzielić się z Wami nowym utworem promowanym przez CeZika, a wykonanym przez Niego samego i kilkanaście innych osób. O CeZiku wspominałem już przy okazji wpisów o pewnej francy i o ostatnim dniu tygodnia w nowej aranżacji :) więc pewnie wiecie o kogo chodzi…

Tym razem CeZik wymyślił mały projekt internetowy, do którego zaprosił wszystkich chętnych. Zaproszenie i informacja o tym co i jak, wyglądała tak:

Odzew był dość duży i efekt projektu też wydaje się być dość interesujący. Myślę, że utwór może być interesujący zarówno ze względu na muzykę i to jak poszczególne osoby interpretują daną piosenkę, jak również ze względu na różnorodne i niekiedy bardzo oryginalne podejście do części wideo :). Tak na marginesie – mam wrażenie, że poznałem nawet osobiście, jakiś czas temu, jednego z uczestników tego projektu…

Miłego oglądania i słuchania:

e-moll…………C-dur…………a-moll…………D-dur

e-moll…………C-dur…………a-moll…………D-dur

e-moll…………C-dur…………a-moll…………D-dur

e-moll…………C-dur…………a-moll…………D-dur

Jest Super

Popatrz na wspaniałe autostrady
Na drogi, na których nie znajdziesz wybojów
Rosną nowe bloki i nie ma wypadków
W czystych szpitalach ludzie umierają rzadko
Mamy extra rząd i super prezydenta
Ci wszyscy ludzie to wspaniali fachowcy
Ufam im i wiem, że wybrałem swoją przyszłość
Za rękę poprowadzą mnie do Europy

Jest super
Jest super
Więc o co Ci chodzi

Mamy tolerancję wobec innych upodobań
Kościół zaciekle broni najbiedniejszych
Bogaci są fajni i w miarę uczciwi
Policja surowo karze złych przestępców

Jest super
Jest super
Więc o co Ci chodzi

Dzisiejsza piosenka to utwór Dyscyplina, pochodzący z filmu Pan Kleks w Kosmosie (1988), w wykonaniu Emiliana Kamińskiego.

Kiedy byłem mały i oglądałem wszystkie części przygód Pana Kleksa wiele spraw do mnie nie docierało lub nie zauważałem „drobnych smaczków”. Myślę, że aby w pełni zrozumieć aluzje i podteksty ukryte w książkach Jana Brzechwy przeniesionych na ekran przez Krzysztofa Gradowskiego oraz w Jego autorskim dziele, jakim jest Pan Kleks w Kosmosie, trzeba było dorosnąć i poznać trochę więcej otaczającego nas świata :).

Dlaczego wybrałem akurat Dyscyplinę?

Jeśli nie znacie, to zerknijcie do tekstu piosenki poniżej – czy nie mieliście lub nie macie do czynienia właśnie z podobnym podejściem nauczycieli lub wykładowców? Są oczywiście osoby odbiegające od normy ale niestety duża część mogłaby bez problemu przyznać rację dyrektorowi Kudłaczowi i zaśpiewać razem z Nim tę piosenkę…

Kiedyś myślałem, że to kwestia pewnej grupy wiekowej lub bardziej – pewnego pokolenia. Okazuje się jednak, że nadal bardzo często pracę, która oparta jest głównie na kontakcie ze studentami (lub uczniami) otrzymują osoby nienadające się do tego jakoś specjalnie lub wręcz nielubiące tego fachu! Dla odmiany ludzie o otwartym oraz niestandardowym podejściu i działaniu eliminowani są jako niebezpieczni…

W związku z tym pozostaje nam jedynie zaśpiewać: „Sztywno, równo i posłusznie, a do tego bez wahania…”.

Dyscyplina

Dziecko należy ustawić w szeregu
Niechaj kolejno odlicza
Numer dla dziecka stanu szkolnego
Ważniejszy od jego oblicza

Ref.
Sztywno, równo i posłusznie
A do tego bez wahania:
Dyscyplina, dyscyplina
To podstawa wychowania

Dziecko nie może za dużo czytać
Tylko wybrane problemy
Dziecko nie może o nic pytać
Ma słuchać co mu powiemy

Ref.

Jeśli na czarne mówimy białe
Dla dzieci ma to być białe
Białe dlatego bywa czarne
Że ja je tak nazwałem

Ref.

Bywa czasem, że jakieś dziecko
Próbuje mieć własne zdanie
Wtedy z nim krucho
Wtedy z nim kiepsko
To dziecko dostanie lanie

Ref.

Baczność klasa, klasa słucha
Właśnie przeleciała mucha
Ha ha

Jakoś tak wyszło, że polecam różne utwory muzyczne od samego początku istnienia mojej strony w nowej formie i zawsze pomijałem króla popu, czyli Michaela Jacksona!

W związku z tym dziś będzie Jego fantastyczny utwór Black or White z 1991 roku, wydany jako singiel oraz wchodzący w skład albumu Dangerous.

Sama piosenka łącząca w sobie elementy hard rocka, dance i rapu, czyli połączenie nie do końca typowe dla Michaela Jacksona to wartość sama w sobie! Warto jednak również zwrócić uwagę, na teledysk o niesamowitej sile przekazu. Teoretycznie chodziło o protest przeciwko rasizmowi ale myślę, że w tym obrazie i tekście jest dużo, dużo więcej…

Kiedy byłem młodszy próbowałem rozpoznać wszystkie kultury i pochodzenie postaci tańczących w teledysku, teraz radzę sobie z tym lepiej, ale co do osób występujących pod koniec w trakcie morphingu w kilku przypadkach nadal nie jestem pewien. Tak na marginesie – legenda głosi, że właśnie w tym teledysku zastosowano po raz pierwszy morphing na tak dużą skalę…

Nie wszyscy wiedzą ale powyższa, znana nam wersja jest ocenzurowanym teledyskiem! Zerknijcie poniżej na pełną ponad 10 minutową wersję teledysku – warto zwrócić uwagę na napisy graffiti…

Przez wiele lat lubiłem tę piosenkę po prostu ze względu na muzykę, lecz dopiero jakieś 5 lat temu dzięki Rudej wsłuchałem się w tekst i poszukałem w sieci teledysku. Nie widziałem go wcześniej, bo jak już kiedyś pisałem – byłem dzieckiem upośledzonym, ponieważ rodzice nie zapewnili mi dostępu do kanału muzycznego MTV :P. Tak czy inaczej od tego czasu utwór Jesus He Knows Me jest na mojej prywatnej liście Top 10 wszechczasów!

Piosenka ta została wydana w 1991 w ramach świetnego albumu We Can’t Dance oraz jako czwarty singiel zespołu. Zarówno słowa jak i to co widzimy w teledysku to fantastyczne przedstawienie mechanizmów działania oraz metod manipulacji wszelkiej maści guru religijnych. Oczywiście tutaj skupiono się głównie na chrześcijańskich tzw. teleewangelistach bardzo popularnych w USA. Tutaj muszę się przyznać, że kiedy pracowałem w USA, czasem wieczorem włączałem kanał z tego typu programami i przez dobrą godzinę nie mogłem się oderwać :)

Nie będę już przedłużał – zapraszam do posłuchania i tradycyjnie dla osób lubiących sobie pośpiewać lub przeanalizować dokładnie tekst podaję pełne słowa pod teledyskiem!

Na koniec jeszcze pozwolę sobie zadedykować ten utwór………. – pozwolicie, że tutaj wprowadzę autocenzurę, chociaż i tak Ci, którym to dedykuję wiedzą, że to o Nich chodzi :)

Genesis – Jesus He Knows Me

You see the face on the TV screen
comming at you every Sunday
see that face on the billboard
that man is me

On the cover of the magazine
there’s no question why I’m smiling
you buy a piece of paradise
you buy a piece of me

I’ll get you everything you wanted
I’ll get you everything you need
don’t need to believe in hereafter
just believe in me

‘Cause Jesus he knows me
and he knows I’m right
I’ve been talking to Jesus all my life
oh yes he knows me
and he knows I’m right
and he’s been telling me
everything is alright

I believe in the family
with my ever loving wife beside me
but she don’t know about my girlfriend
or the man I met last night

Do you believe in God
‘Cause that’s what I’m selling
and if you wanna get to heaven
I’ll see you right

You won’t even have to leave your house
or get outta your chair
you don’t even have to touch that dial
‘Cause I’m everywhere

And Jesus he knows me
and he knows I’m right
I’ve been talking to Jesus all my life
oh yes he knows me
and he knows I’m right
well he’s been telling me
everything’s gonna be alright

Won’t find me practising what I’m preaching
won’t find me making no sacrifice
but I can get you a pocketful of miracles
if you promise to be good, try to be nice
God will take good care of you
just do as I say, don’t do as I do

I’m counting my blessings,
I’ve found true happiness
‘Cause I’m getting richer, day by day
you can find me in the phone book,
just call my toll free number
you can do it anyway you want
just do it right away

There’ll be no doubt in your mind
you’ll believe everything I’m saying
if you wanna get closer to him
get on your knees and start paying

‘Cause Jesus he knows me
and he knows I’m right
I’ve been talking to Jesus all my life
oh yes he knows me
and he knows I’m right
well he’s been telling me
everything’s gonna be alright, alright

Jesus he knows me
Jesus he knows me, you know…

Pamiętacie konkurs na mojej stronie zatytułowany Fascynacja dźwiękiem? W tym konkursie nagrodą były sponsorowane przez Philips Polska słuchawki - model SHP5401/00, które wygrała Kinga!

Jako organizator dostałem również taki zestaw i dodatkowo przedstawiciele programu Fascynacja dźwiękiem poprosili abym wybrał kilka albumów muzycznych, które najbardziej lubię. Niestety nie pamiętam jaki to był dokładnie zestaw ale przypuszczam, że podałem:

• The Beatles - Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band
• Queen - A Night at the Opera
• The Beatles – Abbey Road
• The Beatles – Revolver
• Pink Floyd - Dark Side of the Moon
• Dire Straits – Brothers In Arms
• nie pamiętam…

Spośród wskazanych przeze mnie albumów znany wszystkim Marek Niedzwiedzki miał wybrać jeden album i pokrótce go skomentować.

W mijającym tygodniu przyszła do mnie przesyłka, zawierająca materiały reklamowe Philipsa oraz pendrive, na którym odnalazłem właśnie taki komentarz…

Pan Marek wybrał akurat Abbey Road, czyli przedostatni album The Beatles lub jak kto woli – ostatni nagrany przez Nich wspólnie:

Praktycznie cała zawartość muzyczna Abbey Road została nagrana pomiędzy kwietniem a sierpniem 1969 roku w studiach muzycznych Abbey Road (pisałem o tych studiach ostatnio wspominając Deep Purple). Album powstawał tak naprawdę w trakcie nagrywania ostatniego albumu, czyli Let It Be, który miał być zbiorem indywidualnej twórczości artystów.

Na Abbey Road w mojej ocenie, na uwagę zasługuje kilka elementów. Po pierwsze od kiedy pamiętam fascynowało mnie zestawienie części krótkich utworów i genialne przejścia pomiędzy nimi! Warto wspomnieć, że zaczynałem słuchać tego albumu na kasetach, gdzie nie było nawet typowego dla CD krótkiego przejścia między nagraniami – tam wszystkie piosenki zlewały się w jedna całość! Oczywiście pomysł z takimi połaczniemi nie jest nowy, bo stosowali go już inni artyści, jak również sami The Beatles w albumie Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band.

Kolejnym smaczkiem jest utwór Oh, Darling w wykonaniu McCartney’a, do którego jak głosi legenda Paul zdzierał głos ponad tydzień :) Podobno chciał nagrać i zaśpiewać utwór w stylu Lennona…

Przy opisie albumu nie można też zapomnieć o Harrisonie! W przypadku Jego twórczości kompozytorsko-wokalnej chyba właśnie Abbey Road jest najlepszym albumem, nie licząc wcześniejszego utworu While My Guitar Gently Weeps, który pojawił się na płycie The Beatles (tzw. Białym albumie).

Warto też zwrócić uwagę na utwór Her Majesty, który został umieszczony na końcu, pomimo tego że pierwotnie miał swoje miejsce po Mean Mr. Mustard i tutaj jakby nie pasuje pod każdym względem, bo przecież jak można było się spodziewać ostatnim utworem logicznie jest The End.

Ponieważ bardzo jest mi trudno wybrać najlepszy utwór z tej płyty postanowiłem podzielić się z Wami pewnego rodzaju kompilacją nazywaną z angielska Medlay. Dodatkowo poniższe nagranie wpisuje się świetnie w nurt utworów „powyżej 8 minut” :)

Chciałem Was jeszcze drodzy czytelnicy zachęcić do wpisywania w komentarzach – Waszych ulubionych albumów wszechczasów (2-3 sztuki)! Jeśli uzbiera się z tego jakaś większa lista, to stworzę odpowiedni wpis z ankietą i zrobimy sobie małe wybory :)

Aby pomóc trochę wspomóc Was w tym trudnym zadaniu podam link do listy nazwanej 500 Greatest Albums of All Time prowadzonej przez czasopismo The Rolling Stone!

Wybrany utwór to Child in Time pochodzący z albumu Deep Purple in Rock nagranego przez zespół Deep Purple (co chyba oczywiste) na przełomie 1969 i 1970 w studiach nagraniowych Abbey Road, czyli tych samych z których wyszły najlepsze utwory The Beatles (w końcowym okresie ich istnienia). Dla formalności dodam, że utówr Child in Time pojawił się również wcześniej na albumie Concerto for Group and Orchestra (1969).

Ja akurat chyba pierwszy raz zetknąłem się z tym utworem  słuchając jeszcze muzyki na kasetach magnetofonowych – był to dwuczęściowy album live - Made in Japan z 1972 roku i pamiętam, że miał niebieską okładkę :)

Pamiętacie jak pisałem o November Rain? Dziś mamy kolejny utwór trwający ponad 10 min :) Są takie dwa momenty, że myślimy „to już koniec” ale panowie z Deep Purple ciągle grają – i bardzo dobrze! Ta piosenka nie miałby tyle uroku, gdyby była krótsza…

Tekst jest dość prosty, bo składa się tylko z ośmiu wersów ale mamy tutaj dużo dodatkowego aaaa… i oooo… oraz ohhhh…, występujących z różnym natężeniem i w zróżnicowanej formie :) Pomimo tak krótkiego tekstu można odnaleźć w nim swego rodzaju manifest lub bardziej mogłoby tutaj pasować słowo – protest, przeciwko wojnie w Wietnamie…

Od strony muzycznej mamy w zasadzie wszystko, czego dusza zapragnie! Miłośnicy głębokiego i mrocznego głosu Iana Giliana usłyszą zarówno spokojną i stonowaną partię, jak również przeraźliwy i wręcz wbijający się mózg, ostry jak narzędzie do lobotomii, krzyk!

Głos Giliana to jednak nie wszystko, bo podstawę melodyczną jak również genialne tło tworzy partia organowa (Jon Lord), która pomimo tego, że zbudowana jest na 3 (!) akordach (G, a oraz F) oraz wstępie, w którym występują jedynie dwudźwięki: G5, A5 oraz F5, może spokojnie konkurować z innymi klasykami orgnanowimi – np. Gyöngyhajú lány (Dziewczyna o perłowych włosach) zespołu Omega. Dla zainteresowanych te „piątki” oznaczają dwudźwięki nazywane power chord lub inaczej akordami enigmatycznymi, czyli takimi dla których nie możemy określić czy są akordami durowymi (czyli twardymi), czy molowymi (czyli miękkimi). Wynika to z braku tercji – w naszych dwudźwiękach mamy jedynie prymę i kwitnę!

Oczywiście nie zapominajmy również o solówce gitarowej w wykonaniu świetnego Ritchiego Blackmore’a. Tutaj znów mamy pełną skalę, jak w przypadku głosu Giliana. Wszystko rozpoczyna się spokojnym lekkim brzmieniem i delikatnymi uderzeniami w struny gitary Gibsona (piszę o tym, ponieważ Blackmore gra zazwyczaj na gitarze Fendera – model Fender Stratocaster), a kończy się na ostrym napier… sami wiecie czym, a jak nie wiedziecie, to możecie posłuchać…

Dla chcących pośpiewać poniżej przedstawiam słowa piosenki:

Child in Time

Sweet child in time, you’ll see the line
Line that’s drawn between good and bad
See the blind man shooting at the world
Bullets flying, ooh taking toll
If you’ve been bad – Oh Lord I bet you have
And you’ve not been hit oh by flying lead
You’d better close your eyes, aahaouho bow your head
Wait for the ricochet

Ooo-ooo-ooo-ooo…
Ooo-ooo-ooo-ooo…
Aaa-aaa-aaa…
Oh, I wanna hear you sing…
Aaa-aaa-aaa…
Oaoh…
AAA-AAA-AAA!
AAA-AAA-AAA!

Sweet child in time, you’ll see the line
Line that’s drawn between good and bad
See the blind man shooting at the world
Bullets flying, mm taking toll
If you’ve been bad – Lord I bet you have
And you’ve not been hit oh by flying lead
You’d better close your eyes, aahaao bow your head
Wait for the ricochet

Ooo-ooo-ooo-ooo…
Ooo-ooo-ooo-ooo…
Aaa-aaa-aaa…
Oh, I gotta hear you sing…
Aaa-aaa-aaa…
Oaoh…
AAA-AAA-AAA!
Oh…
AAA-AAA-AAA!

Oh…god oh no…oh god no…oh…ah…no ah…AAh…oh…AAWAAH!…oh

Zachęcam Was do wysłuchania utworu Soplicowo, czyli piosenki napisanej przez Leszka Aleksandra Moczulskiego do filmu Pan Tadeusz w reż. Andrzeja Wajdy. Informacja dla młodszych – scenariusz filmowy na motywach poematu Adama Mickiewicza pod tym samym tytułem :).

Pamiętam jak usłyszałem ten utwór po raz pierwszy w radiu! Niestety włączyłem dopiero w połowie i nie słyszałem całości, ale i tak zrobił na mnie ogromne wrażenie, przechodzące nawet we wzruszenie!

Zarówno kompozycja, jak i słowa będące idealną mieszanką współczesnego nam języka z określeniami i tematyką zaczerpniętą z Pana Tadeusza tworzą niepowtarzalną wręcz całość.

Do tego wszystkiego chrapliwy i jazzujący głos Stanisława Soyki słyszany zamiennie lub razem ze śpiewającym jak zawsze trochę wyżej i bardziej „gładko” Grzegorzem Turnauem dopełniają niesamowitej uczcie dla ucha i duszy (!).

Jeśli chodzi o sam teledysk, to jego montaż wskazuje na typowy materiał promujący film – jakby nie było taki był cel i zamysł autorów… Nie będę się więcej rozpisywał, bo przecież i tak zaraz sami go zobaczycie. Powiem tylko, że w mojej ocenie jest idealnie wyważony jeśli chodzi o proporcję czasu przeznaczonego na fragmenty filmowe i pokazanie artystów śpiewających i grających na fortepianie ustawionym pośrodku żółtego pola…

Posłuchajcie i spróbujcie przenieść się „…do tych pagórków leśnych, do tych łąk zielonych, szeroko nad błękitnym Niemnem rozciągnionych; Do tych pól malowanych zbożem rozmaitem, wyzłacanych pszenicą, posrebrzanych żytem…”. Jeśli tego jeszcze będzie Wam mało, to zawsze możecie popatrzeć sobie na ABC i Jej fantastyczny warkocz lub na najpiękniejszą scenę w wykonaniu Bogusława Lindy – sposób w jaki Ksiądz Robak dostaje kulkę i upada chroniąc Hrabiego – ustawiam tak gdzieś pomiędzy scenami z Psów i Demonów wojny wg Goi lub Sary :).

Miłej niedzieli!

Pamiętam jak usłyszałem November Rain po raz pierwszy! Miałem wtedy 12 lub 13 lat i ktoś puścił ten utwór na szkolnej dyskotece…

Jak się okazało całość jest bardzo długa, bo trwa niemal 9 minut (8:57)! Mam wrażenie, że w ten sposób G n’ R nawiązują do starszych i ostrzejszych zespołów, takich jak Deep Purple, Led Zeppelin etc. gdzie utwory trwające powyżej 10 minut nie są rzadkością… Zapamiętałem te 9 minut, ponieważ ku mojemu zaskoczeniu taniec trwał i trwał i trwał, klimat muzyczny zmieniał się z dwa razy, a my nadal tańczyliśmy!

Podobno sam pomysł na utwór i tekst powstał już w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych, czyli jak pamiętacie, lub nie – przed powstaniem formacji Guns N’ Roses!

Na niepowtarzalny charakter November Rain składa się w zasadzie kilka elementów. Po pierwsze niesamowity głos i styl Axla Rose’a, który nie wszystkim się podoba ale raczej większość osób go docenia. Po drugie, do nagrania poza standardowym składem zespołu została włączona orkiestra symfoniczna. To nie jest oczywiście nowość, bo takie numery robili już ponad 20 lat wcześniej The Beatles i 10 lat wcześniej Queen. Jednak tutaj połączenie orkiestry z bardzo wyrazistym brzmieniem fortepianu i genialnymi trzema solówkami gitarowymi Slasha nie pozwalają przejść obok tego utworu obojętnie!

Zupełnie odrębną sprawą jest teledysk, który notabene zobaczyłem dopiero jakieś 2-3 lata po usłyszeniu i dość dobrym zapoznaniu się z samą muzyka.

Ten krótki filmik kosztował ponad 1,5 miliona dolarów i przedstawia ślub Axla Rose’a z (Jego rzeczywistą narzeczoną) Stephanie Seymour, Jej śmierć, pogrzeb i kilka innych rzeczy…

O co dokładnie chodzi nie będę się tutaj rozpisywał, bo interpretacji może być kilka, a ja zawsze byłem kiepski w odpowiadaniu na pytanie „co autor miał na myśli tworząc ten utwór?” :)

Posłuchajcie, obejrzycie, a potem idźcie na spacer, bo deszczu pewnie i tak nie będzie – pada głównie w listopadzie…

„Za oknem deszcz, a u mnie…” – taki był pierwszy pomysł ale po chwili stwierdziłem, że nie mam nastroju akurat dziś na współczesne disco, lecz coś dużo, dużo spokojniejszego i raczej klasycznego.

Drugi pomysł to Ciągle Pada – Czerwonych Gitar. Tutaj też nie mogłem dobrać interesującego teledysku i sama piosenka była jakby zbyt dynamiczna :)

Poszukałem jeszcze głębiej w mojej muzycznej pamięci i gdzieś z boku, za regałami z takimi tytułami jak Hair i Jesus Christ Superstar znalazłem półkę z klasycznymi musicalami lat ’50. Jak już zobaczyłem tę półkę, to jeden tytułów aż prosił aby się nim z Wam podzielić w ten deszczowy dzień…

Oczywiście wybrałem tytułową piosenkę z genialnego musicalu Singing In The Rain w reżyserii Stanley’a Donena.

Film ten powstał w 1952 i w rolach głównych wystąpili Gene Kelly (śpiewający tytułową piosenkę), Donald O’Connor, Debbie Reynolds oraz Jean Hagen.

Sama piosenka opowiada o śpiewaniu w deszczu, o tańcu, o miłości, o szczęściu etc., czyli jest taka jak większość w tamtych czasach… Tekst to jedno, ale muzyka uzupełniona odgłosami deszczu, wody wypływającej z rynny, taplania się w kałużach no i genialnego stepowania tworzą niepowtarzalny klimat, który nie robi wrażenia jedynie na panu policjancie :)

Zapraszam do oglądania, pośpiewania lub nawet zatańczenia – ja idę poszukać odpowiedniej kałuży…

Postanowiłem podzielić się z Wami wierszem Do prostego człowieka autorstwa jednego ze sławniejszych Lodzermenschów – Juliana Tuwima. Tekst ten został opublikowany 7 listopada 1929 roku w czasopiśmie lewicowym o nazwie Robotnik. Co ciekawe, pewnie mało kto już pamięta, że jednym z redaktorów naczelnych tego czasopisma był Józef Piłsudski (też socjalista!), a siedziba redakcji znajdowała się m.in. w Łodzi przy ul. Wschodniej!

Ponieważ mój niedzielny cykl ma w nazwie muzykę, nie mogłem oczywiści podzielić się z Wami tylko suchym tekstem. Dlatego wybrałem najpopularniejsze umuzycznienie tego wiersza w wykonaniu zespołu Akurat, wywodzącego się z Bielska-Białej. Piosenka została nagrana w 2003 roku i pojawiła się na albumie Prowincja, a muzycznie całość została utrzymana w klimacie pogranicza ska i punk rocka.

Kiedy po raz pierwszy usłyszałem ten utwór pomyślałem, że to Kazik sięgnął po klasyczny tekst! Brzmienie, cała forma, intonacja, a nawet barwa głosu mogą zmylić :) zwłaszcza kogoś, kto zna twórczość Kazika ale nie jest Jego wielkim fanem…

Wróćmy jednak do samego utworu, który wywołał zaraz po publikacji ogromne protesty polskiej prawicy! Tak, wtedy była jeszcze prawdziwa prawica! Te protesty wydają mi się jednak trochę dziwne, bo w mojej ocenie inne przejawy twórczości Tuwima zasługiwały bardziej na krytykę i wykpienie, a ten utwór jest akurat bardziej pacyfistyczny niż jak wtedy pisano – namawiający do niszczenia broni i dezercji!

Tuwim generalnie przejawiał lewicowe poglądy, za co w połączeniu ze swoim pochodzeniem po dziś dzień jest często bardzo źle traktowany przez „pewne środowiska”… Niestety taka jest dola osób o wyrazistych poglądach i chcących przekazać coś innym! Z Tuwimem i Jego przesłaniami można się zgadzać lub nie lecz chyba większość przyzna, że literacko i artystycznie był jedną z ciekawszych postaci dwudziestolecia międzywojennego.

Posłuchajcie i popatrzcie! Oczywiście komentarze odnośnie samego tekstu są również mile widziane :)

Do prostego człowieka

słowa: Julian Tuwim, muzyka: Akurat

Gdy do murów klajstrem świeżym
Przylepiać zaczną obwieszczenia
Gdy „do ludności”, „do żołnierzy”
Na alarm czarny druk uderzy
I byle drab, i byle szczeniak
W odwieczne kłamstwo ich uwierzy
Że trzeba iść i z armat walić
Mordować, grabić, truć i palić
Gdy zaczną na tysięczną modłę
Ojczyznę szarpać deklinacją
I łudzić kolorowym godłem,
I judzić „historyczną racją”
O piędzi, chwale i rubieży
O ojcach, dziadach i sztandarach
O bohaterach i ofiarach
O bohaterach i ofiarach
Gdy wyjdzie biskup, pastor, rabin
Pobłogosławić twój karabin
Bo mu sam Pan Bóg szepnął z nieba
Że za ojczyznę – bić się trzeba
Kiedy rozścierwi się, rozchami
Wrzask liter z pierwszych stron dzienników
A stado dzikich bab – kwiatami
Obrzucać zacznie „żołnierzyków”
O, przyjacielu nieuczony
Mój bliźni z tej czy innej ziemi!
Wiedz, że na trwogę biją w dzwony
Króle z panami brzuchatemi
Wiedz, że to bujda, granda zwykła
Gdy ci wołają: „Broń na ramię!”
Że im gdzieś nafta z ziemi sikła
I obrodziła dolarami
Że coś im w bankach nie sztymuje
Że gdzieś zwęszyli kasy pełne
Lub upatrzyły tłuste szuje
Cło jakieś grubsze na bawełnę
Rżnij karabinem w bruk ulicy!
Twoja jest krew, a ich jest nafta!
I od stolicy do stolicy
Zawołaj broniąc swej krwawicy:
„Bujać – to my, panowie szlachta!” x 4

Szczerze mówiąc nie wiedziałem na który utwór się zdecydować, bo lubię je chyba wszystkie, więc wybór padł na The Poetry of Reality ze względu na naukowców w nim występujących. Kilkoro z nich może być i w zasadzie jest dla mnie przykładem i pewnego rodzaju wzorem! Pamiętam jak jeszcze w szkole mieliśmy takie zadania – wybrać osobę, idola, wzór i uzasadnić nasz wybór. W moim przypadku (w szkole podstawowej) był to John Lennon ale na szczęście potem zrozumiałem, że nie był to najlepszy pomysł :) Oczywiście Jego muzykę nadal bardzo lubię ale reszta stała się z biegiem czasu bardzo obca…

Ponieważ nie wszyscy mogą znać naukowców występujących w The Poetry of Reality postanowiłem Ich pokrótce przedstawić podając też odpowiednie odnośniki:

• Michael Shermer –  historyk nauki, popularyzator nauki, założyciel Skeptic magazine -> The work of Michael Shermer
• Jacob Bronowski – matematyk, pisarz i Lodzermensch(!) -> The Ascent of Jacob Bronowski
• Carl Sagan – astronom, astrofizyk i egzobiolog -> The Carl Sagan Portal
• Neil deGrasse Tyson – astrofizyk, popularyzator nauki -> Neil deGrasse Tyson
• Richard Dawkins – biolog (zoolog), ewolucjonista, etolog, propagator myśli ateistycznej -> The Richard Dawkins Fundation
• Jill Tarter – astronom, szef programu SETI -> Jill Tarter @ SETI Institute
• Lawrence Krauss – fizyk teoretyk, autor fantastycznej książki – Fizyka podróży międzygwiezdnych. Wędrówka po świecie Star Trek. (org. The Physics of Star Trek) -> Lawrence M. Krauss @ Arizona State University
• Richard Feynman – chyba jeden z najsławniejszych fizyków jądrowych, człowiek o bardzo specyficznym podejściu do dydaktyki – mój wzór :) -> Feynman Online
• Brian Greene – fizyk teoretyk, orędownik teorii superstrun -> Brian Greene @ Columbia University
• Stephen Hawking – prawdopodobnie najlepiej rozpoznawalny żyjący naukowiec, fizyk teoretyk, astrofizyk, popularyzator nauki -> Prof. Stephen W. Hawking
• Carolyn Porco – planetolog lub jak kto woli fizyk planetarny, specjalista od pierścieni, szefowa programu obrazującego Cassini -> Carolyn Porco @ Space Science Institute
• PZ Meyers – biolog i chyba najpopularniejszy na świecie bloger naukowy! (PZ pochodzi od Paul Zachary) -> Pharyngula – Blog PZ Mayersa

Jestem bardzo ciekaw, co myślicie o tego typu podejściu do propagowania piękna nauki? Mnie osobiście bardzo się cały projekt The Symphony of Science podoba! W przypadku większości z tych utworów odczuwam bardzo nieokreślone ale jednocześnie miłe mrowienie gdzieś w środku – pewnie to ostatnie pozostałości po uczuciach w moim racjonalistycznym organizmie…

A teraz sami popatrzcie i posłuchajcie:

Trudno jest „śpiewać” ten utwór ale jeśli ktoś chciałby spróbować to poniżej podaję tekst:

The Symphony of Science – The Poetry of Reality

[Michael Shermer]
Science is the best tool ever devised
For understanding how the world works

[Jacob Bronowski]
Science is a very human form of knowledge
We are always at the brink of the known

[Carl Sagan]
Science is a collaborative enterprise
Spanning the generations
We remember those who prepared the way
Seeing for them also

[Neil deGrasse Tyson]
If you’re scientifically literate,
The world looks very different to you
And that understanding empowers you

Refrain:
[Richard Dawkins]
There’s real poetry in the real world
Science is the poetry of reality

[Sagan]
We can do science
And with it, we can improve our lives

[Jill Tarter]
The story of humans is the story of ideas
That shine light into dark corners

[Lawrence Krauss]
Scientists love mysteries
They love not knowing
[Richard Feynman]
I don’t feel frightened by not knowing things
I think it’s much more interesting

[Brian Greene]
There’s a larger universal reality
of which we are all a part

[Stephen Hawking]
The further we probe into the universe
The more remarkable are the discoveries we make

[Carolyn Porco]
The quest for the truth, in and of itself,
Is a story that’s filled with insights

(Refrain)

[Greene]
From our lonely point in the cosmos
We have through the power of thought
Been able to peer back to a brief moment
After the beginning of the universe

[PZ Myers]
I think that science changes the way your mind works
To think a little more deeply about things

[Dawkins]
Science replaces private predjudice
With publicly verifiable evidence
(Refrain)

Postanowiłem podzielić się z Wami muzyką zespołu The Corrs. Jest to irlandzki zespół grający muzykę z kategorii folk, celtic, rock i okolic, czyli tak jak lubię :)

Został założony przez rodzeństwo Corrów w Dundalk w Irlandii (północno-wschodnia część Irlandii, przy granicy z Irlandią Północną).

Skład zespołu to: najmłodsza Andrea Corr (wokal, tin whistle – flażolet ), Sharon Corr (skrzypce, śpiew), Caroline Corr (perkusja, fortepian, bodhrán – irlandzki bęben, śpiew) i najstarszy Jim Corr (gitara, fortepian, śpiew).

Chyba jedną z najlepszych płyt zespołu The Corrs jest album nagrany 5 października 1999 roku i zatytułowany Unplugged! Moim skromnym zdaniem artyści, którzy potrafią zdecydować się na sesje unplugged są prawdziwymi artystami. Wszyscy (chyba) pamiętają niesamowite sesje artystów takich jak: Nirvana, Eric Clapton lub na polskim podwórku Hey czy Kult…

Dlaczego wybrałem dziś The Corrs? Ano dlatego, że jak większość z Was wie, uwielbiam Irlandię i (ostatnio też) Szkocję i bardzo chętnie bym tam mieszkał i żył. Najlepiej gdzieś w okolicach Dingle lub innym również niezbyt „ludnym” miejscu…

Niestety nie są to już te same klimaty, jakie miałem przyjemność zobaczyć pracując tam 12 lat temu… Irlandia zyskała w ciągu ostatnich kilku lat ogromną mniejszość, która nie przyjechała tam dla piękna kraju i kultury lecz dla łatwiejszego zarobku…

Może mi ktoś zarzuci, że się czepiam ale dla potwierdzenia moich słów mogę przytoczyć tekst, który usłyszeliśmy dwa lata temuod kilku Irlandczyków, kiedy pojechaliśmy zdobywać najwyższy szczyt – Carrantuohill: Jesteście pierwszymi Polakami jakich spotykamy, którzy przyjechali tutaj zwiedzać (i zdobywać szczyty), a nie do pracy…

Tak czy inaczej – posłuchajcie i popatrzcie, bo twórczość The Corrs jest miłą strawą zarówno dla ucha jak i oczu (świetna odskocznia od wszechobecnego w teledyskach plastiku…).

Lista utworów z albumu Unplugged The Corrs (1999)

1. Only When I Sleep
2. What Can I Do
3. Radio
4. Toss The Feathers
5. Runaway
6. Forgiven Not Forgotten
7. At Your Side
8. Little Wing
9. No Frontiers
10. Queen Of Hollywood
11. Old Town
12. Lough Erin Shore
13. So Young
14. Everybody Hurts

Nie mogę się zdecydować, który utwór jest moim ulubionym ale z dużym prawdopodobieństwem mogę wskazać na Runaway:

Dziś po raz drugi w historii mojej strony pojawia się w ramach cyklu muzyka na niedzielę utwór w języku rosyjskim (poprzednio była to Светлана Рерих – Ладошки).

Tym razem postanowiłem podzielić się z Wami jednym z najpopularniejszych utworów Władimira Wysockiego (Владимир Семёнович Высоцкий), który nosi tytuł Konie (Кони) lub Konie narowiste.

Tym razem akurat nawet nie musiałem szukać długo natchnienia na wybór niedzielnej piosenki. Pomogli mi w tym dwaj znajomi blogerzy – w środę Hołek umieścił utwór Konie narowiste w wykonaniu Mirosława Czyżykiewicza, a już dzień później w ramach riposty ten sam utwór w wykonaniu Maryli Rodowicz umieścił Michał Grzesiczak SQ7JZI. W związku z tym ja postanowiłem poszukać i udostępnić Wam oryginał – tak dla porównania!

Co ciekawe w dzieciństwie bardzo często słuchałem „z musu” rosyjskiej muzyki i bardzo mi się nie podobała, wręcz mnie drażniła… Okazuje się jednak, że chyba po prostu do wszystkiego trzeba dorosnąć, bo ostatnio (od kilku lat) zauważam u siebie coraz większe zainteresowanie również tym przejawem kultury naszych sąsiadów…

Zapraszam do posłuchania:

Tradycyjnie dla lubiących pośpiewać:

Кони, Владимир Семёнович Высоцкий

Вдоль обрыва, по-над пропастью, по самому краю
Я коней своих нагайкою стегаю, – погоняю, -
Что-то воздуху мне мало, ветер пью, туман глотаю,
Чую, с гибельным восторгом – пропадаю, пропадаю!

Чуть помедленнее, кони, чуть помедленнее!
Вы тугую не слушайте плеть!
Но что-то кони мне попались привередливые,
И дожить не успел, мне допеть не успеть!

Я коней напою,
Я куплет допою,-
Хоть немного еще постою на краю!…

Сгину я, меня пушинкой ураган сметет с ладони,
И в санях меня галопом повлекут по снегу утром.
Вы на шаг неторопливый перейдите, мои кони!
Хоть немного, но продлите путь к последнему приюту!

Чуть помедленнее, кони, чуть помедленнее!
Не указчики вам кнут и плеть.
Но что-то кони мне попались привередливые,
И дожить я не смог, мне допеть не успеть.

Я коней напою,
Я куплет допою,-
Хоть немного еще постою на краю!…

Мы успели – в гости к богу не бывает опозданий.
Так что ж там ангелы поют такими злыми голосами?
Или это колокольчик весь зашелся от рыданий,
Или я кричу коням, чтоб не несли так быстро сани?

Чуть помедленнее кони, чуть помедленнее!
Умоляю вас вскачь не лететь!
Но что-то кони мне достались привередливые,
Коль дожить не успел, так хотя бы допеть!

Я коней напою,
Я куплет допою,-
Хоть мгновенье еще постою на краю!…