Film Niebezpieczna metoda w reżyserii Davida Cronenberga dotyka, w dość interesujący sposób kilku problemów, które wydają się być ponadczasowe i dotyczą nas wszystkich.

Całość osadzona jest w początkach ubiegłego wieku, kiedy to rodziła się współczesna psychoanaliza i badania popędów oraz ich wpływu na nasze życie. Pojawiły się wtedy zupełnie nowe pomysły na leczenie problemów psychicznych za pomocą rozmowy zamiast innymi metodami, bardzo przypominającymi tzw. środki przymusu bezpośredniego lub zwykłym faszerowaniem medykamentami.

Autorami tych nowych koncepcji są dwie osobistości, których nie trzeba specjalnie przedstawiać. Mam oczywiście na myśli Sigmunda Freuda oraz Carla Gustava Junga. Panowie początkowo zgadzają się u podstaw psychoanalizy, po czym dochodzi do ich poróżnienia ze względu na różne podejście do spraw popędu seksualnego. W zasadzie o konflikcie Freuda i Junga powstało zapewne już z tysiąc prac doktorskich i jeszcze więcej magisterskich, więc nie będę rozwijał tego tematu, zwłaszcza że nie czuję się w tym jakoś specjalistą…

Pomiędzy tymi wielkimi postaciami pojawia się jeszcze kobieta – Sabina Spielrein, która również podobno miała duży wpływ na rozwój metod psychoanalizy (chociaż jakoś historia ją trochę pominęła). Jako że życie pisze najciekawsze historie, to jej kontakt z Jungiem rozpoczyna się w relacji pacjent-lekarz, a później przeradza się w… Nasza bohaterka poznaje również Freuda ale już zupełnie na innej stopie.

Film trudno streścić lub do niego zachęcić bez zdradzania istotnych elementów fabuły! W związku z tym napiszę jeszcze kilka słów o samej formie.

Już na pierwszy rzut oka widać, że jest to rodzaj filmu kostiumowego, w którym bardzo dobrze zostały odtworzone realia początku XX wieku. Mam tutaj jednak na myśli nie tylko stroje oraz wnętrza ale również stosunki społeczne, relacje damsko-męskie oraz pojawiające się problemy narodowościowe (pytania kto jest Szwajcarem, a kto Żydem i jakie ma to konsekwencje). Fantastyczny wręcz wydaje się cały proces wymiany korespondencji pomiędzy Freudem i Jungiem – rzecz pewnie już nie do końca dla wszystkich zrozumiała. Ja jeszcze pamiętam jak pisałem papierowe listy i czekałem z niecierpliwością na odpowiedź. Czasem te listy były wymieniane w obrębie tego samego miasta (!) ale ich magia miała swój niepowtarzalny klimat. Wracając do filmu – warto również zwrócić uwagę na „sprzęt naukowy” wykorzystywany w pracy badaczy…

W rolę Sabiny wcieliła się Keira Knightley – aktorka chyba niespecjalnie mi znana. Chciałem jednak podkreślić, że Jej twarz oraz niesamowite umiejętności okazywania nastroju, pobudzenia, gwałtownych zmian przeszywających całe ciało zasługują na docenienie. Interesująca może być również obserwacja ewolucji tej postaci zarówno jeśli chodzi o strój, jak i makijaż oraz sam sposób komunikacji z innymi ludzmi.

Wielkiego mistrza Freuda zagrał w tym filmie Viggo Mortensen, a w rolę Jego ucznia Carla Junga wcielił się Michael Fassbender. Obaj aktorzy wywiązali się ze swojej roboty raczej dobrze i muszę tutaj przyznać, że ich charakteryzacja wypadała rewelacyjnie. Oglądałem Freuda i Junga „jak żywych” – ich wygląd niewiele odbiegał od tego co znam z fotografii.

Nie wiem do końca jak ocenić Niebezpieczną metodę i chyba dam 6/10. Dlaczego zabieram kilka punktów? Chyba ze względu na pojawiające się kilka razy dłużyzny oraz dość jednoznaczny i momentami chyba trochę nachalny przekaz.

Tak czy inaczej polecam wybrać się do kina lub w domowym zaciszu popatrzeć na ponad 90 minut fabularnego wprowadzenia do (historii) psychoanalizy. Można uświadomić sobie jakie problemy mogą spotkać człowieka, jakie popędy nami sterują oraz wspólnie z bohaterami filmu zastanowić się jakie mamy ograniczenie oraz z czego one wynikają i w jakich sytuacjach, lub z jakich pobudek decydujemy się na łamanie tych zasad…

Obraz ten miał premierę niecałe 2 miesiące temu i początkowo nie bardzo chciałem nawet wybrać się na niego do kina, bo widziałem przynajmniej dwa razy zwiastun, który bynajmniej nie zachęca… Ostatecznie jednak, jak to już kilka razy bywało, zwiastun okazał się być bardzo słaby, a sam film całkiem niezły!

Trudno mi będzie przytoczyć fabułę filmu Hanna, żeby nie spojlerować ale postaram się…

Generalnie chodzi o to, że poznajmy nastolatkę Hannę wychowywaną samotnie przez ojca (amerykański standard) Erika Hellera, który jest byłym agentem CIA. W roli głównej widzimy Saoirse Ronan, o której już pisałem przy okazji filmu The Way Back / Niepokonani (2011), w roli ojca wystąpił Eric Banam, a w rolę głównego szwarccharakteru wcieliła się Cate Blanchett. Wracając do filmu – najważniejsze jest w nim to, że dziewczyna mieszka z ojcem w drewnianej chacie, w jakieś zapomnianej dziczy, pośród śniegów. Całe dnie wypełniają jej ćwiczenia w polowaniu, walce itp. oraz na czytaniu książek, nauce języków i innych przydatnych w „wielkim świecie” rzeczy… Co ciekawe dość szybko okazuje się, że tytułowa Hanna nigdy nie była w tym „wielkim świecie” i tak na prawdę jest przez ojca przygotowywana do zrealizowania jednego wielkiego zadania. Dlaczego on nie może go zrealizować? - niestety nie wiem.

Tak mijają lata, aż wreszcie przychodzi wielki moment i Hanna zaczyna wypełniać swoją misję zaliczając po drodze kilka krajów, a w zasadzie różnorodnych krajobrazów :).

Co, gdzie i jak Hanna robiła aby osiągnąć sukces nie będę tutaj pisał, bo to najlepiej zobaczyć samemu.

Pozwolę sobie jednak wspomnieć, że w samym filmie nie chodzi tylko o pokazanie jak młoda dziewczyna jest trenowana, a potem wykonuje zadanie. Tak na prawdę to jest jedynie pierwsza warstwa tego obrazu. O wiele ważniejszą sprawą (przynajmniej z mojego punktu widzenia) są delikatnie osadzone w tle rozważania dotyczące tego czym jest zwierzę, a czym jest człowiek? czy możliwy jest powrót do źródeł i rozwinięcie w człowieku tych bardziej zwierzęcych instynktów? itp. Elementy humorystyczne, będące jednocześnie rozważaniami filozoficznym na temat problemów z zastosowania w świecie rzeczywistym wiedzy pozyskanej jedynie z książek wydają się być również świetnym dodatkiem!

Dla miłośników amerykańskich (i nie tylko) nastolatek i ich podejścia do życia mamy interesujące zestawienie naszej głównej bohaterki z Sophie – przedstawicielką tej pierwszej grupy. Postawy i zachowania jej rodziców są również warte zauważenia. Warto również wspomnieć, że cały film wypełniony jest interesującą muzyką grupy Chemical Brothers.

Film oceniam na 8/10 i polecam w zasadzie wszystkim, bo też każdy może odnaleźć w nim coś dla siebie. Są efekty specjalne i są pościgi pomieszane z bardzo spokojnymi scenami, w których widz może upajać się fantastycznymi krajobrazami i kolorami. Mamy elementy humorystyczne, w tym dużo czarnego humoru i mamy dużo rozważań natury psychologiczno-filozoficznej. Generalnie nie jest to typowy film sensacyjny ale aby nie przestraszyć widzów mniej wymagających mogę powiedzieć, że film można spokojnie oglądać bez zanurzania się na drugi i trzeci poziom :)

PS. W filmie pojawia się też tzw. polonik – w jednej scenie widać Poloneza :)

Cała fabuła filmu oparta jest na wydarzeniach (dla miłośników TVN – na faktach autentycznych), które miały miejsce 1 lipca 2005 roku we Włodowie na Mazurach. Wtedy to grupa terroryzowanych, zastraszanych, a nawet bitych i ranionych mieszkańców wsi postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce i w ramach „sprawiedliwości” pozbyć się raz na zawsze ich prześladowcy, wielokrotnie karanego Józefa Ciechanowicza.

W zwiastunie, który możecie zobaczyć poniżej, zachęca nas do obejrzenia filmu  Sławomir Sikora – jeden z bohaterów innego tragiczne wydarzenia, które było inspiracją dla filmu Dług (1999) w reżyserii Krzysztofa Krauzego. W związku z tym jakby naturalnym wydaje  się porównywanie filmu Lincz z Długiem, chociaż z kilku względów dodałbym jeszcze do tego zestawienia Dom zły (2009).

Niestety Lincz na tle wymienionych dwóch filmów wypada bardzo słabo. Całość wydaje się jakby była zlepkiem dość dowolnie wybranych i z dużą nonszalancją nakręconych epizodów. Aktorzy poza świetnym Wiesławem Komasą są drętwi i bardzo skupieni na swoich kwestiach, a nie na swobodnej grze, co jeszcze pogarsza cały odbiór. Do tego wszystkie obraz wypełniają nieprzeciętne dłużyzny…

Wspomniany Dług Krauzego był filmem relatywnie spokojnym, a jego istotą było budowanie od samego początku odpowiedniego nastroju! Dzięki temu widz był bardzo szybko włączany do akcji i mógł wręcz postawić się na miejscu bohaterów, zastanawiając – jak on lub ona zachowaliby się w podobnej sytacji! W Linczu nie ma studium psychologicznego, które odpowiednio przedstawiłoby ludzi osaczonych i bezsilnych. Zamiast tego widzimy swoistą listę problemów jakie sprawiał im podstarzały rozrabiaka, a nie o to powinno chodzić w tego typu kinie!

W porównaniu z Domem złym, Lincz również wypada bardzo słabo, ale tym razem z innych powodów. W tym pierwszym filmie, atmosfera narasta i gęstnieje z każdą chwilą w obu liniach czasowych. Do tego wszystkiego jesteśmy świadkami sytuacji, których nie do końca moglibyśmy się spodziewać! Elementy zaskoczenia, w zestawieniu z fantastyczną grą aktorską stały na bardzo wysokim poziomie w tym filmie. W Linczu wszystko jest oczywiste, pokazane niemal jak reportaż, a nie psychologiczny thriller i jeszcze na dodatek od pierwszych słów i pierwszych gestów, wiemy kto jest dobrym policjantem, a kto złym prokuratorem i w ogóle jakie wszystko jest bez sensu…

Tak na prawdę Lincz nie pozwala widzowi na własną ocenę sytuacji. Przecież warto zadać sobie kilka pytań, takich jak: czy można było inaczej? czy to co zrobili miszkańcy wsi było jedynym wyjściem? czy całe zachowanie policji i potem wymiaru sprawiedliwości było złe czy dobre?

Niestety na te i inne pytania dostajemy jak w amerykańskim kinie szybkie i proste odpowiedzi, które nie pozostawiają zbyt dużego marginesu na odmienną od reżyserskiej i ogólnie przyjętej interpretacji…

Moja ocena tym razem będzie bardzo ostra ale wynika ona głównie z tego, że bardzo się zawiodłem – daję 3/10!

Cały czas sobie też myślę, jak mógłby wyglądać ten filmy gdyby reżyserował go Władysław Pasikowski, a za zdjęcia odpowiedzialny byłby Paweł Edelman?

Jak już zauważyliście w tytule, tym filmem jest The Way Back (2010), którego tytuł jak zawsze był wyzwaniem dla polskich tłumaczy i musieli zrobić z niego Niepokonanych! Jak dla mnie, niepokonani kojarzą się bardziej z jakimiś żołnierzami na wojnie lub gangiem czarnych chłopaków z Bronxu, a nie z grupą ludzi, których marzeniem jest ucieczka i powrót do domu – według mnie, właśnie ten zwrot bardziej by tutaj pasował! Nie będę jednak dzisiaj tylko narzekał, a wręcz odwrotnie, bo tak naprawdę w filmie nie podobał mi się jedynie tytuł i jedna drobna rzecz ale o tym za chwilę…

Cała fabuła oparta jest na faktach lub jak to mówią w TVN – na faktach autentycznych (swoją droga ostatnio zerkając na TVN mam wrażenie, że ten zwrot i odróżnienie od „zwykłych” faktów zaczynają nabierać sensu ale o tym innym razem…).

Tak czy inaczej chodzi o to, że grupa jeńców postanawia uciekać w 1940 z sowieckiego GUŁagu (ГУЛаг - ros. Главное управление исправительно-трудовых лагерей, трудовых поселений и мест заключения). Plan jest „prosty” – uciekać cały czas na południe, czyli przedostać się przez Syberię, przebyć tajgę, pokonać pustynną Mongolię, przejść przez Himalaje (Tybet) i zakończyć wędrówkę w Indiach (wtedy brytyjskich).

Na pierwszy rzut oka plan niemożliwy do wykonania, bo nawet osoby nieznające dobrze geografii wyczuwają, że dystans do pokonania jest ogromny – konkretnie wychodzi ok. 6000 km!

Film w zasadzie nie jest bardzo widowiskowy, reżyser Peter Weir skupił się bardziej na pokazaniu trudu związanego z całą wędrówką. Nie mamy tutaj spektakularnych strzelanin lub innych takich akcji, lecz dostajemy ciekawe studium człowieka jako indywidualnej istoty oraz całej grupy (złożonej z osób o różnych, dość specyficznych cechach i wywodzących się również z odmiennych kultur) w obliczu wielkich i jednocześnie dość podstawowych problemów związanych z przetrwaniem! Oczywiście nasuwają się na myśl skojarzenia z innymi filmami, w których obserwujemy walkę o przetrwanie. Na szczęście pomimo nienowego tematu został on świetnie opracowany i możemy z zainteresowaniem śledzić i analizować to, jak relacje międzyludzkie potrafią „pracować”, czasem wręcz nadwyrężać się do granic możliwości ale i tak w ostatecznym rozrachunku solidarność międzyludzka potrafi przetrwać!

W niektórych fragmentach obraz może wydawać się monotonny lub wręcz nudny – piszę o tym, bo wiem, że niektórzy tak reagowali. Ja osobiście jednak starałem się wejść w klimat tej nieprzeciętnej wędrówki. Sam wiem co to znaczy iść non-stop 340 km, a w tym roku może dowiem się jak to jest iść 500 km ale i tak nijak nie można tego porównać do trasy Syberia – Indie!

Jest kilka ciekawych momentów, które zasługują na wyróżnienie z różnych względów:

• Odkrycie metody radzenia sobie z komarami w tajdze :)
• Przechodzenie przez tory najsławniejszej na świecie linii kolejowej…
• Pożegnanie Rosjanina – Khabarowa (Mark Strong)
• Pojawienie się postaci młodej dziewczyny granej przez Saoirse Ronan (jeszcze o Niej u mnie poczytacie, ponieważ jestem zachwycony tą młodą aktorką)
• Zaskoczenie i smutek, który widać na twarzach bohaterów, kiedy podchodzą bliżej do bramy miejskiej w Mongolii i widzą… możecie się domyśleć co albo sami zobaczcie!
• Spotkanie z indyjskim (brytyjskimi) pogranicznikami i pytanie o paszporty :)

Warto zwrócić uwagę na to, że pojawił się w zachodnim kinie element pozytywnego pokazania Polaka i polskiego podejścia do życia i rozwiązywania problemów! Zazwyczaj w zachodnich filmach występujemy albo jako cwaniaczki (i złodzieje) w dużych miastach, dziwni naukowcy lub stanowczy policjanci i wtedy jesteśmy Amerykanami o polskim nazwisku, zagubieni w wielki świecie (Terminal 2004), bohaterscy naiwniacy (A Bridge Too Far 1977) lub jeszcze gorzej. Tym razem Polak okazał się normalnym lecz bardzo zdeterminowanym facetem, który umiał zorganizować grupę i poprowadzić ją ponad 6000 km do wolności!

We wstępie pisałem o tym, że jedna rzecz mi się nie podobała! Po obejrzeniu filmu miałem wrażenie, że jakieś 10-15 min filmu zostało wycięte przy montażu! Każdy z fragmentów wędrówki ma swoje kilka minut i za każdym razem możemy zobaczyć na jakie to problemu trafili uciekinierzy i odpowiednio wczuć się w klimat (lub znudzić). Nie dotyczy to jednak przedostatniego fragmentu wędrówki, czyli przejścia przez góry! Wygląda to mniej więcej tak: ekipa wychodzi w góry pomimo kiepskiej pogody (pory roku) i po chwili już w wiosennej atmosferze i w otoczeniu hinduskich (?) dzieciaków wkracza do pierwszej wioski w Indiach. Czegoś tutaj po prostu brakuje…

Pomimo tej drobnej uwagi oceniam film bardzo wysoko i tym razem będzie to 8/10 - bardzo serdecznie polecam!

W dzisiejszym zestawieniu będzie 16 pozycji:

Izabela Grzesiczak

Iza zapowiedziała w tym miesiącu wielki powrót ale ostatecznie powstały jedynie trzy wpisy. Najciekawsza notka zawiera w sobie film, w którym grupa amerykańskich więźniów tańczy do utworów Michaela Jacksona – dla mnie rewelacja!

Jacek Belowski – Globalny śmietnik

Globalny śmietnik debiutuje na mojej liście polecanych blogów w tym miesiącu (pisałem o tym kilka dni temu). Postanowiłem polecić Wam szczególnie wpis zatytułowany Konkurs, w którym autor analizuje piękno rozporządzenia prezesa NFZ w sprawie ambulatoryjnego lecznictwa specjalistycznego :) Tekst warty grzechu…

Justyna Pietrasik

Tym razem u Justyny polecam wpis zatytułowany Pięciobój Tatrzański. Jak zawsze mamy tam trochę opisu całej akcji oraz dość bogatą dokumentację fotograficzną. Szkoda tylko, że pogoda nie była najlepsza i kolory na zdjęciach robią odrobinę smutne wrażenie…

Krystyna – fotogaleria

U Krystyny po długiej przerwie w ubiegłym miesiącu obserwujemy wysyp fotografii różnego rodzaju – mamy ludzi, mamy widoki, zwierzęta etc. Ja postanowiłem wyróżnić w tym miesiącu zdjęcie zatytułowane left or right… – oczywiście na tak zadane pytanie odpowiadam „always right” :) Co do samego zdjęcia to bardzo ładnie pokazuje na co możemy liczyć wynajmując auto w Maroku…

Magrat – Kobieta o niewyparzonym języku

Kolejny debiut na mojej liście, o którym też już pisałem kilka dni temu. Magrat porusza generalnie tematy polityczno- społeczne i tak też było w mijającym miesiącu. Szczególnie polecam Wam zerknąć na wpis Po której jesteś stronie? O potrzebie etykietek - czyli tekst o tym dlaczego ja i osoby mi podobne jesteśmy dla jednych $%^* PiSowcami, a dla innych $%^* miłośnikami PO.

Łukasz Lubiński – Ekscentryczne blogowanie

Łukasz wyjechał w celach naukowych do USA i w tym miesiącu popełnił jedynie dwa wpisy. Oba zostały nazwane American dream i Łukasz opisuje w nich swoje przygody na lotnisku oraz pierwsze wrażenia z pobytu na amerykańskiej ziemi oraz obcowania z tubylcami…

Marcin Budny – New chemistry

Tym razem Marcin wziął na tapetę kilka związków i był nawet na Jego blogu konkurs. Mój wzrok przykuł jednak wpis zatytułowany Mroczna strona truskawek. Nie będę tutaj uchylał nawet rąbka tajemnicy – sami zobaczcie, co autor miał na myśli…

Marcin Szumański – subiektywnie i na luzie – wciskam kit, w który wierzę

U Szumana tym razem zachęcam do zerknięcia na felieton polityczny zatytułowany Terroryzm XXI wieku: jak nie bombą, to ogórkiem, w którym autor rozważa źródła ostatniej afery ogórkowej i problemy wynikające z całego tego zajścia.

Marcin Łuniewski – O polityce lekkim piórem pisanie

Nadal nie ma u Marcina kontynuacji serii politycznej. Ostatecznie rzutem na taśmę w ostatnim dniu miesiąca pojawiała się jedynie notka – recenzja książki  Piotra Langenfelda – „Afganistan: Dotknąłem Wojny”. Książka jest relacją-reportażem z wydarzeń, które miały (mają?) miejsce w Afganistanie. Według tego co pisze Marcin – książka jest napisana zwykłym prostym językiem, bez zbędnego ugładzania ale też bez zbędnego epatowania morzem krwi…

Michał Grzesiczak SQ7JZI - Nowy rok, nowe możliwości

W tym miesiącu Michał pisał głównie o radiu Wouxun KG-UVD1P. Pojawiło się też kilka innych notek, wśród których szczególnie zwróciłem uwagę na wpis Cisza przed burzą. W zasadzie jest to dopiero wstęp (jak mniemam) do szerszego rozwinięcia tematu, jakim jest przystąpienie przez Michała do Pododdziałów Tradycji Oręża Polskiego Polskich Drużyn Strzeleckich.

Michał Oleszczyk – Ostatni fotel po prawej

W tym miesiącu wybrałem dla Was spośród recenzji napisanych przez Michała recenzję filmu Super 8. Cały opis jest świetny i forma porównania do klasyków gatunku, w tym niepowtarzalnego E.T. Spilberga z 1982 bardzo celna. Sam przymierzam się do napisania mojej recenzji i nawet trochę boję się, że może być podobna, bo mam bardzo podobne przemyślenia po seansie :)

Pisane z labu

Najciekawszy wpis, a w zasadzie nawet jeszcze ciekawsze komentarze pojawiły się na blogu Em pod tytułem Niezapowiedziana kontrola. Możecie tam poczytać o tym jak nie powinna wyglądać krew w trakcie kontroli sanepidu oraz czy krew ludzka może być zielona i jakie to ma konsekwencje…

Radosław Grzegorski SQ7UFO

Niestety w trakcie pisanie tego wpisu strona Executora była martwa ale i tak jak już całość ruszy zachęcam Was do zerknięcia na recenzję książki pt. Ręce precz od tej książki! Jana van Helsinga. Dzieło to ponoć opowiada o wszystkich ważnych i wręcz kluczowych dla nas sprawach, takich jak: spotkania z kosmitami, jasnowidzenie, wielkie spiski itd.

Rafał Czajkowski – Wieśniak na (nowotarskich) salonach

Mój ulubiony blog filozoficzno-psychologiczny rozwija się coraz bardziej i wreszcie w ty miesiącu miałem spośród czego wybierać! Postanowiłem ostatecznie zachęcić Was do zerknięcia na wpis Współżycie łatwe i trudne — Stefan Garczyński. Jest to z jednej strony recenzja książki, a z drugiej kontynuacja rozważań związanych z teorią szczęścia i okolicami… Przypominam o konkursach na stronie Rafała!

Rafał Marszałek – Nic prostszego

W tym miesiącu Rafał opublikował niestety mało wpisów. Zerknijcie jednak do wpisu Nadziani na własny nóż, w którym w formie jednego prostego rysunku mamy świetny komentarz dla wyznawców homeopatii :)

Sebastian Fijak – Przewodnik UIMLA

U Sebastiana nie będę w tym miesiącu promował żadnego wpisu. Zamiast tego zerknijcie do nowych podstron zatytułowanych Zasoby. Będą tam pojawiały się stopniowo nowe podstrony zawierające poradniki, książki, recenzje sprzętu oraz mapy i pliki GPX do pobrania.

Nie było w ubiegły weekend muzyki na niedzielę, więc dziś będzie ten drobny utwór muzyczny :)

Jeśli ktoś chciałby sobie pośpiewać, to pod filmem prezentuję odpowiednie słowa:

Stürmisch ziehen Wolken

Stürmisch ziehen Wolken
Bis zum Horizont
Und wir werden folgen
Wir ziehen an die Front.
Wird der Feind bezwungen
Ist der Sieg errungen
Und der Krieg ist aus.
Und die Welt wird schön sein
Und der Mensch wird frei sein.
Kehren wir nach Haus.

Rewelacja, rewelacja i jeszcze raz rewelacja!

Dawno nie widziałem tak dobrego i jednocześnie „zwykłego” filmu akcji!

Fabuła filmu Uprowadzona / Taken (2008) jest dość prosta. Już w pierwszych scenach poznajemy nieszczęśliwego faceta (Liam Neeson), który okazuje się być ojcem całkiem przyjemnej 17-latki (Maggie Grace – w rzeczywistości 19-latki). Widzimy jeszcze byłą żonę i ojczyma, który wyjątkowo jak na „hamerykański” film, nie jest złym facetem lecz występuje jedynie jako element będący niewyczerpanym źródłem pieniędzy :)

Chwilę później poznajemy kumpli naszego bohatera, którzy okazują się weteranami akcji w Bejrucie (w domyśle panowie z CIA – bo to nigdzie w filmie nie jest wprost powiedziane).

Chodzi generalnie o to, że ukochana córeczka wraz z koleżanką lecą na bajkowe wakacje (?) do Paryża i tam już pierwszego dnia wpadają w kłopoty – krótko mowiąc są uprowadzane…

Oczywiście tatuś pędzi na pomoc nastolatkom i sam jeden walczy z mafią porywaczy młodych kobiet!

Brzmi klasycznie, ale jest tutaj coś oryginalnego – wszystko jest realne! Jak gość dostaje w gębę to upada i ewentualnie podnosi się z trudem! Potem dostaje jeszcze raz ale już z kolby karabinu i nie wstaje. W żadnym momencie nie ma sytuacji „zabili go, a on uciekł”. Rozmowy wyglądają w miarę rozsądnie, zachowana jest ciągłość czasowo przestrzenna i pewnie się powtórzę ale powiem, że wszystko jest bardzo realne…

Są też elementy humorystyczne – np „kiedyś to trzeba zrobić, a gdzie indziej jak nie w Paryżu”. Pozostawię tę tezę bez komentarza i to nawet z kilku powodów :)

Jedyny zgrzyt w całym filmie to generalne przedstawienie Europy, bo śmierdzi tak schematem i stereotypami, że aż boli. Sami zobaczcie:

• Europa (w tym głównie Francja i Hiszpania) to ogniska rozpusty i niebezpieczeństwa!
• Albańczycy – przyjeżdżają w kilka osób, a po niedługim czasie są ich setki i oczywiście działają poza prawem…
• Arabowie – mają dużo kasy, licytują panienki, a szczególnie zainteresowani są dziewicami i to najlepiej amerykańskimi (jeden to nawet miał dostać na noc 3 takie!)

Film pojawił się w mojej wideotece już jakiś czas temu, dzięki znajomych – Markowi (libglib) i Monice, z sugestią napisania o nim recenzji na mojej stronie. Trochę czasu minęło ale w ramach wykopywania zaległych szkiców dziś postanowiłem ten opis dokończyć…

Podsumowując film oceniam na 8/10 i serdecznie Wam polecam jako przykład prawdziwego kina akcji!

(Wiem, że kilka osób czeka na wpisy z Maroka – zaczną się one pojawiać pewnie od piątku albo soboty…)

W dzisiejszym zestawieniu będzie 14 pozycji:

Justyna Pietrasik

Tak jak pisałem w zeszłym miesiącu zrobił się już bardzo ciepło, więc pojawiają się u Justyny nowe wpisy turystyczne. Ja pozwolę sobie zachęcić Was do zerknięcia na wpis Monte Visolo 2369 m n.p.m. opisujący wyprawę w Alpy Bergamskie. Poza opisem znajdziecie tam również dużo zdjęć. Mnie osobiście spodobało się szczególnie zdjęcie tabliczki/z tabliczką :)

Krystyna – fotogaleria

U Krystyny w tym miesiącu była krótka przerwa wakacyjna ale kilka fotografii też się pojawiło… Wybrałem zdjęcie zatytułowane on the roof… wykonane w wiosce berberyjskiej w Maroku. Opis powinien Wam co nieco wyjaśnić: „Tachdirt… Berbers village (2314m) in The High Atlas… I’ve spent the night :)”

Łukasz Lubiński – Ekscentryczne blogowanie

W tym miesiącu Łukasz chyba ostro zajął się sprawami uczelnianymi, bo powstała tylko jedna notka zatytułowana: Weekend majowy 2011. Warto jednak do niej zerknąć aby dowiedzieć się o tym, że weekendy majowe można spędzać nie tylko przed komputerem :P W opisie jest trochę turystyki pieszej oraz kolejowej (!) i trochę zwiedzania obiektów krajoznawczych na wybrzeżu… Dziwię się jedynie, że Łukasz ominął Gwiazdę Północy w Jastrzębiej Górze…

Marcin Budny – New chemistry

I mamy kolejną osobę na mojej liście zawaloną w maju robotą! Pomimo tego Marcin jednak znalazł chwilę aby napisać nam m.in. o syntezie Finglimodu – leku przeznaczonego dla pacjentów chorych na stwardnienie rozsiane. Miłego śledzenia syntezy…

Marcin Szumański – subiektywnie i na luzie – wciskam kit, w który wierzę

Szuman wraca do starej formy i pisze coraz więcej wpisów! Spośród tych notek postanowiłem wybrać dla Was wpis zatytułowany: Jak usunąć/ukryć ankiety/odpowiedzi na Facebooku? Jest to bardzo przydatna instrukcja pozbycia się jednej z najgłupszych nowych funkcji Facebooka. Ja skorzystałem…

Marcin Łuniewski – O polityce lekkim piórem pisanie

Niestety w maju Marcin nie kontynuował opisów polskich partii politycznych i powodów aby na nie nie głosować. Jedyny wpisy, który się pojawił na Jego blogu dotyczył książki Piaski Armagedonu autorstwa Vladimira Wolffa. Książka należy do kategorii political fiction, a jej akcja ma miejsce na bliskim wschodzie…

Michał Grzesiczak SQ7JZI - Nowy rok, nowe możliwości

U Michała znów w tym miesiącu obfitość wpisów! Wiele z nich dotyczy radia Wouxun ale postanowiłem wybrać zupełnie inny temat. W drugim tygodniu maja pojawił się wpis zatytułowany Coaching „Dody”, w którym Michał zachwyca się wywiadem z Panią Dorotą R., a szczególnie Jej podejściem do wiary w siebie. Mnie jakoś to wcale nie ruszyło ale sprawdźcie sami… Co więcej, we wpisie pojawił się też odnośnik do strony mojego wujka – Andrzeja Hanisza, który zajmuje się coachingiem zawodowo :).

Michał Oleszczyk – Ostatni fotel po prawej

W tym miesiącu szczególnie zainteresowała mnie u Michała recenzja filmu Lincz. Michał bardzo źle wyrażał się o filmie i ocenił go na 1 w swojej 6-stopniowej skali. Wcześniej widziałem zwiastun filmu i czytałem kilka bardziej pozytywnych recenzji… Muszę w związku z tym sam zobaczyć ten obraz i wyrobić sobie własne zdanie. Oczywiście na stronie napiszę kilka słów…

Pisane z labu

Chyba najlepszy wpis w tym miesiącu to Spece od analizy rynku i ich język polski! O co chodzi? Otóż Em kilka dni wcześniej we wpisie Próbki od bałwanów pokazała kilka przykładów na to, jak można źle wykonać probówki typu Eppendorf. Jak się okazuje firma Eppendorf ciągle analizuje rynek, artykuły i wpisy nawet obcojęzycznych blogerów i jakoś trafiła na blog Em. Niestety tłumacz nie podołał zadaniu i państwo specjaliści zrozumieli artykuł w bardzo dziwny sposób…

Radosław Grzegorski SQ7UFO

Radek tym razem stworzył dwa wpisy i oba są z kategorii wyczynów :) Zerknijcie więc na pierwszy z nich, czyli Kierat 2011. Możemy dowiedzieć się z niego na czym polega owa impreza i o przeżyciach uczestnika – Radka. W skrócie jest to „100 km nieprzerwanego marszu (dzień i noc) po górach powiatu limanowskiego – Beskidu Wyspowego i Gorców. 3500 m podejść i 30 godzinny limit czasu” – więcej we wpisie…

Rafał Czajkowski – Wieśniak na (nowotarskich) salonach

W maju pojawiły się na jedynym filozoficzno-psychologicznym :) blogu na mojej liście, tylko dwa wpisy! Jednak przecież nie o ilość, lecz o jakość tutaj chodzi… Zerknijcie do wpisu Poczytaj mi mamo! — Dlaczego kotka przesiaduje w kuchni? – bardzo przystępnie napisany tekst i co więcej, przynajmniej u mnie, generujący strumień bardzo różnych przemyśleń… Sam muszę się zebrać do skomentowania, ale nawet nie wiem od czego zacząć – może ktoś z Was „pierwszy rzuci kamień”?

Rafał Marszałek – Nic prostszego

W tym miesiącu Rafał nadal w wysokiej formie piśmienniczej i jak poprzednio miałem problem z wyborem wpisu. Postanowiłem wybrać dość nietypowy wpis – Gadolinowy łańcuch skojarzeń. Tym razem nie mamy jednego tematu/problemu badawczego, bo Rafał zdecydował się na rodzaj opowiadania naukowego, przeskakując od tematu do tematu, aby w końcu powrócić do tytułowego gadolinitu, który pomimo złudzeń nie ma zbyt wiele wspólnego z gadolinem :)

Sebastian Fijak – Przewodnik UIMLA

Sebastian w mojej opinii nadal wkłada mało serca w swoje wpisy na stronie ale widać już poprawę :) Mimo to postanowiłem zachęcić Was do zerknięcia na wpis zatytułowany Via ferraty Alp Austriackich. Od jakiegoś czasu kusi mnie i ciągnie aby spróbować jakiejś żelaznej drogi, więc tym bardziej z zainteresowaniem poczytałem o nowych wydawnictwach dotyczących tego tematu. Jak dobrze pójdzie – w lipcu sam sprawdzę jak się trzyma „żelastwo” w Alpach :)

Sławomir Śmiarowski – Zlew polski

Kolega Hołek też zrobił sobie przerwę w pisaniu ale na szczęście przed przerwą pojawiło się kilka wpisów. Warto zerknąć na Z Wawelu na Skałkę – za Twoim przewodem, gdzie opisuje dość specyficzną imprezę, w której na dodatek uczestniczyła głowa naszego państwa! Chodzi o jakieś święto ku czci św. Stanisława, który dla 90% społeczeństwa jest świętym i patronem Polski, a dla trochę lepiej wyedukowanych – jednym z bardziej oryginalnych zdrajców państwa Polskiego…

Przed seansem byłem bardzo pozytywnie nastawiony do tej produkcji, bo liczyłem na film w stylu Popiełuszko. Wolność jest w nas, którego nie recenzowałem ale bardzo mi się podobał lub film Generał Nil, o którym pisałem dawno temu. Krótko mówiąc liczyłem na para-historyczny film, o całkiem niedawnych czasach, a zobaczyłem… o tym za chwilę.

Dla tych, których nie było jeszcze na świecie w latach ’70, albo potem spali na lekcjach pokrótce nakreślę tło historyczne:

Wydarzenia, które oglądamy na ekranie miały miejsce w Gdyni oraz w Gdańsku w grudniu 1970 roku, kiedy to do manifestujących robotników wyszły oddziały wojska i milicji obywatelskiej. Skończyło się to bardzo tragicznie, ponieważ LWP i MO otworzyły do protestujących ogień. Jedną z osób, które poniosły śmierć na miejscu był tytułowy Janek Wiśniewski, który stał się poźniej legendą ruchów wolnościowych… Dlaczego były protesty?, co chcieli osiągnąć Ci ludzie?, jakie wydarzenia poprzedzały ten wybuch niezadowolenia? – polecam doczytać w mądrych książkach dostępnych w tzw. dobrych księgarniach :)

Wracając do filmu warto podkreślić, że Antoni Krauze stworzył piękny kolaż zdjęć dokumentalnych ze świetnie wykonanymi nowymi ujęciami. Bardzo zadbano o szczegóły: wystrój wnętrz, ubiory, rekwizyty etc.; do tego stopnia, że nie zauważyłem tym razem żadnych błędów filmowych…

Cała obsada aktorska również zasługuje na pochwałę, chociaż oczywiście szczególnie zwraca uwagę kreacja Piotra Fronczewskiego oraz fantastyczne naśladownictwo Władysława Gomułki w wykonaniu Wojciecha Pszoniaka.

Muzyka Michała Lorenca stworzona dla tego filmu dość dobrze dopasowała się do oglądanego obrazu. Jeśli mowa o efektach dźwiękowych, to nie powinieniem zapomnieć o bardzo dobrej głównej piosence, w wykonaniu Kazika, wróć, Pana Kazimierza Staszewskiego.

Długo zastanawiałem się dla kogo głównie został ten film nakręcony lub bardziej nowocześniej kto jest targetem?

Nie jest to przecież produkcja dla dzieci i młodzieży, bo przeciętny młodzian na tym filmie może się niemiłosiernie wynudzić! Podobno nawet w wielu kinach w Polsce – młodzi ludzie wychodzi z seansu mniej więcej w połowie…

Film ten również nie jest dla religijnych, patriotycznych, bogoojczyźnianych itd. staruszków, bo patosu i takich klasycznych elementów jest w nim mało lub dużo za mało.

Film nie jest również przeznaczony dla starszej młodzieży :) – trzydziestolatków i czterdziestolatków, którzy pamiętają (bardziej lub mniej) PRL oraz mogą interesować się historią współczesną i mechanizmami rządzącymi ówczesną oraz teraźniejszą historią. Piszę tak bo przecież właśnie do tej grupy sam należę i film pod względem elementów polityczno-historycznych jest dla mnie jakiś taki wyblakły i nijaki…

Kto nam więc zostaje?

Zostaje nam grupa pięćdziesięciolatków oraz sześćdziesięciolatków, czyli osób które w 1970 roku świadomie już funkcjonowały w tym dziwnym kraju jakim był PRL. Ten film jest właśnie dla nich! Mogą poczuć i przypomnieć sobie atmosferę tamtych dni… Wielu z nich zapewne zastanowi się, czy sytuacja przedstawionej rodziny i ich problemy, nie są przerysowane? Inni będą się zastanawiać – czy było warto? co osiągnęliśmy przez te 40 lat? czy sytuacja poprawiła się generalnie i u każdego z osobna? Te pytania można mnożyć w nieskończoność, właśnie dlatego że film Czarny Czwartek. Janek Wiśniewski padł przeznaczony jest dla ludzi żyjących w tamtych czasach…

Pomijając już fakt, że nie jestem (w mojej opinii), głównym odbiorcą tego filmu, to muszę przyznać, że na moją ocenę wpływa dziwny rozgardiasz jaki w nim panuje. Wielokrotnie miałem silne wrażenie, że gubił się wątek! Wydawało mi się, że pewne sceny w zamyśle miały przybrać inną formę lub być kontynuowane, a tu nagle były urywane. W wielu momentach zmieniała się też zbyt ostro perspektywa – raz oglądaliśmy wydarzenia historyczne jako delikatne tło, a na pierwszy plan wychodziły sprawy codzienne zwykłej polskiej rodziny. Innym razem wydawało się, że reżyser wraz ze scenarzystą zupełnie zapominali o głównych bohaterach i znaczenie miał jedynie wątek historyczny. Moim zdaniem warto byłoby się na coś zdecydować – oczywiście ja wybieram opcję drugą…

Ostatecznie film dostaje u mnie 5/10 i niestety nic więcej nie da się wycisnąć…

Zerknijcie jeszcze na całkiem niezły zwiastun:

„Za oknem deszcz, a u mnie…” – taki był pierwszy pomysł ale po chwili stwierdziłem, że nie mam nastroju akurat dziś na współczesne disco, lecz coś dużo, dużo spokojniejszego i raczej klasycznego.

Drugi pomysł to Ciągle Pada – Czerwonych Gitar. Tutaj też nie mogłem dobrać interesującego teledysku i sama piosenka była jakby zbyt dynamiczna :)

Poszukałem jeszcze głębiej w mojej muzycznej pamięci i gdzieś z boku, za regałami z takimi tytułami jak Hair i Jesus Christ Superstar znalazłem półkę z klasycznymi musicalami lat ’50. Jak już zobaczyłem tę półkę, to jeden tytułów aż prosił aby się nim z Wam podzielić w ten deszczowy dzień…

Oczywiście wybrałem tytułową piosenkę z genialnego musicalu Singing In The Rain w reżyserii Stanley’a Donena.

Film ten powstał w 1952 i w rolach głównych wystąpili Gene Kelly (śpiewający tytułową piosenkę), Donald O’Connor, Debbie Reynolds oraz Jean Hagen.

Sama piosenka opowiada o śpiewaniu w deszczu, o tańcu, o miłości, o szczęściu etc., czyli jest taka jak większość w tamtych czasach… Tekst to jedno, ale muzyka uzupełniona odgłosami deszczu, wody wypływającej z rynny, taplania się w kałużach no i genialnego stepowania tworzą niepowtarzalny klimat, który nie robi wrażenia jedynie na panu policjancie :)

Zapraszam do oglądania, pośpiewania lub nawet zatańczenia – ja idę poszukać odpowiedniej kałuży…

W dzisiejszym zestawieniu będzie 15 pozycji:

Izabela Grzesiczak

Wreszcie mogę dodać do mojej listy Izabelę, bo pokusiła się w tym miesiącu o krótką notkę . Niestety nie napisała zbyt wiele – dokładnie to jedno zdanie i link do projektu skierowanego do autystycznych dzieci – Tęcza dla deszczowych dzieci. Tak czy inaczej może mój wpis będzie zachętą do dalszych działań :)

Justyna Pietrasik

Justyna również debiutuje w tym miesiącu. Zrobiła się wiosna i wreszcie ruszyła na szlak aby zdobywać kolejne szczyty do wszelakich Koron :) Jako najciekawszy opis z trasy wybrałem tekst Wysoka Kopa 1126m n.p.m – 09.04.2011, głównie ze względu na to ile czasu naszej ekipie zajęło odnalezienie szczytu tej góry i nadal nie jesteśmy pewni, czy dobrze trafiliśmy…

Krystyna – fotogaleria

U Krystyny w tym miesiącu znów wysyp fotografii, w tym kontynuacja serii z Paryża. W związku z tym wybrałem fotografię rzeźby zatytułowaną:  (:o, z podtytułem: La Marseillaise by François Rude, Arc de Triomphe de l’Étoile, Paris…

Łukasz Lubiński – Ekscentryczne blogowanie

W zeszłym miesiącu przez pomyłkę pominąłem Łukasza ale w tym miesiącu już nadrabiam :) Do mojego zestawienia wybrałem wpis Ciekawe miejsca w Trójmieście cz. 1, który przyda się na pewno osobom studiującym lub przynajmniej odwiedzającym Trójmiasto. Ja przy następnej wyprawie nad morze na pewno zerknę do tego poradnika i mam nadzieję, że się jeszcze do tego czasu rozwinie…

Marcin Budny – New chemistry

Marcin, pisze głównie o syntezach ale czasem pojawiają się tez inne kwiatki. Tym razem to nawet nie kwiatek lecz krzak – roślina ozdobna nazywana Bukszpanem. Każdy z nas wiedział, ją nie raz, a niektórzy umieją nawet nazwać. Mało jednak kto wie, że jest źródłem dwóch alkaloidów steroidowych, ale o tym poczytajcie już u Marcina…

Marcin Szumański – subiektywnie i na luzie – wciskam kit, w który wierzę

U Szumana w tym miesiącu jak i w poprzednim istny wysyp notek. Długo nie mogłem się zdecydować co wybrać i ostatecznie padło na wpis Gniewosz – piwo ciemne, Browar Gontyniec. Polecam! Sam jestem również miłośnikiem lokalnych, małych browarów i tradycyjnych piw. W związku z tym postanowiłem wybrać się dziś na poszukiwania Gniewosza, aby móc samemu spróbować, czy rzeczywiście jest ono warte grzechu :)

Marcin Łuniewski – O polityce lekkim piórem pisanie

W zeszłym miesiącu wybrałem u Marcina: Dlaczego nie? Platforma Obywatelska, więc jakby naturalnie tym razem moje zainteresowanie skupiło się na kolejnym odcinku tej sagi – zatytułowanym: Dlaczego nie? Prawo i Sprawiedliwość. Czekam na kolejne odsłony…

Michał Grzesiczak SQ7JZI - Nowy rok, nowe możliwości

W mijającym miesiącu Michał napisał bardzo dużo wpisów ale ja wahałem się tylko między dwoma ;) Ostatecznie postanowiłem podzielić się z Wami linkiem do wpisu zatytułowanego Puzzle. Jak się okazało Michał wraz z Izą mieli przyjemność układać jedne z największych dostępnych na polskim rynku puzzli. Co z tego wyszło i jakie pomoce były Im potrzebne – poczytajcie sami :)

Michał Oleszczyk – Ostatni fotel po prawej

U Michała w tym miesiącu polecam recenzję filmu Erratum (2011, Lechki). Cały czas zastanawiam się czy chcę zobaczyć ten film, a opinia Michała przesunęła mnie trochę w kierunku Tak :) Oczywiście głównie odrzuca mnie od filmu główny aktor, który kojarzy mi się z średnimi produkcjami i jeszcze bardziej średnimi reklamami… Pożyjemy, zobaczymy…

Pisane z labu

Em w tym miesiącu również pozwoliła nam poczytać o wielu ciekawych sprawach. Ja postanowiłem podlinkować artykuł zatytułowany Mamy zielone światło, który porusza temat ciekawego „świecącego” białka GFP. Ten i poprzedni wpis były poniekąd nawiązaniem do mojego wpisu Chemiluminescencja – czyli jak zrobić miecz świetlny :).

Radosław Grzegorski SQ7UFO

Radek znów zaspał i napisał tylko jeden wpis na swojej stronie. Swój drogocenny czas poświęcił na krótkie opisanie najwyższego szczytu woj. mazowieckiego – Altany, który żeby było ciekawiej leży przy granicy z woj. świętokrzyskim i zalicza się do Wzgórz Niekłańsko-Bliżyńskich.

Rafał Czajkowski – Wieśniak na (nowotarskich) salonach

U Rafała jak u naszego romantyka – „cicho wszędzie, głucho wszędzie – co to będzie, co to będzie?” W oczekiwaniu na nowy wpis postanowiłem wypromować stary tekst zatytułowany Zakazana psychologia T1 — Tomasz Witkowski. Rafał przedstawił nam recenzję książki ale co ważniejsze rozpisał krótki konkurs… Wiem, że kilku spośród moich czytelników uwielbia konkursy (np. manaro) wiec może zechcecie powalczyć również u Rafała…

Rafał Marszałek – Nic prostszego

W tym miesiącu Rafał napisał (jak poprzednio) również dużo ciekawych notek. Na potrzeby mojego podsumowania wybrałem wpis Polscy badacze opracowali przemysłową metodę syntezy grafenu. Wpis jest dobry zarówno dla osób, które działają w świecie nauki i wiedzą co się u nas dzieje, jak również dla tych, którzy myślą, że prawdziwa i pożyteczna nauka jest tylko za oceanem…

Sebastian Fijak – Przewodnik UIMLA

Sebastian w tym miesiącu napisał kilka notek ale większość jakoś tak „bez serca”. W związku z tym postanowiłem wybrać wpis zatytułowany Tradycje górali karpackich – Wielkanoc. Jest tam kilka ciekawostek…

Sławomir Śmiarowski – Zlew polski

Wreszcie, wreszcie – kolega Hołek wraca do nas ze swoimi analizami otaczające nas rzeczywistości! Powrócił do nas 24 kwietnia i od tego czasu jest już dobrze :) Dla Was wybrałem jako najciekawszy wpis – krótka analizę wielkiej inwestycji, która odbywa się tzw. rzut beretem ode mnie – czyli Rondo ofiar.

Film w reżyserii Toma Hoopera opowiada o tym jak Albert syn króla Jerzego V i Marii Teck zostaje królem Imperium Brytyjskiego (dokładnie - Z Bożej łaski Wielkiej Brytanii, Irlandii i brytyjskich dominiów zamorskich król, Obrońca Wiary, cesarz Indii) znanym później jako Jerzy VI.

W tej całej historii najważniejsze jest to, że Albert nie dość, że nie szykował się na bycie królem, bo miał starszego i przygotowywanego do tej roli brata Edwarda VIII, to jeszcze nie za bardzo się do tego nadawał! Związane było to z Jego problemami z mówieniem i wystąpieniami publicznymi – krótko mówiąc bardzo się  jąkał!

W związku z tym, osią całej fabuły są zmagania młodego księcia, a potem króla z jąkaniem się. W tej walce bardzo wspiera Go żona – Elżbieta, w odróżnieniu od większości rodziny królewskiej. Niemal jak w Podróżach Pana Kleksa (1985) (scena z płaczącym księciem) dla Alberta sprowadzani są różni specjaliści, stosujący przeróżne sztuczki, łącznie z trzymaniem w ustach szklanych kulek… Jak się można spodziewać brak jest jakichkolwiek efektów, aż do momentu wizyty u bardzo ekscentrycznego człowieka Lionela Logue’a (Geoffrey Rush) nieposiadającego żądnych dyplomów ani uprawnień lecz posiadającego „to coś”!

Jeśli chodzi o grę aktorską, to muszę przyznać, że wszyscy wywiązali się ze swoich zadań wyśmienicie, ale chciałbym szczególnie wyróżnić Helenę Bonham Carter grającą Królową Elżbietę (później Królową Matkę). Świetnie przedstawiona została również postać starego króla – Jerzego V (Michael Gambon). Momentami miałem wrażenie, że właśnie zszedł z obrazu lub ze znanych mi bardzo dobrze znaczków z Jego podobizną…

Cały film zbudowany jest bardzo lekko ale jednocześnie poważnie i daje w kilku momentach wiele do myślenia. Na uwagę zasługują drobne żarty i złośliwości wymieniane pomiędzy nerwowym królem i przepełnionym ironią logopedą bez doktoratu. Film może nie należy jeszcze do kostiumowych ale wyraźnie zadbano o szczegóły! Ja byłem nimi zachwycony i co więcej, wyjątkowo nie dopatrzyłem się tym razem żadnych błędów filmowych. Sama akcja teoretycznie snuje się powoli lecz nie pojawiają się nudne sceny lub dłużyzny – wszystko prowadzi powoli do wielkiego finału, czyli mowy króla Jerzego VI związanej z włączeniem się Imperium Brytyjskiego do wojny z Niemcami!

Niestety jak zawsze polski dystrybutor i tłumacze musieli spaprać sprawę i zatytułować film po swojemu. W mojej ocenie jest ogromna różnica pomiędzy „Jak zostać królem” a „King’s speech” czyli „Królewską mową” lub „Królewskim przemówieniem”… Nawet bliżej do oryginału i sensu całego filmu byłoby krótkie i zwięzłe „Król mówi”.

Film oceniam w mojej subiektywnej skali na 9/10. Nie umiem nawet do końca wyjaśnić dlaczego dałem aż tyle punktów – po prostu ten obraz zrobił na mnie ogromne wrażenie i pokazał, że można jeszcze zrobić dobry film fabularyzowany i „oparty na faktach” bez zbędnych udziwnień i wariactw!

Zerknijcie na zwiastun:

Według mojej wiedzy serwisów takich jest w tym momencie 17 ale nie wszyscy coś opublikowali w tym miesiącu, więc moje pierwsze zestawienie będzie obejmowało 12 propozycji:

Kamil Maciejewski – Catapultam habeo

Kamil w tym miesiącu opublikował tylko jeden wpis, więc nie miałem niestety z czego wybierać. Ten jedyny wpis otrzymał tytuł Goodbye Heise i dotyczy zakończenia działalności Heise Online – jednego z portali internetowych o tematyce IT.

Krystyna – fotogaleria

Krystyna nie pisze bloga lecz publikuje zdjęcia, więc jako najciekawsze w tym miesiącu wybrałem zdjęcie zatytułowane: plants and mirrors… przedstawiające bardzo specyficzne podejście do zagospodarowania przestrzeni za pomocą luster i roślinności, jak sama nazwa wskazuje :).

Marcin Budny – New chemistry

Marcin, który prowadzi najbardziej chemiczny z blogów na mojej liście uraczył nas w tym miesiącu wieloma ciekawymi wpisami, oczywiście głównie dotyczącymi syntez. Specjalnie dla Was drodzy czytelnicy wybrałem notkę zatytułowaną: Okręty, butelki i laktony, której głównym aktorem jest ciekawy lakton, związany z tzw. wódą na szczurach, czyli whisky…

Marcin Szumański – subiektywnie i na luzie – wciskam kit, w który wierzę

U Szumana w tym miesiącu istny wysyp notek. Mój wybór padł na: 7 powodów, dla których warto pisać bloga. Jest to jeden z wpisów, związanych z okrągłą 5 rocznicą istnienia bloga szuman.eu. Przy okazji sto lat dla Twojego bloga!

Marcin Łuniewski – O polityce lekkim piórem pisanie

Trzeci Marcin na mojej liście też bardzo odżył w tym miesiącu i spośród Jego wpisów wybrałem: Dlaczego nie? Platforma Obywatelska. Z tego co zrozumiałem jest to pierwszy wpis, otwierający cykl, w którym Marcin będzie komentował po kolei programy i realne postępowanie wszystkich naszych kochanych partii. Mam nadzieję, że na tapetę weźmie również partie będące poza Parlamentem…

Michał Grzesiczak SQ7JZI - Nowy rok, nowe możliwości

Michał jest chyba najmłodszą osobą stażem w tym zestawieniu ale trzeba Mu przyznać, że pisze coraz więcej i niedługo jeśli chodzi o liczbę notek przegoni osoby piszące w sieci od kilku lat… Do dzisiejszego zestawienia wybrałem u SQ7JZI wpis pt. Kasy fiskalne, w którym możemy poczytać o bezsensowności naszej fiskalnej biurokracji i ogromnym marnotrawstwie!

Michał Oleszczyk – Ostatni fotel po prawej

U Michała oczywiście pojawiło się w ostatnim miesiącu kilka interesujących recenzji filmowych, a ja wybrałem dla Was: Wsieciowstąpienie: Sala samobójców (2010, Komasa). Film ten dostał dość niskie noty u Michała i między innymi dlatego cały czas zastanawiam się, czy wybrać się na niego do kina, czy poczekać trochę i obejrzeć go w domowych pieleszach. Co ciekawe na temat Sali samobójców wywiązała się też interesująca dyskusja u Szumana we wpisie „Sala samobójców” – polski film o emo

Pisane z labu

Na moim ulubionym blogu genetyczno-diagnostyczno-laboratoryjnym w tym miesiącu możemy poczytać o różnych sprawach, ale ja polecam wpis zatytułowany: „3 opowieści”. Opowiada on o trzech różnych podejściach przeciętnego człowieka do lekarzy, leczenia i wszystkiego co z tym związane…

Radosław Grzegorski SQ7UFO

Radek jakoś w tym miesiącu bardzo zaniedbał swoje internetowe podwórko i jedynym wpisem, który pojawił się u Niego, był wpis zatytułowany Wyposażenie. Zawieraj on pełny opis techniczny teleskopu, którym opiekujemy się na Polanie Kudłacze jako Klub Ryjek.

Rafał Marszałek – Nic prostszego

Na najbardziej naukowym blogu na mojej „krótkiej liście” zagościło w tym miesiącu kilka interesujących notek i dlatego też miałem problem, którą wybrać… Ja piszę u siebie (jeśli w ogóle o nauce) bardziej popularnonaukowo, więc pozwolę sobie polecić Wam również wpis popularnonaukowy będący wstępem do nanotechnologii: Krótka lekcja nanotechnologii

Sebastian Fijak – Przewodnik UIMLA

Sebastian przypomniał o przypadającej w tym roku (8 kwietnia) 70 rocznicy śmierci, w mojej ocenie jednego z najciekawszych ludzi 20-lecia międzywojennego – gen. Mariusza Zaruskiego. Po więcej informacji zerknijcie do wpisu 70. rocznica śmierci Zaruskiego – zaproszenie na obchody.

Sławomir Śmiarowski – Zlew polski

Kolega Hołek w tym miesiącu niestety rozpisywał się za bardzo ale jest usprawiedliwiony – miał dużo pracy… Tak więc musiałem wybrać jeden wpis spośród całych dwóch i oczywiście wybór padł na Robert Kiosaki „Bogaty ojciec, Biedny ojciec” – komentarz do recenzji, w którym to Hołek ustosunkował się do mojej wcześniejszej recenzji Bogaty ojciec, Biedny ojciec – Robert T. Kiyosaki. Wyszło na to, że zgadzamy się w ogólności, ale przechodząc do szczegółów pojawiają się pewne różnice - sprawdźcie sami :)

Na zakończenie chciałem zapytać – czy podoba się Wam taki comiesięczny przegląd znajomych blogów?

Historia nie jest zbyt skomplikowana – dwóch krzyżowców wraca z krucjat, bo nie podoba się im wyżynanie niewiernych, a szczególnie zabijanie kobiet (ah ten seksizm) i dzieci.

W domu, na starej ziemi też nie jest za ciekawie, bo co chwila pojawiają się różne problemy natury zdrowotnej, politycznej, gospodarczej itd. Co ja tam będę Wam pisał – każdy mniej więcej wie jak było w średniowieczu… Na szczęście jest ktoś, kogo można tym obwiniać – młode i stare kobiety leczące lub wykazujące się ponadprzeciętną mądrością, czyli inaczej mówiąc czarownice. Zaczyna też grasować straszliwa zaraza, o której wywołanie obwinia się młodą czarownicę – Annę. To, że umierają na nią zwykli ludzie to pół biedy, ale choroba sięga również kardynała (!).

W międzyczasie nasi bohaterowie są zatrzymywani pod zarzutem dezercji i aby oczyścić się ze swoich win dostają trudne zadanie. Tym zadaniem jest przetransportowanie niebezpiecznej czarownicy do opactwa, gdzie istnieje jedyna kopia księgi (Salomona (?)) zawierającej zaklęcia mogące zniszczyć czarownicę i uratować wszystkich ludzi w Polsce krainie.

Mamy tutaj element formowania się drużyny i potem motyw wędrówki. Czyli dwa główne motywy do pisania wypracowań na język polski za moich czasów. Klimat jak w Biblii, Władcy Pierścieni, Odysei, Wojnach Gwiezdnych itd…

Jak przystało na naszą drużynę przez pół filmu obserwujemy ich zmagania z ciemnościami, złymi duchami, urojeniami, sprzeczkami, tajemniczym lasem oraz nawet wiszącym mostem, który w ostatnim momencie… nie będę pisał ale sami wiecie :)

Oczywiści w finale ekipa (trochę przetrzebiona) dociera do opactwa, a tam fabuła gubi się już zupełnie. Możemy za to pooglądać czego to nauczyli się specjaliści od efektów specjalnych…

To już kolejny film z Nicolasem Cagem, który wydaje mi się denny. Poprzedniego filmu pt. Uczeń czarnoksiężnika (2010) nawet nie opisywałem bo nie było warto… Nawet w jednym z moich bardziej ulubionych filmów akcji pt. Twierdza (1996) Cage jest jakiś taki dziwny i psuje czasem obraz.

Do tego wszystkiego nachalna propaganda antykościelna jest trudna do zniesienia. Można ją porównać jedynie z występami niektórych miłośników Palikota. Ja sam nie mam dobrego zdania o Kościele katolickim i jego hierarchach ale są jakieś granice… Szczytem propagandy jest wykrzykiwanie przez czarownicę wszystkich błędów i wypaczeń katolików tak mniej więcej od 33 r. n.e. albo bardziej 1054 r. n.e. Żeby było jasne – nie mam nic do meritum ale forma jest co najmniej męcząca!

Podsumowując film można obejrzeć ale nie jest to żaden szał. Oceniam go w tym momencie na 5/10. Pomimo ładnych obrazów i całkiem ciekawego pomysłu, fabuła wydaje się być tworzona na siłę w bardzo wielu momentach. Jeśli ktoś oczekuje świetnych efektów specjalnych, to nie ma ich za dużo, a te które są, według mnie właśnie psują film. Ja wolałbym zobaczyć spokojniejszy obraz o tej tematyce ale bez zbędnych cudów…

Turysta, w oryginale The Tourist (tym razem polscy dystrybutorzy poradzili sobie całkiem nieźle z tłumaczeniem :P), jest remakem francuskiego thrillera pt. Anthony Zimmer (2005). Jak wiele razy już pisałem, nie przepadam za remake’ami ani coverami ale tym razem nie widziałam oryginału, więc nie ma problemu…

Prawie cała akcja osadzona jest w Wenecji. Jako tło poznajemy klimat małych uliczek, kanałów, pięknych hoteli oraz bogatych wnętrz balowych. Reżyser Florian Henckel von Donnersmarck postanowił zrezygnować w większości typowych dla współczesnego kina efektów specjalnych, chociaż tworzył przecież film sensacyjno-kryminalny i za to ma u mnie dużego plusa!

W filmie nie zobaczymy Angeliny skaczącej z mostu na ciężarówkę jak w Salt (2010), albo uciekającej nie wiadomo jak wielkiej grupie uzbrojonych facetów w Pan i Pani Smith (2005). Większość akcji wydaje się dość realna, co może momentami zaskakiwać! Oczywiście na siłę można odnaleźć elementy przesadzone, np. brak jakiegokolwiek zabrudzenia strojów Angeliny ale to już można jedynie porównać z problemem „samoczyszczącego się podkoszulka” Johna McClane’a (Bruce Willis) w Die Hard (1988) lub nienagannej koszuli Stasia (Tomasz Mędrzak) w filmie W pustyni i w puszczy (1973).

Tyle napisałem o filmie, a znów nie było nic o fabule…

Generalnie chodzi o to, że Elise Clifton-Ward jest śledzona przez służby specjalne bo swoją osobą ma doprowadzić Interpol do byłego kochanka Alexandre’a Piersa. Równocześnie były kochanek chce odwieść służby od swojej osoby przez małą intrygę w którą wciąga Elisę. Jej zadaniem jest znalezienie osoby podobnej do Niego i przekonanie Interpolu że to On. Jako przynętę wykorzystuje wybranego przypadkiem w pociągu Amerykanina – Franka Tupelo. Potem mamy kilka zwrotów, trochę gonitwy w Wenecji. Jako, że połowa transportu odbywa się w tym mieście droga wodną (jak nie więcej), to mamy zarówno samochody, jak i motorówki oraz gondole… Jest też trochę strzelania, trochę mafii, której przedstawiciele mówią obowiązkowo po rosyjsku :). Gdybym był Włochem to bym się obraził! Jak może mafia rosyjska „rządzić na mieście” i panoszyć się w Wenecji?

W trakcie seansu pomyślałem, że nawet jakby nie było akcji pościgowej, a aktorzy po prostu by rozmawiali i chodzi po Wenecji, to film i tak by mi się spodobał ze względu na Angelinę. Kiedyś ta aktorka zupełnie mi nie odpowiadała ale może musiała się trochę postarzeć (co widać po Niej coraz bardziej) albo to ja musiałem się postarzeć, a może jedno i drugie.

Tak czy inaczej jest to film stworzony dla aktorów, a nie dla akcji jako takiej. Angelina już raz występowała w takim „filmie dla aktorów”, w duecie z Bradem Pittem - Pan i Pani Smith (2005). Moim zdaniem jednak ta nowa produkcja jest o wiele lepsza, chociaż muszę przyznać, że jako aktor bardziej odpowiada mi Brad Pitt niż Johnny Deep!

Podsumowując, jeśli ktoś jest zainteresowany ostrym kinem akcji, z wieloma efektami, niemożliwymi sytuacjami w stylu „zabili go i uciekł” to nie powinien iść do kina. Jeśli ktoś ma ochotę popatrzeć na ciekawą grę aktorską Angeliny, na Jej stroje i fryzury, na wnętrza, krajobrazy etc. i czerpać przyjemność z tego klimatu, to serdecznie polecam. Johnny Depp jest w filmie mniej wyrazisty niż Angelina ale może to tylko mój męski punkt widzenia. Nie przeszkadza mi to jednak napisać, że Jego kreacja wypada również dobrze. Grana przez Niego postać amerykańskiego „turysty-pierdoły” idealnie kontrastuje z twardą i konkretną kochanką kryminalisty :) Moja ocena to 7/10 i waham się, czy nie dać 8.

Miłego oglądania!

Teledysk, jeśli można to tak nazwać, został upubliczniony jako forma promocji filmu Ziemia Obiecana w 1974 roku. Tutaj dodam na marginesie, że dla mnie osobiście Ziemia Obiecana pod każdym względem ustawia się na pierwszej pozycji jeśli chodzi o polskie filmu. Zarówno scenariusz oparty na świetnej powieści Reymonta, jak i praca operatora i reżysera zasługują na najwyższą pochwałę. Obsada aktorska jest na najwyższym możliwym poziomie, chociaż do kompletu moich ulubionych aktorów brakuje jeszcze Wojciecha Pokory. Chociaż z drugiej strony nie wiem w jakiej roli mógłby być on obsadzony…

Wracając do utworu – słowa napisał Jonasz Kofta, a muzykę skomponował Zygmunt Konieczny. Zdjęcia do teledysku zostały zrobione oczywiście w Łodzi. Część obrazów pochodzi z samego filmu, a część została specjalnie dokręcona do tego utworu, co nie zmianie faktu, że i tak bardzo wiele w Łodzi wyglądało tak samo na przełomie XIX i XX w., w latach ’70 XX w. jak i teraz!

Polecam ze względu na tekst, na „moją” Łódź, na klimat lat ’70, na łódzkie tramwaje i generalnie wszystko :)

… i tylko miasto stoi!

Tradycyjnie – dla lubiących pośpiewać podaję pełny tekst piosenki:

Ziemia Obiecana

Niebo świeci pogodnie, od bruków coraz chłodniej,
Dobrze być tylko przechodniem, ulicą życia iść,
Była nam kiedyś dana Ziemia Obiecana,
Niezabliźniona rana, zielony młody liść…

Kto nam obiecał tę ziemię – ten nie dotrzymał slowa,
Grząskim jest bagnem pragnienie – pochłonie, coś zbudował…
Nienasycony głód i brud
Naszych uczynków, naszych cnót
Ran rozjątrzonych nie zagoił,
Jesteśmy chorzy tak, jak wprzód
- i tylko miasto stoi.

Jesteśmy poza czasem, słów przesiewając piasek,
Miedziane czoła nasze przykrywa potu śniedź,
Byliśmy kiedyś młodzi w najmłodszym mieście – Łodzi,
Tu każdy z nas przychodził, żeby pieniądze mieć!

Kto nam obiecał tę ziemię – żyć nie nauczył nas na niej,
W przeciwną stronę czas biegnie – tynki płowieją i pamięć…
Już miasto zapomniało nas,
Gazowych latarni płomyk zgasł,
Noc przyjdzie potem, świt po niej…
Nie wraca rwącą rzeką czas,
Pora nam westchnąć jeszcze raz:
Było, minęło – koniec!

Tu z dawnych naszych walk i zdrad
Nie został żaden prawie ślad,
To, czego nie ma – nie zaboli:
Nie ma już banków, zysków, strat,
Wszystko to zmiótł Historii wiatr
- i tylko miasto stoi.

Czegoś takiego dawno nie widziałem! Takiego dna, takiej żenady, takiego płaskiego dowcipu etc…
A gdzie to zobaczyłem? Ano wczoraj w filmie Weekend będącym reżyserskim debiutem Cezarego Pazury!

Film ma być podobno gangsterską komedia, a ja przez cały seans uśmiechnąłem się dokładnie 3 razy, w tym raz jako jeden z nielicznych na sali… A jak już mówię o sali, to spieszę donieść, że większość śmiała się, lub bardziej pasuje – „rżała” przez dużą część seansu…

Najwyraźniej nie jestem, jak to się teraz mówi „targetem”, dowcipów sytuacyjnych z pierdzeniem w windzie „przed akcją” lub wysublimowanych żartów o homoseksualistach i długich dialogów o „wibratorze w dupie”. O tempora, o mores!

Tym razem znów nie napiszę więcej o samej fabule i to nie dlatego, że mógłby wyjść z tego spoiler, ale dlatego, że nie bardzo wiem co reżyser wraz ze scenarzystą chcieli powiedzieć. Cała akcja wydaje się być zlepkiem krótkich scenek o gangsterach, durnych policjantach, nieporadnych gangsterach-Cyganach, kobiecie super-gangsterce etc. To wszystko przeplatane jest wcześniej wspomnianymi niesmacznymi dowcipami i dodatkowo dość obficie pokropione wszelkiej maści bluzgami.

Starsi czytelnicy może pamiętają ile to protestów odnośnie nadmiernego bluzgania było po premierze filmu Psy (1992) w reżyserii Pasikowskiego. Ja zawsze uważałem, że takie ostre słownictwo pasowało do tamtego obrazu i kilka scen bez tego „dodatku” mogłoby wydać się zbyt „jałowymi”. Jednak w omawianym Weekendzie bluzgi są dodawane na siłę, tak jakby dzięki temu film miał stać się bardziej cool itd…

Jak ktoś lubi, to może odnaleźć kilka nawiązań do filmów należących do różnych gatunków – dość oczywistymi są nawiązania do Matrixa oraz Psów. W kilku momentach widać inspirację czerpaną z Pulp Fiction oraz generalnie twórczością Tarantino, a ja jeszcze dopatrzyłem się powtórki jednej ze scen z Chłopaki nie płaczą.

Podsumowując jeśli ktoś lubi dużo bluzgów, bryzgającą krew, pościgi w stylu polskim ale zachodnimi autami i do tego dużo gagów i tekstów poniżej jakiegokolwiek poziomu, to bardzo serdecznie polecam…

Drugi raz tego filmu nie chciałbym już oglądać! Bardzo się zawiodłem, bo liczyłem, że Cezary Pazura jako aktor o dość dużym dorobku powinien wiedzieć trochę lepiej czym jest porządnych film akcji. Co więcej w filmie pojawiło się kilku według mnie dobrych lub bardzo dobrych aktorów i niestety ich potencjał został po prostu zmarnowany…

W jednym ze zwiastunów usłyszałem następujące zdanie: „Cezary Pazura – król polskiej komedii” i to był chyba najśmieszniejszy tekst związany z tym filmem! Dla mnie królem polskiej komedii był, jest i zapewne jeszcze długo będzie zupełnie kto inny, chociaż od niemal 14 lat już niestety nie żyje…

Film otrzymuje u mnie ocenę 2/10. Ktoś mógłby spytać czemu 2 punkty, a nie 1 punkt? Otóż ten jeden jest dla Łodzi, jako że stanowiła bardzo ładne tło :) do tej masakry!

Akcja filmu osadzona jest w PRLu pod koniec lat ’80, a konkretnie tuż przed rozpoczęciem obrad Okrągłego Stołu i przedstawia kulisy pracy SB w tym czasie. Co ciekawe obserwujemy w pewnym sensie równolegle postępowanie szefostwa jakiejś części SB oraz oficerów niższej półki. Jedni i drudzy zdając sobie sprawę z momentu historycznego starają się jak najwięcej dla siebie ugrać. Jaki jest tego efekt widzimy do dziś :)

Najważniejszymi postaciami w filmie jest dwóch SBeków – Siejka (Krzysztof Stroiński), prawdopodobnie szef operacji oraz  Andrzej (Robert Więckiewicz) – oficer operacyjny, który zajmuje się głównie werbunkiem (ten sam aktor w filmie Różyczka również gra oficera SB ale muszę przyznać, że to dwie zupełnie różne kreacje!). O samym werbowaniu można by pisać godzinami, ale tutaj napiszę jedynie krótko, że do tego co opisuje Владимир Богданович Резун (znany jako Wiktor Suworow) naszym bohaterom jeszcze bardzo daleko…

Pozwolę sobie jeszcze dodać prywatną uwagę, że jak zauważycie – Andrzej jeździ białym służbowym polonezem, a ojciec mojej koleżanki ze szkoły, pełniący podobną funkcję (?) jeździł w tych samych czasach zielonym ;)

Osobą werbowaną jest dziwka ale nie byle jaka, bo tzw. dewizówka! Bohaterka ta grana jest przez Joannę Orleańską znaną mi jakoś bardziej jedynie z filmu Show (gdzie Jej postać była akurat mało istotna). Urocze są również koleżanki naszej bohaterki – warto zwrócić uwagę na stroje, makijaż, a także spożywane napoje i muzykę.

W zasadzie nie mogę napisać o co chodzi w filmie i jakie jest zadanie do wykonania, bo każde słowo będzie już spoilerem. Tak więc trzeba samemu przejść się do kina albo obejrzeć ten film w domowym zaciszu. Warto jedynie zwrócić uwagę, że część opowieści jest oparta na faktach (wersja dla miłośników TVN – na faktach autentycznych).

W jakimś wywiadzie usłyszałem, że tło polityczne i otoczka szpiegowska miały być jedynie pretekstem do opowiedzenia „ciekawej” historii miłosnej. Gdybym to usłyszał wcześniej pewnie nie wybrałbym się do kina, bo dla mnie istotnym było właśnie tło opowieści i postawy agentów itd…

Podsumowując film oceniam na 5/10. Na plus można zapisać: niezłą grę aktorską, ciekawe tło oraz bardzo przyjemną i pasującą do całości muzykę. Jednak cała intryga prowadzona jest momentami dość topornie, a moje oczekiwania można przedstawić następująco: więcej intrygi/zagadek/zwrotów, a mnie melodramatu…

Dziś długo zapowiadana recenzja filmu The Social Network (2010) w reżyserii Davida Finchera.

Zacznę od tego, że moja teoria o kiepskich zwiastunach i dobrych filmach lub na odwrót tym razem się nie spełniła. Zarówno zapowiedź jak i sam film oceniam bardzo wysoko!

Tematyka obrazu jest dość oryginalna, bo chyba pierwszy raz w kinie tematem filmu jest portal internetowy i tzw. społeczność internetowa. Oczywiście wielokrotnie widzieliśmy już sieć w ujęciu hakerskim, terrorystycznym itd., sieć jako miejsce, w którym można spotkać druga połowę (np. Masz wiadomość z Tomem Hanksem) albo sieć jako zagrożenie dla ludzi (X-files) itd.

Oczywiście jak to w USA bywa wszystko zaczyna się od nieszczęśliwej miłości, rozstania lub innej tego typu tragedii… Mark Zuckerberg grany przez Jesse’go Eisenberga postanawia stworzyć stronę internetową będącą bazą danych zdjęć studentek prestiżowego Harvardu. Oczywiści od razu wprowadza funkcjonalność, która okazuje się być odpowiedzią na „żywotne potrzeby” męskiej części studenckiej braci. Ta funkcjonalność to porównywanie dwóch zdjęć, czyli ocenianie – kto jest ładniejszy, coś jak hot or not…

Potem widzimy naszego bohatera i kolegów walczących z oskarżeniami o pogwałcenie praw autorskich, naruszenie prywatności oraz złamanie zabezpieczeń. Przy czym jeśli chodzi o te ostatnie, to na niektórych serwerach nawet nie było co łamać :).

W trakcie tego wszystkiego tworzy się w umyśle Marka pomysł na portal. Oczywiście nasz młody i energiczny amerykanin, żydowskiego pochodzenia od razu zabiera się do pracy, nie dbając o nic poza ukochanym programowaniem. Od innych spraw ma wspólnika Eduardo Saverina (Andrew Garfield). Tak powstaje portal o nazwie Thefacebook, który początkowo podbija serca studentów Harvardu, a następnie innych okolicznych uniwersytetów i Doliny Krzemowej, aż w końcu zamieniając się w Facebook podbija cały świat! Hurra!

W miedzy czasie pojawiają się wątki damsko-męskie oraz imprezowe, a także moje ulubione – próby dostania się do prestiżowych organizacji studenckich tzw. bractw. Do tego wszystkiego tak na prawdę pretekstem do opowiedzenia całej historii są dwa procesy sądowe, które zostały wytoczone autorowi Facebooka. W pierwszym przypadku zostaje On oskarżony o kradzież pomysłu na portal społęcznościowy, a w drugim chodzi o wyrolowane z interesu jego partnera Eduardo Saverina.

Zapomniałem jeszcze wspomnieć o postaci Seana Parkera – założyciela Napstera (Justin Timberlake), który dołącza w pewnym momencie do całego projektu i w dużej mierze bardzo go rozwija. Postać dość kontrowersyjna, bo z jednej strony Facebok dużo Mu zawdzięcza, a z  drugiej strony to właśnie On wprowadza dość duże rozluźnienie, pijaństwo, dragi etc. no i finalnie to przez niego odsunięty zostaje Eduardo.

Film jest oparty na scenariuszu Aarona Sorkina, który starał się jak najsilniej oddać realia i stosunki panujące w ekipie tworzącej Facebooka. Szczególnie warto zwrócić uwagę na świetnie narysowane postacie, charakteryzujące się dość skomplikowanym wnętrzem. Inaczej mówiąc film jest pewnym rodzajem studium psychologicznego. Mamy tutaj pieniądze, władzę, zazdrość, miłość, namiętność, a także zdrady i oszustwa. Przy tym wszystkimi widzimy również, że główni bohaterowie są zwykłymi ludźmi o dość przyziemnych problemach i pragnieniach…

Podsumowując film polecam wszystkim bardzo serdecznie! Szczególnie zachęcam osoby zmęczone produkacjmi, w których aktorzy nie muszą grać, nie muszą mówić, nie muszą przekazywać emocji, bo i tak najważniejsze są efekty specjalne (np. Avatar). The social network jest w mojej ocenie świetnym dramatem obyczajowym z elementami psychologicznymi.

Jeszcze jedna sprawa, tak na marginesie. Zazwyczaj polscy dystrybutorzy mają problem z tłumaczeniem tytułu filmowego (np. Dirty Dancing i inne). Tym razem tytuł został zachowany w oryginale ale przecież coś trzeba było spaprać… Zachęcam do porównania tekstu na polskim plakacie filmowym i na amerykańskim. W mojej ocenie sens i wydźwięk tych tekstów jest zupełnie inny i co więcej amerykański bardziej oddaje sens filmu, a polski jest bardziej w klimacie nagłówków w gazetach typu Fakt lub Superekspres…

No i stało się – wybrałem się w ostatni piątek na premierę długo wyczekiwanego nowego filmu z Angeliną Jolie pt. Salt.

Muszę przyznać już na wstępie, że byłem bardzo zadowolony z seansu i z całego serca mogę Wam polecić ten film!

Oczywiście jeśli ktoś gustuje jedynie w super-ambitnych filmach, o wysublimowanej fabule, grze aktorskiej na poziomie teatrów szekspirowskich itp. to nie powinien wybierać się na tę produkcję…

Jeśli jednak lubicie czasem pooglądać dobrą i wartką akcję, osadzoną w ciekawych wnętrzach i nie boli Was, że fabułę można skrócić do „Ona ucieka, a Oni ją gonią” to bardzo serdecznie polecam, bo to bardzo dobry kawałek kina sensacyjnego.

Ja poszedłem na ten film z trzech powodów: bo spodobały mi się sceny akcji w zwiastunie, bo dawno nie widziałem Angeliny Jolie (do tego filmu nie mogłem się zdecydować czy lubię ją jako aktorkę czy nie) i ostatnie „bo” – bo chciałem zobaczyć jak Daniel Olbrychski wkomponuję się w ten hollywoodzki sensacyjno-kryminalny klimat.

Powinienem teraz napisać trochę o fabule ale tak na prawdę to nie wiem co, bo cokolwiek przychodzi mi na myśl, to jest to już „spojler” :)

Na początku widzimy główną bohaterkę (Angelinę) w północno-koreańskim więzieniu, a w zasadzie w amerykańskim wyobrażeniu tego więzienia. To trochę, tak jak pokazywanie Rosji (zarówno tej sowieckiej jak i aktualnej „imperialnej”) oraz samych Rosjan w kinie amerykańskim – wiadomo jak to czasem potrafi być pokraczne. Oczywiście bohaterka po torturach itp. zostaje wymieniona na jakiegoś Koreańczyka i wraca do ukochanego męża.

W kolejnej scenie (pomijając miłosno-porankową scenę w domu) jesteśmy już w biurze CIA! Nasza Evelyn jest czysta, elegancka i pachnąca i tak się jakoś składa, że wybiera się do domu, bo ma jakąś rocznicę lub coś w tym stylu i w ostatniej chwili musi się wrócić i przesłuchać rosyjskiego szpiega-informatora o imieniu Vassily Orlov (Daniel Olbrychski). W trakcie tego przesłuchania nasz miły (oczywiście niedogolony „jak każdy Rosjanin”) starszy pan informuje Evelyn, że ma być dokonany zamach na prezydenta i zamachowiec jest uśpionym rosyjskim agentem z programu KA i nazywa się Evelyn Salt :)

Jak się można domyśleć od tego momentu zaczyna się gonitwa z ludźmi i czasem. Evelyn ucieka i skacze na ciężarówki (prawie jak w filmach o Jamesie Bondzie albo w Matrixie), ukrywa się w zakamarkach wysokich budynków i całkiem zwinnie porusza po szybach wind (jak Bruce Willis w Die Hard), produkuje bomby (jak niepowtarzalny MacGyver), robi różne teoretycznie niemożliwe cuda (jak Tom Cruise w Mission: Impossible) i nawet trochę strzela (ale do Sylvestera S. jeszcze Jej trochę brakuje), a cała armia policjantów, agentów CIA i chyba NSA goni Ją po całej okolicy.

Oczywiście agentka Salt ucieka ponieważ czuje, że ktoś chce ją wrobić i dodatkowo próbuje odnaleźć męża, któremu grozi niebezpieczeństwo. Potem okazuje się jeszcze, że Evelyn będzie próbowała oczyścić się z zarzutów które na niej ciążą…

Tyle o fabule, a teraz kilka słów o samym jak to się mówi „warsztacie”. Aktorzy jak dla mnie wypadli bardzo dobrze. Sama Angelina zagrała ciekawie i pomimo tego, że już trochę zaczyna się starzeć (35 lat) nadal wygląda atrakcyjnie. Nie znam specjalnie dzieł reżysera Phillipa Noyce’a ale mogę powiedzieć, że w tym obrazie czerpiąc z klasyki gatunku (pisałem o tym powyżej) stworzył według mnie coś naprawdę dobrego. Spodziewam się oczywiście, że pewnie dla wielu ludzi będzie to wtórne dzieło.

Niestety po za Danielem Olbrychskim niespecjalnie zwróciłem uwagę na innych aktorów, więc mogę powiedzieć, że grali po prostu OK ale bez szału. Co do samego Pana Olbrychskiego to przed filmem chodziły słuchy, że rola tego typu postaci i w takim małym wymiarze, to porażka dla aktora o tak ogromnym dorobku. Ja się nie zgadzam! Uważam, że Jego udział był właśnie pięknym dodatkiem do świetnej całości.

Nie byłbym sobą gdybym odrobinę nie ponarzekał :) Generalnie nie podobały mi się zbędne powroty do przeszłych zdarzeń związanych z mężem głównej bohaterki. Co tu dużo ukrywać – one po prostu spowalniały akcję i zupełnie zbędnie wydłużały film. Jest też jedna duża głupota w fabule (oczywiście nierealnych skoków itp. nie liczę, bo to norma w takich filmach) – do poszukiwania Orlova wykorzystywane jest Jego stare zdjęcie „z Breżniewem” z 1981 roku, a przecież chwilę wcześniej facet siedział w pokoju przesłuchań, pod obserwacją kilku kamer…

Na koniec przyszło mi do głowy jeszcze jedno, pewnie dość luźne skojarzenie – mamy teoretycznie małżeństwo, którego celem miała być obserwacja, wykorzystanie i ewentualnie werbunek, a to jakby nie było oglądaliśmy ostatnio w Różyczce.

Podsumowując – film rewelacyjny! Dawno nie byłem na tak dobrym kinie akcji – jeśli ktoś skusi się na wyprawę do kina, to życzę miłego seansu!